เดอะชาร์ด: คาดหวังอะไรจากตึกระฟ้าที่โดดเด่นที่สุดในลอนดอน

เดอะชาร์ดคืออะไรจริงๆ

เดอะชาร์ด หรือชื่อเต็ม Shard London Bridge เดิมทีออกแบบในชื่อ London Bridge Tower เป็นตึกกระจกสูง 72 ชั้น สูงถึงยอดประมาณ 309.6 เมตร เสร็จสมบูรณ์ปี 2012 เปิดรอต้อนรับนักท่องเที่ยวปี 2013 ถือเป็นตึกสูงสุดในอังกฤษและลอนดอน และสูงเป็นอันดับแปดของยุโรป (ตามข้อมูล CTBUH Skyscraper Center) Renzo Piano สถาปนิกผู้ออกแบบ ตั้งใจให้ดูเหมือนเศษแก้วชิ้นยักษ์ชี้ขึ้นจากแม่น้ำเทมส์ โดยผิวกระจกของตึกหักมุมแบบไม่เท่ากัน สะท้อนแสงแต่ละช่วงเวลาไม่เหมือนกัน เวลาเดินอยู่ข้างล่างจะเห็นบนตึกเหมือนละลายหายไปกับเมฆในวันที่ฟ้าหม่น หรือไล่เฉดสีไปตามการเคลื่อนตัวของก้อนเมฆ ดูแล้วตระการตามาก

ที่ตั้งของตึกนี้ก็เต็มไปด้วยเรื่องราว ซ้อนทับด้วยประวัติศาสตร์ ก่อนจะก่อสร้างในปี 2009 ตรงนี้เป็นที่ตั้งของ Southwark Towers สำนักงานยุค 1970 ซึ่งถูกรื้อถอนไปปี 2008 รอบๆ เป็นย่าน London Bridge Quarter มีทั้งสะพานรถไฟ ตลาด และโกดังเก่าสมัยวิกตอเรียน ถ้าได้ขึ้นไปดูจากข้างบน จะเห็นได้ชัดเลยว่าตึกนี้โผล่ขึ้นในย่านเมืองเก่ากลางเมืองจริงๆ ไม่ใช่แค่ตึกในสวนสาธารณะธุรกิจนะ แถมอยู่ตรงจุดข้ามแม่น้ำประวัติศาสตร์ ที่ใต้เท้านี่คืออดีตยุคกลางของ Southwark เลยทีเดียว

วิวจากเดอะชาร์ด: ทีละชั้น

จุดชมวิว The View from The Shard อยู่ที่ชั้น 68, 69 และ 72 เริ่มต้นจากการสแกนความปลอดภัยที่ทางเข้า Joiner Street ก่อนขึ้นลิฟต์ความเร็วสูงสู่ชั้น 68 ใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งนาที เพียงแค่ขึ้นลิฟต์ก็พิเศษแล้ว เพราะมีการฉายแสงสีสวยๆ ตามผนังลิฟต์ ช่วงขึ้นจะไม่มีเสียงใดๆ เลย แล้วประตูก็จะเปิดสู่แกลเลอรีกระจกสูงแบบพาโนรามาเต็มตา

ชั้น 68 เป็นโซนชมวิวปิดล้อมด้วยกระจก มีกล้องโทรทรรศน์พร้อมป้ายระบุตำแหน่งสถานที่สำคัญต่างๆ อากาศเย็นสบาย เดินสบายไม่แออัด ถ้าเลี่ยงช่วงพีคเสาร์อาทิตย์ ชั้น 69 ก็ยังเป็นห้องชมวิวปิดอีกชั้น แต่มองวิวต่างมุม ส่วนชั้น 72 คือระเบียงกลางแจ้ง อากาศเปิด รับลมแรงถึงขั้นหนาวได้แม้เป็นฤดูร้อน หน้าหนาวยิ่งสุด ขอบกระจกกั้นเตี้ยพอให้รู้สึกถึงความสูงจริงๆ

ชั้นชมวิวสูง 244 เมตร วิวที่ได้คุ้มค่าตามสัญญา ถ้าอากาศเปิดจะมองไกลถึง North Downs เขต Surrey หรือเลย Epping Forest ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นรัศมีเกือบ 40 ไมล์ มองเห็นโค้งของแม่น้ำเทมส์ โดม St Paul's Cathedral อาคารกระจกของ Canary Wharf ทางตะวันออก และพื้นที่สีเขียวของ Royal Parks ทางตะวันตก จุดที่น่าประทับใจสุดคือ ได้เห็นสเกลของลอนดอนจริงๆ บนพื้นรู้สึกเหมือนเมืองนี้แยกเป็นเขตต่างๆ แต่พอขึ้นมาแล้วมันคือเมืองใหญ่เมืองเดียวอย่างแท้จริง

