นิชิจิน

ทำความรู้จักพื้นที่

นิชิจินตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของใจกลางเกียวโต ส่วนใหญ่ในเขตกามิเกียว แกนหลักของย่านทอดยาวจากโฮริคาวะโดริทางตะวันออก พื้นที่คีตะโอจิทางเหนือ และถนนที่เข้าใกล้นิโจโจทางใต้ ส่วนแกนตะวันออก-ตกคืออิมาเดะกาวะโดริ โดยจุดตัดของโฮริคาวะและอิมาเดะกาวะมักเป็นหลักหมุดสำคัญสำหรับผู้มาเยือน ศูนย์สิ่งทอนิชิจินตั้งอยู่ทางใต้ของแยกนี้เล็กน้อย

รู้ตำแหน่งของนิชิจินเทียบกับภาพรวมเมืองจะช่วยวางแผนเที่ยวง่ายขึ้น ด้านตะวันออกคือเส้นทางคาราสุมะ แนวธุรกิจหลักของเกียวโต ใกล้กันมีมหาวิทยาลัยโดชิฉะและพระราชวังอิมพีเรียล ส่วนทางใต้ย่านจะเชื่อมเข้าสู่ใจกลางเมืองแถวๆ นิโจและโออิเกะ ทิศเหนือก็ตรงขึ้นไปยังคินคะคุจิ นิชิจินไม่ได้แยกขาดจากแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ แต่ความรู้สึกกลับสงบกว่า ส่วนหนึ่งเพราะย่านนี้ต้องเดินทางด้วยรถบัสเป็นหลัก ไม่ใช่รถไฟใต้ดิน

พรมแดนของนิชิจินตามแผนที่ท่องเที่ยวไม่ได้ตายตัว ชาวบ้านใช้ชื่อย่านนี้อย่างยืดหยุ่น ถนนที่เหมาะแก่การเดินสำรวจทัศนียภาพแบบดั้งเดิมมักแผ่รัศมีจากแยกโฮริคาวะ-อิมาเดะกาวะในระยะเดินประมาณ 10-15 นาที หากเลยไปจะเข้าสู่โซนที่พักอาศัยที่บ้านมาจิยะเริ่มบางตาและถูกแทนด้วยอาคารคอนกรีตยุคหลัง สรุปความเชื่อมโยงของนิชิจินกับเมืองโดยรวมอ่านต่อได้ที่คู่มือการเดินทางในเกียวโต ซึ่งอธิบายระบบรถบัสและรถใต้ดินในเมืองไว้อย่างละเอียด

บรรยากาศและเสน่ห์ของย่าน

ถ้ามาเช้าวันธรรมดา นิชิจินจะเต็มไปด้วยจังหวะการทำงานจริง รถส่งของคันเล็กๆ ลัดเลาะในตรอกที่แทบเฉียดตัวเปิดประตูเวิร์กช็อปรับลมเย็นเวลาเหมาะๆ อาจได้ยินเสียงกี่ทอผ้าอยู่หลังบ้านมาจิยะ บ้านไม้เหล่านี้ปลูกแบบหน้าบ้านแคบแต่ยาวลึก โดยช่างทอมักทำงานด้านในหลังร้านแต่เปิดหน้าร้านต้อนรับคนแวะซื้อหน้าตรอก

กลางวันถนนจะเงียบขึ้นโดยเฉพาะวันธรรมดาที่คนเดินเท้าน้อยกว่าโซนท่องเที่ยวแถวอื่น แสงบ่ายหน้าร้อนจะสาดเฉียงต่ำบนผนังไม้สีเข้มของมาจิยะ ทำให้หน้าต่างขัดแตะดูเป็นสีอำพัน เงายาวพาดบนแผ่นหิน มุมถ่ายรูปเต็มไปหมดแต่ไม่ได้ถูกจัดฉากให้สวยเพื่อแขก นี่จึงเป็นเหตุผลที่เดินเล่นในย่านนี้จะสบายใจและได้ฟีลจริง

พลบค่ำในนิชิจินจะนิ่งสนิท ทั้งหมดคือย่านพักอาศัย เวลาเลิกงาน ร้านอาหาร-คาเฟ่เล็กๆ ปิดม่านตอนสองทุ่มถึงสามทุ่ม ถนนโล่งเร็ว ซึ่งกลับเป็นข้อดีสำหรับคนบางกลุ่ม ถ้าพักในย่านนี้จะสัมผัสความสงบแบบที่กลางเมืองเกียวโตไม่มีแน่นอน

