Country Music Hall of Fame and Museum: สิ่งที่ควรรู้ก่อนไปเยือน

ทำไมพิพิธภัณฑ์นี้ถึงได้รับเสียงชม

Country Music Hall of Fame and Museum ไม่ใช่แค่สถานที่รำลึกถึงอดีตอย่างเดียว แต่เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ดนตรีที่คัดสรรเนื้อหาเข้มข้นที่สุดในสหรัฐฯ โดย Country Music Foundation ที่ไม่แสวงหากำไรรับผิดชอบดูแล ภายในมีของสะสมกว่า 2.5 ล้านชิ้น ตั้งแต่เนื้อเพลงที่เขียนด้วยมือ เครื่องแต่งกายบนเวที แผ่นบันทึกเสียง จดหมายนักร้อง ไปจนถึงเครื่องดนตรีตั้งแต่ยุค Appalachian จนถึงสตรีมมิ่งปัจจุบัน

อาคารปัจจุบันที่ 222 Rep. John Lewis Way South เปิดให้เข้าเมื่อพฤษภาคม 2001 แทนที่อาคารเดิมปี 1967 ตัวสถาปัตย์ก็บอกชัดถึงความตั้งใจ: กระจกโค้งด้านหน้าสื่อถึงเปียโนในสตูดิโอ ส่วนโถงกลม Rotunda เปรียบเสมือนหน้าปัดวิทยุรถ สะท้อนอิทธิพลวัฒนธรรมรถยนต์และสื่อบันทึกเสียงยุคกลางศตวรรษที่ 20 ที่มีต่อเพลงคันทรี อาคารหลังนี้พูดกับคนดูอย่างชัดเจน และก็ทำได้ดี

อย่างไรก็ดี ถ้าใครเดินเข้ามาแบบไม่มีข้อมูลหรือมีเวลาน้อยอาจรู้สึกเฉย ๆ ที่นี่เหมาะกับคนที่เตรียมตัวมาอ่าน ฟัง และเดินดูแบบช้า ๆ ถ้าแค่อยากถ่ายเซลฟี่ไว ๆ กับแจ็กเก็ตวิบวับก็ได้อยู่ แต่จะพลาดชั้นเชิงลึก ในแง่คนอยากเข้าใจว่าทำไมแนชวิลล์ถึงเป็นเมืองดนตรี ที่นี่ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดในเมือง แนะนำให้จับคู่กับการไป Ryman Auditorium ที่อยู่ไม่กี่บล็อกทางเหนือ รับรองว่าแค่ครึ่งวันก็ดื่มด่ำประวัติเพลงคันทรีได้ครบรส

ข้างในมีอะไรให้ดูบ้าง

นิทรรศการถาวรเริ่มต้นที่ชั้นล่างและเล่าเรื่องเรียงตามยุค ไล่ตั้งแต่ String Band ดั้งเดิม รายการวิทยุยุคแรก ๆ ยุค barn dance ไปจนถึงการเติบโตของ Nashville ในฐานะเมืองอัดเพลงยุค 50 ทุกโซนจัดชิดแต่เดินง่าย พร้อมจุดฟังเสียงจริงของแต่ละยุค ไม่ใช่แค่อ่านแต่ได้ฟังด้วย

Hall of Fame Rotunda แยกไว้อยู่ในห้องกลม มีบรรยากาศจัดพิธีจัง ๆ แผ่นป้ายทองสัมฤทธิ์ของศิลปินที่ได้รับเกียรติถูกติดไล่สูงจากพื้นถึงเพดาน แสงและเสียงของห้องเปลี่ยนอารมณ์จากโซนพิพิธภัณฑ์สนุก ๆ กลายเป็นห้องปลุกใจแบบเข้มข้น นักท่องเที่ยวครั้งแรกมักอยู่โซนนี้นานกว่าที่คิด เพราะชื่อศิลปินแต่ละคนให้นึกถึงเพลงหรือเรื่องราวในอดีต

นิทรรศการหมุนเวียนเปลี่ยนธีมกินพื้นที่เยอะ เปลี่ยนหัวข้อใหม่หลายครั้งต่อปี บางอันต้องซื้อตั๋วแยกหรือรวมกับค่าเข้าชมก็มี นิทรรศการที่ผ่านมามีทั้งเรื่องศิลปินรายบุคคล ความสัมพันธ์ของเพลงคันทรีกับธีมเฉพาะ เช่น กองทัพหรือการเกษตร ไปจนถึงโชว์รวมของสะสมใหม่ คุณภาพอาจมีขึ้นลงบ้าง แต่นิทรรศการดี ๆ เหล่านี้ช่วยเติมเต็มเรื่องราวหลักได้ยอดเยี่ยม