ช่วงเวลาเที่ยว: บรรยากาศแต่ละช่วงวัน

มาช่วงกลางวัน โดยเฉพาะเช้าตรู่วันธรรมดาหลังเปิดไม่นาน วิวจะใส ไร้ฝูงชน แสงสีขาวเย็นๆ มองลงไปเห็นเทมส์เป็นเส้นริ้วดำๆ และเดินชมมุมต่างๆ ได้เรื่อยๆ ไม่ต้องเบียดกับคนอื่น หมอกเช้าถ้ามีก็มักจะสลายตัวก่อนเที่ยง

รอบพระอาทิตย์ตกคือช่วงพีคและได้รับความนิยมสุด เพราะแสงแดดยามเย็นสีทองส่องไปทั่วแนวแม่น้ำเทมส์ ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นเหลือง อำพัน ชมพู และพอตึกกระจกในย่าน City เปิดไฟข้างในก็จะเรืองแสงสวยงาม อลังการสุดๆ แต่ก็คนแน่นสุดเช่นกัน คาดว่ามีคนแทรกทุกหน้าต่างด้านตะวันตก ไม้เซลฟี่เพียบ เสียงดังคึกคัก ถ้าอยากเห็นพระอาทิตย์ตกแบบคนไม่เยอะมาก ให้เลือกจองช่วง Golden Hour ของวัน แทนที่จะเลือกเวลาพีคตรงพระอาทิตย์ตกพอดี

ถ้ามาตอนมืดค่ำจะได้บรรยากาศอีกสไตล์ เห็นลอนดอนเป็นตารางแสงไฟ สะพานต่าง ๆ สว่าง มีตึก Gherkin และ Walkie-Talkie เรืองแสงสวย แต่ข้อเสียคือรายละเอียดที่เห็นตอนกลางวันหายไป จะเห็นโครงสร้างเมืองมากกว่าบรรยากาศโดยรอบ สำหรับถ่ายภาพกลางคืน ที่นี่ไม่อนุญาตให้ใช้ขาตั้งกล้อง ต้องใช้มือถือหรือกล้องพิงกับกระจกเท่านั้น ซึ่งยังพอใช้ได้ เพราะกระจกเค้าทำความสะอาดไว้ดี

เบื้องหลังสถาปัตยกรรม: ทำไมเดอะชาร์ดถึงมีรูปร่างแบบนี้

โจทย์ใหญ่ในการออกแบบของ Renzo Piano มาจากที่ตั้งตึกนี้อยู่เหนือสถานี London Bridge สถานีรถไฟสำคัญติดอันดับต้นๆ ของอังกฤษ โครงสร้างหลักประกอบด้วยผิวกระจกแปดแผ่นเรียวบาง ไต่ขึ้นไปจนยอดยังห่างกันเล็กน้อย เหมือนไม่เสร็จสมบูรณ์จงใจ เพื่อให้ตึกดูเบากว่าขนาดจริง ผิวตึกแต่ละด้านก็ตั้งมุมต่างกัน ทำให้รูปร่างดูเปลี่ยนไปตามจุดที่เรายืนชมในเมือง

ยอดตึกที่แตกเป็นแฉก ไม่ใช่แค่ไอเดียหลุดโลก Piano อยากให้ดูเหมือนเศษแก้วหรือหินแตกชั่วคราว มากกว่าจะเป็นอนุสรณ์ถาวรว่าจะอยู่ไปอีกหลายร้อยปี คนที่เห็นอาจรู้สึกว่ามันจงใจแต่งเกินไปก็จริง แต่ความตั้งใจแบบนี้ทำให้ตึกนี้ต่างจากตึกระฟ้าอื่นๆ ในลอนดอน เช่น Canary Wharf ดูเป็นออฟฟิศเหลี่ยมๆ แบบตรงไปตรงมา Gherkin ก็เป็นเลขาคณิตสวยเป๊ะ แต่ The Shard ตั้งใจจะเผยความดิบๆ เลย

มันตั้งอยู่ในโซนวัฒนธรรมฝั่ง South Bank ที่มี Tate Modern , Shakespeare's Globe และ Southbank Centre ด้วย ย่านนี้สำคัญเพราะนี่ไม่ใช่แค่ตึกสูงโดดเดียวกลางศูนย์การเงิน เดอะชาร์ดอยู่จุดตัดของ Southwark แบบคนทำงานกับลานสันทนาการเลียบแม่น้ำเทมส์ เพียง 5 นาทีจาก Borough Market และโครงสร้างรถไฟของ London Bridge ซ้อนอยู่ข้างใต้เลย

วิธีเดินทางและขั้นตอนเที่ยวจริง

สถานี London Bridge จะอยู่ติดกับเดอะชาร์ด เดินออกจากทางออกหลักไม่ถึง 2 นาทีจะมองเห็นตึกทันที สาย Jubilee และรถไฟ National Rail จอดที่นี่โดยตรง แถมยังใกล้ Borough Market และ Bermondsey Street เดินเที่ยวย่านนี้ต่อได้สบายๆ