ผู้คนในย่านนี้ก็ยังเป็นชาวบ้านเสียมากกว่านักท่องเที่ยว มักเจอคุณลุงคุณป้าที่ออกมาซื้อตลาดสดมากกว่ากรุ๊ปทัวร์ตามกันถือร่ม วันหยุดอาจมีคนแวะศูนย์สิ่งทอนิชิจินมากขึ้น แต่ถนนโดยรอบก็รับมือกับจำนวนแขกได้สบายๆ นิชิจินไม่ใช่ที่ๆ คุณจะเดินหลงมาเจอโดยบังเอิญระหว่างเที่ยวเกียวโตทั่วไป นั่นเองที่ทำให้ที่นี่ไม่เร่งรีบ

ที่เที่ยวและกิจกรรม

ศูนย์สิ่งทอนิชิจินบนโฮริคาวะโดริคือแหล่งท่องเที่ยวที่จัดกิจกรรมไว้เป็นระบบที่สุด เหมาะใช้เป็นจุดเริ่มเดิน ยิ่งกว่าชมนิทรรศการผ้าทอสำเร็จรูปหรือฟังประวัติงานหัตถกรรม ที่นี่ยังมีสาธิตทอผ้าบนกี่จริงโดยช่าง และแฟชั่นโชว์กิโมโนเป็นรอบๆ ร้านขายของมีตั้งแต่ที่คั่นหนังสือราคาย่อมเยาไปจนถึงชิ้นทอชั้นหรู ค่าเข้าชมทั่วไปฟรี ส่วนกิจกรรมพิเศษอย่างลองทอผ้าหรือเช่ากิโมโนมีค่าธรรมเนียม ตรวจสอบเวลากิจกรรมกับศูนย์ก่อนมาอีกที

เลยจากศูนย์ ท่องนิชิจินสนุกสุดคือลองเดินตามตรอก ถนนระหว่างโฮริคาวะ-โอมิยะ เหนือ-ใต้ของอิมาเดะกาวะ มีบ้านมาจิยะสมบูรณ์หนาแน่นสุดในเกียวโต หลายหลังยังเป็นเวิร์กช็อปจริงหรือกิจการครอบครัว บางหลังแปลงเป็นคาเฟ่ แกลเลอรี หรือโฮมสเตย์โดยยังรักษาโครงสร้างดั้งเดิม ไม้เก่า ผ้าม่านโนเรนสีส้ม ถุงผ้าอินดิโกะวางกองที่พอเปิดประตูแง้ม—ทั้งหมดนี่เองคือเสน่ห์ของย่าน

นิชิจินอยู่ในระยะเดินหรือปั่นจักรยานถึงแลนด์มาร์กสำคัญของเกียวโตหลายจุดได้ง่ายNijo Castleอยู่ห่างไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 20 นาที ถัดไปทางเหนือ-ตะวันตกแต่ละ 15 นาทีคือKitano Tenmangu Shrineจึงเหมาะเป็นทางผ่านระหว่างสองจุด แล้วยังมีตลาดนัดศาลเจ้าทุกวันที่ 25 ของเดือน มีขายของเก่า ผ้า และงานฝีมือ น่าแวะมาก

ไกลขึ้นไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ เหมาะกับปั่นจักรยานคือKinkaku-jiและRyoan-jiนิชิจินจึงเป็นฐานเดินทางไปวัดฝั่งตะวันตกเมืองได้สบายโดยไม่ต้องข้ามเมืองทั้งวัน ส่วนNishijin Textile Centerยังมีปล่อยกิจกรรมเช่ากิโมโนหรือทดลองทอผ้าเป็นครั้งคราว จองได้ที่หน้างาน

• ศูนย์สิ่งทอนิชิจิน: เข้าชมนิทรรศการฟรี มีสาธิตทอผ้าและแฟชั่นโชว์กิโมโนเป็นรอบ กิจกรรมพิเศษบางอย่างมีค่าธรรมเนียม (ตารางแต่ละเดือนอาจต่างกัน)
• เดินตรอกบ้านมาจิยะ: ถนนระหว่างโฮริคาวะ-โอมิยะ เหนือ/ใต้ของอิมาเดะกาวะ
• ตลาดนัดศาลเจ้าคิตาโนะเท็นมังกู: จัดวันที่ 25 ของเดือน มีผ้า/ของเก่าให้เลือกเยอะ
• ปั่นจักรยานวัดฝั่งตะวันตก: นิชิจินเหมาะปั่นไปคินคะคุจิและเรียวนจิ
• เวิร์กช็อปทอผ้าอิสระ: บางร้านเปิดให้แวะดู/ซื้อโดยตรง มองหาม่านโนเรนและประตูเปิด