ของสะสมเด่น ๆ ที่ต้องหยุดเดิน เช่น Cadillac สีทองของ Elvis Presley รถทัวร์ Johnny Cash เดรสค็อกเทลของ Patsy Cline และต้นฉบับเทป RCA Studio B เวทีชุดต่าง ๆ จาก Nudie Cohn ราชาเสื้อประดับหิน กลมกล่อมกับชุดเวทีเรียบแต่เท่ของศิลปินยุคหลัง ๆ ป้ายบรรยายจะเล่าแหล่งที่มาและเรื่องราวชัดเจน ไม่ทำให้สิ่งของกลายเป็นแค่ของโชว์เหมือนหลายที่

ช่วงเวลาไหนบรรยากาศต่างกันยังไง

พิพิธภัณฑ์เปิด 9 โมงเช้าทุกวัน ช่วงต้นวันจะสงบ คนยังน้อย กรุ๊ปนักเรียนกับกรุ๊ปทัวร์จะทยอยมากลางสาย ๆ ประมาณ 11 โมงแกลเลอรีหลักจะเริ่มแน่น โดยเฉพาะโซนนิทรรศการดัง ๆ ถ้าอยากเดินชม อ่านป้ายสบาย ๆ แบบไม่โดนเบียด ควรไปตั้งแต่เปิด จะมีเวลาราว 60-90 นาทีที่คนยังไม่เยอะ

ช่วงบ่ายคนจะมากขึ้น โดยเฉพาะ 13:00-15:00 น. คนจากโรงแรมใกล้ ๆ และแถบ Broadway จะทยอยเข้ามา กลุ่มผู้ชมในพิพิธภัณฑ์ก็เปลี่ยนไป กลางวันจะเจอครอบครัวกับเด็ก พอบ่ายแก่ ๆ ผู้ใหญ่เที่ยวเองเริ่มมากขึ้น สี่โมงครึ่งคนจะบางลงอีกเพราะไปเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมค่ำ แต่จะเหลือเวลาไม่มากเพราะปิดห้าโมงเย็น

บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ควรเข้าใจ

Country Music Foundation ก่อตั้งปี 1964 ก่อนพิพิธภัณฑ์ต้นแบบเปิดแค่สามปี แสดงถึงความตั้งใจจริงจากวงการในการเก็บประวัติขณะที่ประวัติศาสตร์ยังมีชีวิตให้เห็น ความจริงจังนี้สะท้อนในคุณค่าของของสะสมปัจจุบัน ที่นี่ไม่ได้แค่ฉลองเพลงคันทรี แต่กำลังชวนเรามองคุณค่าทางวัฒนธรรมของดนตรีสัญชาติอเมริกันซึ่งเต็มไปด้วยประวัติแรงงาน ศาสนา และรากถิ่น ใครที่อยากเข้าใจว่า Nashville กลายมาเป็นเมืองแนวนี้อย่างไร ลองอ่าน คู่มือประวัติศาสตร์ดนตรีใน Nashville ก่อนหรือหลังทริป น่าสนใจมาก

การย้ายเข้าสู่อาคารใหม่ในปี 2001 ก็เกิดพร้อมกับยุคที่เพลงคันทรีขยายสู่วงการพาณิชย์เต็มตัวยุค 90 จากอิทธิพลของ Garth Brooks, Shania Twain ฯลฯ ที่ช่วยดันดนตรีแนวนี้ให้กลายเป็นสินค้าระดับโลก ขนาดและความจริงจังตามแบบ Cultural Institution มองเห็นได้ชัด ไม่ได้เน้นขายของที่ระลึก ห้องสมุดวิจัยและคลังข้อมูลทางประวัติศาสตร์อาจไม่เปิดทั่วไปแต่ก็เป็นแหล่งข้อมูลให้กับนักวิชาการและผู้ทำสารคดีระดับนานาชาติ

ทำเลของพิพิธภัณฑ์อยู่ในย่าน SoBro ทางใต้ของ Broadway ซึ่งถือเป็นขอบเขตโซนเอนเตอร์เทนเมนต์ของแนชวิลล์ เดินไปทางเหนือแค่ 5 นาทีก็ถึง ย่านฮองกี้ทองก์บน Broadway ซึ่งต่างขั้วกันสุดขีด: Broadway สนุก ครึกครื้น ปัจจุบัน ขณะที่ Hall of Fame เงียบ อิงประวัติศาสตร์ เหมาะจะใช้เวลาเก็บรายละเอียด ทั้งสองที่เป็นหัวใจของดนตรีแนชวิลล์คนละด้าน

แนะนำทางเข้าและการเดินชมแบบมือโปร

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่ 222 Rep. John Lewis Way South ในย่าน SoBro ถ้าเดินจาก Broadway district จะใช้เวลาราว 5 นาทีลงทางใต้ตาม Fifth Avenue อาคารดูใหญ่ มีป้ายชัด หาไม่ยากเมื่อมาถึงแถวนี้

