บรอดเวย์ (Honky Tonk Highway): ถนนดนตรีสดของแนชวิลล์

Honky Tonk Highway คืออะไร?

ถนนบรอดเวย์ หรือที่คนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวเรียกกันว่า Honky Tonk Highway คือย่านบันเทิงยาว 6 บล็อกกลางใจเมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี อยู่ตรงบรอดเวย์ตอนล่างระหว่างถนน First ถึง Fifth Avenue ที่นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่แห่งในอเมริกาที่เล่นดนตรีสดตั้งแต่ 10 โมงเช้าจนถึงตี 3 ทุกวันทั้งปี เข้าฟังฟรีไม่ต้องจองหรือซื้อตั๋ว ความเข้าถึงง่าย สารพัดแนวดนตรี และตลอด 24 ชั่วโมงนี้เองทำให้บรอดเวย์ไม่เหมือนถนนไหนในอเมริกา

เขตประวัติศาสตร์บรอดเวย์ถูกขึ้นทะเบียนในบัญชีสถานที่สำคัญแห่งชาติเมื่อ 18 กรกฎาคม 1980 ยืนยันคุณค่าด้านสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมของอาคารยุคศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 ท่ามกลางแสงไฟนีออนและเสียงกีตาร์สตีล คุณจะได้เห็นหน้าตึกพาณิชย์เก่าแก่สุดๆ ของแนชวิลล์ ด้านหน้าก่ออิฐ แนวงานเหล็กหล่อ และหน้าร้านแคบๆ เล่าเรื่องยุคที่ย่านนี้เป็นตลาดค้าส่ง ขายบู๊ต อานม้า และของแห้งตอบโจทย์เศรษฐกิจชนบทเทนเนสซี

ถนนบรอดเวย์เปลี่ยนบรรยากาศทุกชั่วโมง

บรอดเวย์ยามเช้าให้ความรู้สึกต่างจากบรอดเวย์ตอนเที่ยงคืนสิ้นเชิง ถ้ามาถึงก่อนเที่ยง วันยังสดใส ถนนว่างเปล่า หน้าร้านกำลังเปิด เข้าไปในบาร์จะได้ยินนักกีตาร์เดี่ยวเล่นเพลง Hank Williams ให้คนจิบเบียร์หรือกาแฟแค่ไม่กี่คน แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างอาคารยุคเก่า ช่วงนี้เหมาะกับคนอยากฟังดนตรีจริงๆ แบบชัดๆ สบายหู

บ่ายๆ เริ่มมีทัวร์กรุ๊ปและผู้คนทยอยมากขึ้น เสียงดนตรีจากแต่ละร้านผสมกัน คันทรีจากร้านหนึ่ง ร็อกใต้จากอีกทาง หรือบลูส์ในบางช่วง กลิ่นอาหารทอดกับเบียร์เริ่มชัดขึ้น ศิลปินข้างถนนอาจมาตั้งริม Fourth Avenue ตอนหน้าร้อนอุณหภูมิอาจแตะ 32°C (90°F) ลมเย็นจากประตูบาร์เปิดโล่งก็ยิ่งรู้สึกดี

ตกค่ำ บรอดเวย์แปลงร่างเป็นย่านไนท์ไลฟ์ในจินตนาการ แสงไฟนีออนแดงเขียวระยิบระยับ คนแน่นพอเบียดไหล่กัน โดยเฉพาะสุดสัปดาห์ ดนตรีจากสิบกว่าร้านผสมกันจนเกิดกำแพงเสียงที่ทั้งได้ยินและสัมผัส เสียงเบสสะเทือนตามพื้นถนน บรรยากาศตอนนี้ทั้งสนุกและวุ่นวาย หลายคนชอบความมันส์แบบนี้ แต่บางคนอาจรู้สึกเกินรับไหว โดยเฉพาะคืนศุกร์-เสาร์หลังสามทุ่มเป็นต้นไป