กินดื่มย่านนี้

ซีนอาหารของนิชิจินคือความจริงใจ อิงบ้านชาวเมือง ไม่ได้ปรุงแต่งเหมือนโซนท่องเที่ยวแบบกิออนหรือแถวตลาดนิชิกิ ร้านไม่ได้หนาแน่นเท่าตรงนั้น แต่ราคามักเป็นมิตรเพราะเน้นลูกค้าคนท้องถิ่น ร้านเต้าหู้ขนาดเล็ก ผู้ผลิตขนมญี่ปุ่นวากาชิ และร้านอาหารกลางวันแบบเทโชกุ (ข้าว ชุป มิโซะ กับข้าวหลัก) คือนิยามการกินในย่าน

บ้านมาจิยะบางหลังแปลงเป็นคาเฟ่ช่วงหลังซึ่งนิยมเสิร์ฟกาแฟดริป ชาเขียวมัทฉะ และอาหารง่ายๆ โดยยังแต่งภายในด้วยคานไม้เก่าและพื้นดินดั้งเดิม คาเฟ่พวกนี้เล็กมาก ส่วนใหญ่รับแขกไม่เกิน 8-12 คนและเปิดเป็นช่วงๆ ถ้าคุณชอบนั่งจิบในบ้านไม้ร้อยปี แนะนำให้มองหาแต่เช็กเวลาเปิดให้ดีก่อนมา

ถ้าต้องการเลือกอาหารหลากหลายขึ้น ย่านนี้ก็อยู่ใกล้ใจกลางเมืองพอให้เดินต่อไปยังตลาดนิชิกิได้ง่ายNishiki Marketคือลานอาหารที่หนาแน่นและหลากหลายที่สุดของเกียวโต ห่างศูนย์นิชิจินเดิน 25-30 นาที ส่วนคู่มืออาหารเกียวโตก็รวมร้านกินเด็ดทั่วทั้งเมืองเผื่อคุณอยากแพลนข้ามย่าน

ใครเน้นประหยัดควรรู้ไว้ว่าร้านข้าวกลางวันในนิชิจินยังเสิร์ฟเทโชกุ (ชุดข้าว ซุป มิโซะ กับข้าวหลัก ผักดอง) ราคามิตรภาพที่หาไม่ได้ง่ายในย่านท่องเที่ยว ราคา 700-1,200 เยนสำหรับมื้อกลางวันถือเป็นมาตรฐานของคนท้องถิ่น ร้านอาหารเย็นมีน้อยและบางร้านปิดเร็ว หากจะค้างที่นี่แนะนำให้วางแผนมื้อเย็นล่วงหน้า

เดินทางไปนิชิจินและรอบๆ

นิชิจินใช้รถบัสเมืองเกียวโตเป็นหลัก ไม่ใช่รถไฟใต้ดิน ป้ายโฮริคาวะ อิมาเดะกาวะอยู่หน้าศูนย์สิ่งทอนิชิจิน มีรถสาย 9 จากสถานีเกียวโตและสายอื่นจากทั่วเมือง รถ 9 วิ่งตรงขึ้นโฮริคาวะโดริถึงนิชิจินใน 25-30 นาที (ขึ้นกับรถติด) ตั๋ววันเดียวรถบัส/ใต้ดิน สามารถซื้อที่สถานีเกียวโตช่วยให้คุ้มค่าขึ้นหากต้องเดินทางหลายเที่ยวต่อวัน เช็กข้อมูลตั๋วและราคาล่าสุดกับ City Bus ก่อนซื้อ

สถานีรถใต้ดินที่ใกล้สุดคืออิมาเดะกาวะสายคาราสุมะ ห่างศูนย์ผ้าประมาณ 10-15 นาทีเดินเท้า สายคาราสุมะตัดเมืองแนวเหนือ-ใต้เชื่อมกับสถานีเกียวโต (ใต้) และโคคุไซไกคัง (เหนือ) ถ้ามาจากใต้ดินให้ออกสถานีอิมาเดะกาวะแล้วเดินตรงตะวันตกตามถนนอิมาเดะกาวะ ผ่านอาคารมหาวิทยาลัยและโซนพักอาศัยก่อนจะเจอสถาปัตย์มาจิยะแซม