แนชวิลล์ไม่มีรถไฟใต้ดินหรือรถไฟฟ้า ฉะนั้นส่วนใหญ่เดินมาเองจากโรงแรมใกล้ ๆ หรือเรียกรถแอป (Uber, Lyft ให้บริการครบ ลงได้ที่ Fifth Ave South) อีกวิธีคือขึ้นรถ Old Town Trolley ที่จอดที่ 501 Demonbreun St ห่างทางเข้าประมาณบล็อกเดียว รถเมล์ WeGo Transit ก็ผ่านย่านนี้เหมือนกัน ถ้าขับรถมาเอง ที่จอดรถมีแต่วันคึกคักอาจแพง

ด้านในพิพิธภัณฑ์เดินได้สะดวกสำหรับคนทุกกลุ่ม มีลิฟต์และห้องน้ำสำหรับผู้ใช้วีลแชร์ ผังอาคารค่อนข้างตรงไปตรงมา เดินไม่หลง ยกเว้นนิทรรศการชั่วคราวที่อาจต้องตั้งใจวนหาทางออก พนักงานแนะนำหูฟังเสียงนำชม เหมาะกับคนที่อยากได้ข้อมูลลึกเกินป้ายบรรยายทั่วไป ถ่ายรูปได้เกือบทุกโซน (งดแฟลช) แต่อย่าลืมดูป้ายเพราะบางนิทรรศการหรือของยืมอาจไม่ให้ถ่าย

ร้านอาหารในพิพิธภัณฑ์จัดร่วมกับร้านท้องถิ่น อาหารกลางวันเหมาะกับวันเที่ยวยาวในโซนนี้ ร้านขายของที่ระลึกใหญ่ เน้นแผ่นเสียง หนังสือ และของแบรนด์น่าสะสม ถ้าอยากใช้เวลาทั้งวันกับดนตรีจริงจัง แวะต่อที่ Musicians Hall of Fame ซึ่งอยู่ไม่ไกลและเน้นเนื้อหานักดนตรีเบื้องหลังที่ปั้นซาวด์แนชวิลล์

ถ่ายรูปในพิพิธภัณฑ์: ข้อควรรู้และจุดไฮไลต์

ไฟในพิพิธภัณฑ์เน้นรักษาสภาพของสะสมมากกว่าภาพสวย ดังนั้นส่วนใหญ่จะไฟต่ำ มีไฟสปอตเฉพาะจุด มือถือสมัยนี้ถ่ายได้ดีในโซนติดไฟแรงแต่บางจุดภาพอาจเบลอเพราะแสงน้อย โถง Hall of Fame Rotunda ถ่ายออกมาสวยด้วยไฟหัวอบอุ่นและแผ่นป้ายทองเหลือง

ของที่ถ่ายรูปออกมาสวยสุดในพิพิธภัณฑ์ต้องยกให้ Cadillac ทองปี 1960 ของ Elvis Presley ตั้งโชว์เด่น มีไฟเฉพาะทางอวดดีเทลเต็มๆ เช่นเดียวกับเสื้อ Nudie สุดแสบ ถ่ายรูปภายนอกแนะนำแสงเช้าก่อนกระจกจะสะท้อนแสงบ่ายแรง ๆ

ที่นี่เหมาะกับใคร และใครควรมองหาทางเลือกอื่น

คนที่สนใจประวัติดนตรีอเมริกัน ไม่ว่าจะเป็นแฟนเพลงคันทรีหรือไม่ ก็มักชอบที่นี่เพราะเห็นรอยเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมร่วมยุคมากมาย คนที่มาแนชวิลล์เพื่อสัมผัส ฉากดนตรีสด ไม่ต้องเป็นแฟนคันทรีก็รู้สึกอิน

ครอบครัวที่มีเด็กโต (ประมาณ 10 ขวบขึ้นไป) ก็จะสนุกกับของโชว์และโซนอินเตอร์แอคทีฟต่าง ๆ พอสมควร เด็กเล็กอาจเบื่อเรื่องเนื้อหาที่เน้นดู อ่าน และฟังมากกว่าได้เล่น ถ้าเน้นลูกเล็ก แนะนำไป Adventure Science Center ในแนชวิลล์จะเหมาะกว่า

ใครที่ไม่ชอบอ่านป้ายหรือฟังข้อมูลแตก ๆ และชอบอะไรเร้าใจเร็ว ๆ อาจรู้สึกว่าที่นี่เดินช้า เพราะรูปแบบเป็นพิพิธภัณฑ์แนวจริงจัง ไม่เน้นเอ็นเตอร์เทนแบบ immersive ถ้ามีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็จะดูได้แค่บางส่วน อาจรู้สึกว่าไม่คุ้มกับค่าเข้า