สถาปัตย์และเรื่องเล่าหลังไฟนีออน

ทิวทัศน์ถนนบรอดเวย์ตอนล่างเก่าแก่กว่าภาพลักษณ์เป็นถนนดนตรีหลายสิบปี อาคารจำนวนมากสร้างตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ช่วงแนชวิลล์ขยายตัวหลังสงครามกลางเมือง เมืองตั้งสูงจากระดับน้ำทะเลราว 597 ฟุตริมแม่น้ำ Cumberland และบรอดเวย์คือเส้นหลักเชื่อมโกดังริมน้ำกับตัวเมือง พอการค้าส่งซบเซาตอนกลางศตวรรษ 20 เหล่าฮอนกี้ทงค์ก็เข้ามาเช่าตึกในราคาย่อมเยา ดนตรีมันส์ๆ จึงเกิดขึ้นที่นี่ตั้งแต่ยุค 1940–1950 บรอดเวย์จึงกลายเป็นตัวแทนวัฒนธรรมเพลงคันทรีของชนชั้นแรงงาน ก่อนจะแพร่หลายทั่วโลก

มีสถานที่สำคัญหลายแห่งตั้งอยู่บนถนนสายนี้ทั้งแถวยาว เช่น Ryman Auditorium อยู่ห่างบรอดเวย์ไปเพียงบล็อกเดียวทางถนน 5th Avenue North แค่เห็นตึกก็สัมผัสพลังและบรรยากาศที่แตกต่างจากความครึกครื้นข้างนอก เพราะที่นี่เคยเป็นบ้านหลังแรกของแกรนด์ โอเล โอปรีย์ในปี 1943–1974 แถมยังสร้างเป็นโบสถ์มาก่อนด้วย คืนไหนที่มีคอนเสิร์ตใหญ่ คุณจะเห็นคลื่นคนไหลลงมาสู่บรอดเวย์หลังโชว์จบ ส่วน Hatch Show Print ร้านพิมพ์โปสเตอร์ชื่อดังที่ตอนนี้ไปอยู่ในอาคาร Country Music Hall of Fame ใกล้ๆ ผลิตโปสเตอร์คอนเสิร์ตมาตั้งแต่ปี 1879 เติมเรื่องราวประวัติศาสตร์คู่เมืองแนชวิลล์ให้บรอดเวย์อีกชั้น

เดินสำรวจถนนบรอดเวย์อย่างไรให้ฟิน

เดินบรอดเวย์ไม่ยาก ถนนวิ่งจากตะวันออกไปตะวันตก ลาดลงแม่น้ำ Cumberland ฝั่งตะวันออก เริ่มที่ Fifth Avenue เดินไปจบที่ First Avenue จะผ่านบาร์ฮอนกี้ทงค์แน่นที่สุดโดยเฉพาะระหว่างถนน 3rd ถึง 5th ฝั่งเหนือจะมีบาร์คลาสสิกแบบชั้นเดียว สองชั้น ส่วนบางร้านขยายชั้นบนเป็นรูฟท็อป เห็นวิวถนนและเส้นขอบฟ้าแนชวิลล์จนถึงแม่น้ำ

คนมาครั้งแรกอาจแปลกใจว่าบาร์ฮอนกี้ทงค์ที่นี่ชิลล์มาก ไม่มีการตรวจชุดแต่งกาย ช่องทางเข้าคือประตูเปิดโล่ง หาที่นั่งหรือยืนตรงไหนก็ได้ วงดนตรีส่วนใหญ่ตั้งเล่นในสุดหรือข้างเวที ถ้าอยากรับกลิ่นอายยุคทองของย่านนี้ Tootsie's Orchid Lounge ที่ 422 Broadway เป็นบาร์ยุคแรกต้นตำรับ มีรูปนักดนตรีดังรุ่นเก่าติดเต็มผนัง และอยู่ติดกับ Robert's Western World ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องดนตรีคันทรีลายเก๋าแท้ๆ กลุ่มลูกค้าก็จะต่างจากบาร์ท่องเที่ยวชัดเจน

บรอดเวย์เด่นเรื่องอะไร—และขาดอะไร

บรอดเวย์ให้ในสิ่งที่สัญญาไว้ครบถ้วน: ดนตรีสดฟรีตลอดวันทุกวัน อยากฟังคันทรี ร็อกใต้ หรือบลูส์แบบต้นตำรับที่หาที่ไหนไม่ได้ ถนนนี้เหมาะที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ศิลปินก็ไม่ธรรมดาหลายคนคือนักดนตรีมืออาชีพ เล่นเพลงคัฟเวอร์ด้วยทักษะไม่ห่างศิลปินต้นฉบับเลย

