ประภาคารพูลเบก & กำแพง Great South Wall: เส้นทางเดินเลียบชายฝั่งสุดตื่นตาของดับลิน

เส้นทางเดินพูลเบกไลท์เฮาส์คืออะไร

เส้นทางเดินไปประภาคารพูลเบกไม่ได้เป็นทางเดินจัดระเบียบสวย ๆ นะ ที่จริงคือการเดินบนแนวกำแพง Great South Wall ซึ่งเป็นเขื่อนหินแกรนิต ขยายตัวเกือบ 5 กิโลเมตรยื่นเข้าไปในอ่าวดับลิน กั้นปากแม่น้ำลิฟฟีย์ออกจากทะเลกว้าง ปลายสุดตั้งโดดเด่นอยู่ด้วยประภาคารพูลเบก หอคอยเตี้ยสีแดงสดที่นำทางเรือเข้าท่าเรือดับลินมาตั้งแต่ยุค 1760 ตัวกำแพงเองหรือที่เคยรู้จักในชื่อ South Bull Wall สร้างเสร็จช่วงแรกตั้งแต่ปี 1731 ก่อสร้างต่อเนื่องถึงราวปี 1795 สมัยนั้นเคยได้ชื่อว่ายาวที่สุดในโลก ทุกวันนี้ก็ยังติดอันดับความยาวสุดในยุโรป

เส้นทางนี้แทบไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ไม่มีที่หลบฝน ไม่มีราวกั้นตรงส่วนใหญ่อีกต่างหาก พื้นทางเดินเรียบแต่หินแกรนิตบางจุดขรุขระมาก และลมทะเลตีแรงตลอดเส้น ถ้าแลกกับความโล่งโหดนี้ คุณจะได้วิวกว้าง 360 องศา มองเห็นอ่าวดับลิน ภูเขา Wicklow ทางใต้ แหลม Howth ทางเหนือ และปล่องควันสลับแดงขาวของสถานีไฟฟ้าพูลเบกโดดเด่นอยู่ด้านหลัง เป็นหนึ่งในไม่กี่จุดที่คุณจะรู้สึกเหมือนดับลินอยู่ไกลออกไปจริง ๆ

ประวัติของกำแพงและประภาคาร

กำแพง Great South Wall เป็นโปรเจกต์ทางวิศวกรรมที่กล้าได้กล้าเสียแบบสุดยุค วิ่งบี้กับปัญหาท่าเรือดับลินซึ่งเจอเนินทราย North Bull อุดตันปากแม่น้ำลิฟฟีย์ตลอดช่วงน้ำลง วิศวกรเลยสร้างกำแพงแคบกั้นทางน้ำให้ไหลแรงจนกัดเซาะเนินทรายออกจนหมด เปลี่ยนให้ดับลินกลายเป็นหนึ่งในท่าเรือที่พลุกพล่านที่สุดบนเกาะอังกฤษ

ประภาคารพูลเบกเริ่มแรกเป็นเรือส่องไฟลอยน้ำ ช่วงกลางศตวรรษที่ 18 ก่อนจะสร้างเป็นหอคอยถาวรปี 1767-1768 ใช้เทียนไขเป็นแสงแรก ต่อมาเปลี่ยนเป็นน้ำมันปี 1786 โครงสร้างปัจจุบันคือหอทรงกระบอกสีแดงที่เราเห็นกัน ถูกออกแบบใหม่และสร้างเสร็จปี 1820 ทุกวันนี้ยังใช้งานนำทางเรือจริง ดูแลโดย Commissioners of Irish Lights ไม่สามารถเข้าด้านในได้ สีแดงสดเห็นปุ๊บจำได้ทันที กลายเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์กที่คนถ่ายรูปมากสุดของอ่าวดับลิน

ประภาคารและแนวกำแพงนี้ อยู่ในโซนดับลินที่ไม่ค่อยมีใครแวะมา เพราะคนจะรู้จักแต่จัตุรัสจอร์เจียนหรือถนนสายผับในเมือง ถ้าคุณเดิน สะพานฮาป์เพนนี กับ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติไอร์แลนด์ มาแล้ว ที่นี่จะให้ฟีลอีกแบบแน่นอน อากาศโล่ง ๆ กลิ่นทะเลเค็ม ๆ เปิดวิวแบบไม่มีอะไรขวางไปจนถึงขอบฟ้าที่สุดสายตาจนถึงเวลส์