ประตูทางเข้าจุดชมวิวอยู่ตรง Joiner Street เป็นซอยเล็กข้างตึก มีป้ายชัดเจนหลังโชว์หลักฐานการจอง ต้องผ่านจุดตรวจความปลอดภัยเหมือนสนามบิน (กระเป๋าผ่านเครื่อง X-ray ห้ามของมีคมใหญ่ๆ) ก่อนถึงโถงลิฟต์ ทั้งกระบวนการจากทางเข้าถึงจุดชมวิวใช้เวลาประมาณ 10-15 นาที ถ้ามาตอนบ่ายเสาร์อาทิตย์ยุ่งๆ อาจนานขึ้น ลิฟต์ต่อเนื่องจากระดับถนน ไม่ต้องห่วงเรื่องการเข้าถึงสำหรับผู้พิการ รายละเอียดการเข้าถึงระบุไว้ในขั้นตอนจองผ่านเว็บทางการด้วย

ส่วนใหญ่แล้วตั๋วต้องจองออนไลน์ล่วงหน้า โดยเลือกวันและเวลาที่ต้องการเดินทางมา เป็นระบบรอบเวลา จะวอล์กอินก็มีโอกาสแต่ไม่รับประกัน โดยเฉพาะวันหยุดหรือช่วงเปิดเทอม ตั๋วแบบอัปเกรดมีพิเศษ เช่น การันตีได้ขึ้นชั้น 72 กลางแจ้ง หรือมีอาหาร เครื่องดื่มในบางแพ็กเกจ เด็กต่ำกว่า 4 ปีเข้าฟรีกับผู้ใหญ่ทุกใบ

เดอะชาร์ด คุ้มหรือไม่? ข้อควรรู้

ถ้าคุณไปลอนดอนครั้งแรก คำตอบส่วนใหญ่คือคุ้ม ถ้าอากาศดี วิวจากที่นี่ไม่ซ้ำใคร ได้มุมกว้าง 360 องศาที่หาไม่ได้จาก London Eye (ความสูงน้อยกว่าและหมุนช้า) หรือบาร์ดาดฟ้าที่มักจะหันหน้าไปทางเดียว เดอะชาร์ดให้คุณเห็นทั้งเมืองแบบลอยอยู่ข้างบน มองผังเมืองออกได้ชัด

แต่ก็ต้องบอกว่าตั๋วราคาค่อนข้างสูง และชั้นกระจกปิดก็มีแค่วิวอย่างเดียว ไม่เหมือนเดินนิทรรศการหรือชมโชว์ คือถือว่าแค่มองวิว ถ้าคุณเป็นสายอินกับบรรยากาศ อาจจะฟินมาก หรือบางคนอาจจะรู้สึกว่าแป๊บเดียวคุ้ม เสร็จ แต่ถ้างบน้อย พวกทางเลือกฟรี เช่น Sky Garden (ถ้าจองล่วงหน้า) ก็ได้วิวมุมสูงเช่นกัน แนะนำดูคู่มือ วิวที่ดีที่สุดในลอนดอน มีทั้งแบบเสียเงินและฟรีให้ตัดสินใจได้

กลุ่มที่ข้ามไปได้เลย ได้แก่คนมาเที่ยวลอนดอนรอบสองแล้วหรือเคยขึ้นมาแล้ว คนงบน้อยที่เดินเที่ยวในย่านนี้แทนได้ และคนเดินทางวันที่อากาศมีเมฆต่ำหรือฝน บอกเลยถ้าเป็นโรคเวียนหัวหรือกลัวความสูงมากๆ ขึ้นมายืนชั้น 72 หรือเดินติดกระจกชั้น 68 นี่เสียวจริง เพราะเค้าตั้งใจโชว์ความสูงเต็มที่

ทริคถ่ายรูป

ห้ามใช้ขาตั้งกล้องบนจุดชมวิว ถ่ายรูปด้วยมือถือให้แนบเลนส์ติดกระจกจะไร้เงาสะท้อนและภาพคมชัด กล้องมุมกว้างเหมาะกับสเกลวิวแบบนี้ เวลาถ่ายในตึกแนะนำช่วงเช้าตรู่หรือบ่ายท้ายวันที่ตัดสีท้องฟ้ากับเมืองชัด กลางวันเมฆมากภาพแบนและสีตุ่นไปหมด

ถ่ายภาพตึกเดอะชาร์ดจากด้านนอก มุมดีคือฝั่ง South Bank ริมแม่น้ำเทมส์แถวๆ Millennium Bridge หรือจากฝั่งเหนือของ London Bridge จะเห็นเงาสะท้อนตึกในน้ำชัดก็ตอนเช้าตรู่ น้ำแถวนั้นนิ่ง แสงแดดเฉียงต่ำสะท้อนกับผิวตึกพอดี