อย่างไรก็ตาม ทุกวันนี้ถนนเน้นกลุ่มสถานบันเทิงใหญ่หลายชั้นมากขึ้น บางร้านถูกทุนใหญ่เทคโอเวอร์ เปิดรูฟท็อปโชว์จอทีวีหลายสิบจอ เน้นปริมาณลูกค้า ไม่เน้นบรรยากาศอบอุ่นเหมือนอดีต จุดเด่นคือยิ่งใหญ่ สนุกตื่นตา แต่ก็ทิ้งกลิ่นอายบาร์พื้นเมืองแบบเก่าลงไป ถ้าอยากสัมผัสความดิบต้นฉบับจริงๆ แนะนำให้หาบาร์เล็กๆ เก่าหลบมุม จะอินกว่า

ใครหวังมาเจอนักแต่งเพลงร้องผลงานตัวเอง อาจจะผิดหวัง เพราะบนบรอดเวย์เพลงส่วนใหญ่คือเพลงคัฟเวอร์สำหรับนักท่องเที่ยวสายหมุน หากอยากฟังบทเพลงแต่งเองในบรรยากาศเงียบๆ จริงจัง ลองที่ Bluebird Cafe ย่าน Green Hills หรือ Listening Room Cafe ย่าน SoBro บรรยากาศจะต่างกันมาก ที่โน่นไม่มีใครคุยเสียงดังขณะโชว์เด็ดขาด เพลงคือพระเอกเต็มๆ

ข้อมูลเชิงปฏิบัติ: มาอย่างไร เดินเที่ยวยังไง ปลอดภัยแค่ไหน

บรอดเวย์ตั้งอยู่ใจกลางแนชวิลล์ จึงเดินทางจากโรงแรมไหนในเมืองก็ง่าย รถบัส WeGo สาย 18 ต่อระหว่างสนามบินแนชวิลล์ (BNA) ซึ่งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองราว 8 ไมล์ ไปยัง Music City Central สถานีบัสหลัก จากนั้นเดินต่อประมาณ 5–10 นาทีถึงบรอดเวย์ Uber และ Lyft ก็มีบริการในแนชวิลล์ ลงได้ที่ Second หรือ Fourth Avenue เลี่ยงฝูงชนบนถนนสายหลักได้ดี

มีที่จอดรถหลายแห่งใกล้บรอดเวย์ แต่อัตราวันหยุดค่อนข้างสูงและริมถนนเต็มเร็วตอนเย็น ถ้าแวะ Broadway พร้อมไป Country Music Hall of Fame (อยู่ถนน Demonbreun ใต้บรอดเวย์เพียงบล็อกเดียว) ก็สามารถจอดที่อาคารของพิพิธภัณฑ์ในช่วงกลางวันได้

ย่านบรอดเวย์ถือว่าปลอดภัยพอสมควร โดยเฉพาะโซนหลักมีเจ้าหน้าที่ดูแลและตำรวจคุมเข้มสุดสัปดาห์ แต่เหมือนย่านเที่ยวกลางคืนทั่วไป ควรรักษาสังเกตหลังเที่ยงคืน ระวังของใช้ในบาร์ที่คนแน่นๆ ถ้าดื่มควรให้คนขับที่ไม่ได้ดื่มหรือใช้บริการแท็กซี่/แอป รถบัส WeGo ไม่วิ่ง 24 ชั่วโมง กลางคืนดึกๆ จะต้องกลับโดยแท็กซี่หรือเรียกรถผ่านแอปเป็นหลัก

ถ่ายรูปบนถนนบรอดเวย์ให้สวย

บรอดเวย์เป็นถนนที่ถ่ายรูปขึ้นที่สุดในแนชวิลล์เลยก็ว่าได้ ไฟนีออนจะเปล่งประกายโดดเด่นหลังพระอาทิตย์ตก โดยเฉพาะช่วงแสงทองท้ายวันซึ่งให้แสงธรรมชาติสมดุลกับไฟประดิษฐ์ พื้นถนนเปียกฝน—ซึ่งเจอได้บ่อยในแนชวิลล์—สะท้อนไฟนีออนสวยโดยไม่ต้องใช้เทคนิคอะไรพิเศษ ถ่ายกว้างจากรูฟท็อปจะเห็นความยาวถนนเต็มสายและวิวเมือง ส่วนในบาร์ก็ใช้มือถือถ่ายได้สบาย แม้จะเพดานต่ำแคบๆ แต่ให้บรรยากาศสนิทๆ กว่าภาพถ่ายกลางถนน