เดินแบบไหนได้บ้าง? เส้นทางเลือกเดิน

เส้นสั้น: เริ่มจากลานจอดรถ

ส่วนใหญ่คนจะขับรถหรือเรียกแท็กซี่ไปลานจอดรถใกล้สถานีไฟฟ้าพูลเบกสุดถนน Pigeon House Road จากจุดนี้เดินไปประภาคารราว 1.7 กม. เดินไปกลับก็ประมาณ 3.4 กม. ใช้เวลาประมาณ 45 นาทีถึง 1 ชั่วโมง ชิลล์ ๆ เหมาะกับคนเวลาไม่เยอะ หรืออยากไปถึงประภาคารโดยไม่ต้องเดินยาวมาก

จากลานจอดรถ เดินผ่านประตูทางเข้า กำแพงหินจะเริ่มทันที ทางเดินหินแกรนิตกว้างพอเดินขนาบคู่ ขอบกำแพงจะดิ่งลงน้ำสองฝั่ง ตัวกำแพงโค้งอ่อน ๆ ยื่นออกไปในอ่าว ประภาคารจะค่อย ๆ ใหญ่ขึ้นทุกย่างก้าว ถึงปลายกำแพงคุณจะได้ยืนอยู่หน้าหอคอยแดงสด หันกลับไปยังปล่องควันพูลเบกที่สร้างกรอบวิวเมืองดับลิน และมองออกไปเป็นอ่าวดับลินปะทะทะเลไอริช

เส้นยาว: เริ่มจากชายหาด Sandymount

ใครอยากเดินเต็ม ๆ แบบสุดฟีล ให้เริ่มที่ Sandymount Strand โดยขึ้น DART ไปสถานี Sandymount แล้วเดินอีกประมาณ 15 นาทีถึงชายหาด หรือเลือกขึ้น Dublin Bus สาย 47 ก็ได้ จากชายหาดเดินบนแนวตมผ่านบึงสัตว์น้ำแล้วค่อยต่อแนวกำแพง กลับไปย้อนก็ประมาณ 8-10 กม. ระยะรวม ทางนี้จะได้เดินผ่านลานตมกว้าง ๆ เห็นนกหลากสายพันธุ์ก่อนต่อกำแพง เหมาะกับใครที่อยากเดินเล่นครึ่งวันเต็ม ๆ

Sandymount Strand เองก็น่าแวะมาก ลานตมชายหาดช่วงน้ำลงจะมีนกทะเลเต็มไปหมด ไม่ว่าจะ oystercatcher, dunlin และ bar-tailed godwit ถ้าชอบดูนก ควรเช็คเวลาน้ำลงก่อนเดินมาเส้นนี้ ถ้าอยากเปรียบเทียบกับอีกฝั่งของดับลิน ลองอ่านรีวิว คลอนตาฟพรอมเมอนาด ฝั่งเหนือของเมืองดู

มาสัมผัสตอนไหน ฟีลเปลี่ยนอย่างไร

เช้าตรู่ โดยเฉพาะหลังพระอาทิตย์ขึ้นใหม่ ๆ คือช่วงที่เส้นนี้สงบและได้ฟีลมากสุด แสงแดดอ่อนสะท้อนประภาคาร แถมอ่าวยังนิ่งเหมือนกระจกก่อนลมจะเริ่มแรง เช้าวันธรรมดาแทบไม่มีใครด้วยซ้ำ ตรงข้ามกับบ่ายสุดสัปดาห์ ที่คนดับลินแห่มาเดินทั้งนักวิ่ง คนจูงหมา ครอบครัวและแก๊งเพื่อน ถึงจะไม่แออัดเท่าเส้นทางอื่น ๆ เพราะตัวกำแพงแคบ คนเลยกระจายกันเอง แต่บ่ายวันหยุดก็จะพลุกพล่านกว่าช่วงเช้าแน่นอน

เย็นฤดูร้อนคือเวลาพิเศษของที่นี่ แดดดับลินตกช้า—เกิน 3 ทุ่มในเดือนมิถุนายน-กรกฎาคม แสงสีทองข้อขวัญประภาคาร ตอนบรรยากาศสงบสุด วิวเมืองจาง ๆ อยู่หลังปล่องควัน ดีงามมาก เตรียมเสื้อผ้าเผื่ออากาศไว้เสมอ ลมแรงทำให้หนาวกว่าในเมืองตลอดปี ไม่มีวันหยุด

ฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาวคือฟีลอีกโลก บางทีคลื่นแรงถึงกับสาดข้ามกำแพงมา ฟ้าก็หม่น ๆ ขรึม ๆ เหมาะกับบรรยากาศอุตสาหกรรมของแถวนี้ เดินได้ถ้าหน้าหนาวไม่หนาวจัด แต่ต้องวางแผนดี เพราะกลางวันสั้น พระอาทิตย์ตกตั้งแต่ยังไม่ 4 โมงครึ่งช่วงธันวาคม ถ้าอากาศแย่ไม่ควรใส่เส้นทางนี้ไว้ในแผน

ข้อมูลควรรู้ถ้าจะไป

เดินได้ฟรีตลอด ไม่มีเวลาเปิดปิด ที่นี่เป็นทางสาธารณะไม่ได้ดูแลประจำ ไม่มีห้องน้ำ ไม่มีคาเฟ่ หรือสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ บนกำแพง ลานจอดรถข้างสถานีไฟฟ้าเป็นจุดที่สะดวกสุด จอดรถง่าย ถ้าจะขึ้นจากฝั่ง Sandymount แนะนำเลือก DART เพราะแม่นยำกว่า สถานี Sandymount อยู่แนวรถไฟเลียบอ่าว

เลือกรองเท้าที่เกาะพื้นดี ๆ หน่อย เพราะพื้นหินแกรนิตบางจุดลื่น บางจุดขรุขระ ถ้าเปียกจะเดินลำบาก รองเท้ากีฬาโอเคถ้าอากาศแห้ง แต่หน้าหนาวหรือฝนตกให้เลือกรองเท้ากันน้ำ ไม่มีราวกันตกเกือบตลอดแนว ใครกลัวขอบน้ำลึกอาจไม่แนะนำให้มาเดิน

ไม่ได้เหมาะกับทุกคน เรื่องความเข้าถึงต้องระวัง เพราะพื้นทางเดินกับไม่มีราวกั้น กำแพงนี้ไม่เหมาะกับรถเข็นหรือวอล์กเกอร์เด็กเล็ก เดินเข็นเด็กที่พื้นขรุขระก็ยาก ตรงปลายประภาคารไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้คุ้มกับความพยายามถ้าขาเดินไม่ดี

ถ้าวางแผนเที่ยวโซนนี้ทั้งวัน ชายหาด Sandymount กับ ด็อกแลนด์ ก็เดินถึงสบาย ๆ พิพิธภัณฑ์ EPIC Irish Emigration ที่ Custom House Quay ก็อยู่ไม่ไกล ถ้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากเอาต์ดอร์เป็นอินดอร์

ใครจะชอบเส้นนี้ ใครควรคิดดูอีกที

ที่นี่เหมาะกับคนชอบบรรยากาศโล่งดิบ ห่างไกล ไม่มีการตีความหรือป้ายบอก ไม่มีศูนย์บริการหรือออดิโอไกด์เข้าไปฟัง ประภาคารก็เข้าไปข้างในไม่ได้ ฟีลคือได้ยืนอยู่ปลายกำแพงอายุ 250 ปี มีอ่าวล้อมรอบ เมืองอยู่ไกลหลังคุณ ถ้านี่คือสิ่งที่คุณตามหา รับรองชอบแน่

ใครที่คาดหวังจะได้ประสบการณ์ heritage มีป้ายบอกประวัติ อาจผิดหวัง เด็กโตพอจะเดินใกล้น้ำได้จะสนุกกับความกว้างของเส้นทาง แต่ไม่เหมาะกับเด็กเล็กหรือคนที่ต้องนั่งพักบ่อย ๆ เดินคนเดียว คู่รัก สายถ่ายภาพ หรือใครที่อยากหลุดบรรยากาศเมืองสักชั่วโมงรับรองว่าคุ้ม

ถ้าไม่ชอบฟีลดิบโล่งแบบนี้ แต่ยังอยากได้บรรยากาศริมทะเล Howth Cliff Walk จะให้วิวหลากหลายและมีหมู่บ้านปลายทาง ถ้าอยากอยู่ใกล้ตัวเมืองมากกว่านี้ แต่อยากได้วิวอ่าวแนวใหม่ ท่าเรือ Dun Laoghaire คือทางเลือกที่เข้าถึงง่ายกว่า