ปั่นจักรยานถือว่าสะดวกมากที่สุดสำหรับสำรวจนิชิจินและวัดรอบๆ พื้นที่ค่อนข้างเรียบ ถนนแคบช่วยให้จักรยานไปได้ง่ายกว่ารถยนต์ มีร้านเช่าในตัวเมืองและโฮสเทลหลายที่ก็บริการให้แขกยืมด้วย จากนิชิจินปั่นไปคิตาโนะเท็นมังกูใช้เวลาประมาณ 10 นาที ไปคินคะคุจิ 15 นาที หรือไปนิโจโจ 15-20 นาที (รถติด/จังหวะขับ)

พักที่ไหนดี

นิชิจินกลายเป็นทางเลือกน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ สำหรับคนอยากลองพักในบ้านมาจิยะโบราณแทนโรงแรม บ้านไม้หลายหลังได้รับการรีโนเวตเป็นเกสต์เฮาส์และโฮมสเตย์ ให้สัมผัสอยู่จริงในบ้านไม้ญี่ปุ่นพร้อมห้องเสื่อทาทามิและสวนในบ้าน ใครสนใจบ้านพักแบบญี่ปุ่น อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องที่พักดั้งเดิมในเมืองได้ที่คู่มือเรียวกังเกียวโต

ย่านนี้เหมาะกับสายเที่ยวอิสระที่ชอบฐานพักสงบๆ และเดินสายรถบัสหรือจักรยาน ไม่เหมาะกับมือใหม่ที่อยากเดินถึงแหล่งหลักได้ทันที เพราะจากนิชิจินไปฮิงาชิยามะ กิออน หรือตระเวนวัดฝั่งใต้ต้องนั่งรถต่อเนื่อง ครอบครัวมีเด็กหรือคนที่เน้นความสะดวกน่าจะเลือกพักย่านบริเวณสถานี Kyotoหรือใจกลางเกียวโตจะเหมาะกว่า

ถ้าจะเลือกพักนิชิจิน อยู่ใกล้แยกโฮริคาวะ-อิมาเดะกาวะจะสะดวกที่สุดเพราะขึ้นบัสได้ง่ายและยังเดินถึงตรอกเก่า ไม่ควรเลือกที่พักไกลฝั่งตะวันตกของโอมิยะโดรินัก หากเน้นเดินทางด้วยระบบขนส่ง เพราะจะไกลรถบัสสายหลักกับใต้ดินมากขึ้น

ข้อเสียที่ควรรู้

นิชิจินไม่ได้เหมาะกับทุกคน ต้องบอกตรงๆ จุดเด่นคือผ้าทอและวัฒนธรรมช่างฝีมือจริงจัง แต่ถ้ามาเที่ยวระยะสั้นหรือเน้นวันเดียวอาจรู้สึกเบา ศูนย์สิ่งทอเหมาะแวะสักชั่วโมง เดินตรอกจะสนุกมากถ้าคุณชอบบรรยากาศบ้านเมือง/งานคราฟต์ แต่ถ้าคุณไม่อินกับการชมรายละเอียดหรือสังเกตชีวิตช้าๆ ที่นี่อาจดูเหมือนย่านที่พักอาศัยทั่วไปที่ดูเหมือนคล้ายกันหมด

ตัวเลือกกินดื่มกับชีวิตกลางคืนก็เปิดน้อยอยู่แล้ว เทียบกับมาตรฐานเมืองอื่นอาจยิ่งดูเบา ถ้าอยากหาร้านอาหารหลายแบบหรือมีบรรยากาศแบบถนนปองโตโจ นิชิจินไม่ใช่คำตอบ มื้อเย็นควรแพลนไว้ก่อน หรือย้ายไปกินย่านใกล้เคียง เรื่องการเดินทางพึ่งรถบัสหลักแท้ๆ ก็ทำให้เดินทางไม่คล่องเท่าโซนที่ติดรถไฟใต้ดิน

แต่ถ้าใครอยากสัมผัสเกียวโตแท้ในบรรยากาศนักท่องเที่ยวน้อย เห็นของจริงทั้งฝีมือคราฟต์และสถาปัตย์ไม้ดั้งเดิม นิชิจินตอบโจทย์มาก โดยเฉพาะถ้าจัดรวมกับแผนเที่ยวฝั่งตะวันตกเช่นคิตาโนะเท็นมังกู/คินคะคุจิ ถ้าอยู่นานหรือชอบสร้างแพลนเที่ยวยาว การแวะนิชิจินน่าจะกลืนไปกับทริปพอดี เหมือนในแผนการเดินทางเกียวโต 1 สัปดาห์และประสบการณ์เกียวโตที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักสองบทความนี้มีไอเดียรวมเส้นทางโดยไม่กดดันให้ย่านนี้ต้องแบกทริปไว้เต็มน้ำหนัก