โคเรียนทาวน์ โตรอนโต: คู่มือเดินชมย่านเกาหลีริมถนนบลัวร์

โคเรียนทาวน์—คืออะไร (และไม่ใช่อะไร)

โคเรียนทาวน์โตรอนโตไม่ใช่สถานที่จำลองหรือธีมพาร์ควัฒนธรรมเกาหลี แต่เป็นถนนการค้าที่ยังใช้งานจริง ยาวประมาณ 8 ช่วงตึกเต็มไปด้วยร้านอาหาร ร้านของชำ เบเกอรี่ ร้านทำผม และคาราโอเกะของคนเกาหลี อาคารแถวนี้ยังคงหน้าตาเหมือนเมื่อสามสี่สิบปีก่อน ป้ายร้านส่วนใหญ่สองภาษา เมนูเอนเอียงไปเกาหลี และช่วงเย็นวันศุกร์กลิ่นควันถ่านลอยมาจากร้านหมูกระทะเป็นเอกลักษณ์

ถนนสายนี้อยู่บน Bloor Street West เริ่มจาก Bathurst ทางตะวันตก ถึง Christie ทางตะวันออก ทั้งสองฝั่งมีสถานีรถไฟฟ้าสาย 2 อยู่ ทำให้เป็นย่านอาหารชาติพันธุ์ที่เดินทางสะดวกสุดในเมือง ลงรถใต้ดินแล้วหาที่นั่งหน้าชุดบันชานได้ภายในห้านาที

ไม่เหมือนย่านวัฒนธรรมอื่น ๆ ในโตรอนโต โคเรียนทาวน์ตั้งอยู่ในละแวกที่มีทั้งร้านเกาหลีดั้งเดิม คาเฟ่และบาร์เปิดใหม่ และที่พักอาศัย ที่คนละแวก Seaton Village และ The Annex ทำให้ที่นี่เหมือนเป็นถนนที่คนโตรอนโตใช้จริง ไม่ได้จัดฉากสวยเพื่อโชว์นักท่องเที่ยว และนั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน

ประวัติย่าน: จุดเริ่มต้นของโคเรียนทาวน์

คนเกาหลีอพยพเข้าโตรอนโตจำนวนมากช่วงปี 1970s หลังแคนาดาเปลี่ยนนโยบายเปิดรับแรงงานและครอบครัวจากเอเชีย ถนน Bloor West จึงเป็นศูนย์กลางแรก ๆ มีร้านค้าเกาหลีเปิดระหว่าง Bathurst ถึง Christie ตั้งแต่ช่วงปลายยุค 70s ต่อเนื่องถึง 80s

สำมะโนประชากรแคนาดาปี 2016 ระบุว่า โตรอนโตมีชาวเกาหลีราว 64,000 คน มากที่สุดในประเทศ แถบโคเรียนทาวน์บนบลัวร์คือหัวใจการค้าและวัฒนธรรม แม้ปัจจุบันชุมชนเกาหลีจำนวนมากจะขยับไปอยู่นอกเมืองแถบ North York หรือ Scarborough แล้วก็ตาม แต่ย่านนี้ก็ยังเป็นจุดศูนย์กลางเชิงสัญลักษณ์และแหล่งของกินที่ชาวเกาหลียังยึดเหนี่ยวอยู่

เขตธุรกิจ Korea Town BIA เป็นผู้ดูแลอย่างเป็นทางการในปัจจุบัน คล้ายย่านชาติพันธุ์อื่น ๆ ทั่วโตรอนโต BIA ช่วยจัดการภูมิทัศน์ โปรโมตร้าน และจัดกิจกรรมโดยที่เจ้าของกิจการแต่ละรายยังบริหารร้านอิสระ ทำให้ถนนเส้นนี้เปลี่ยนแปลงอย่างธรรมชาติ—ร้านอาหารเปิด-ปิด หมุนเวียน ร้านคาราโอเกะเวียนไปมา เบเกอรี่แบรนด์ใหม่มาตั้ง แต่อารมณ์ถนนยังคงความเป็นโคเรียนทาวน์ขนานแท้

ชีวิตบนถนน: แต่ละชั่วโมงแต่ละรส

จังหวะชีวิตโคเรียนทาวน์ต่างกันไปตามช่วงเวลา ตอนเช้า 9 โมงถึงเที่ยง ถนนเงียบ ๆ มีไม่กี่ร้านเบเกอรี่ที่เปิดเช้า นั่งกินขนมปังถั่วแดงกับกาแฟติดหน้าต่างได้แบบชิลล์ ร้านของชำกำลังเติมของ เป็นช่วงเดินดูร้านแบบไม่ต้องรีบ

ช่วงห้าโมงเย็นเป็นต้นไป บรรยากาศเปลี่ยนทันที เครื่องดูดควันร้านอาหารปล่อยกลิ่นและควันกระเทียมออกมาตามทางเท้า กลุ่มคนรอคิวหน้าร้านหมูกระทะดัง ๆ เริ่มจับกลุ่ม เช็คคิวผ่านมือถือเพราะร้านไม่รับจอง ที่นี่ไม่มีศูนย์การค้าแบบเดินในร่ม พลังงานของคนจึงไหลไปสู่ฟุตบาท พอศุกร์-เสาร์เย็นก็จะแน่นหนา

ดึก ๆ คือช่วงเวลาที่โคเรียนทาวน์เปลี่ยนหน้ามาโดดเด่น ร้านอาหารบางแห่งปิดหลังเที่ยงคืน ห้องคาราโอเกะ (โนเรบัง) เปิดถึงเช้า เดินถนนตอน 5 ทุ่มจะได้ยินเสียงร้องเพลงลอดตามผนัง เห็นกลุ่มวัยรุ่นหรือคนทำงานเดินเข้าออกตามบันไดร้านคาราโอเกะชั้นสอง ทั้งนี้ไม่ได้เป็นโซนไนต์ไลฟ์แบบเสียงดัง แต่เป็นวัฒนธรรมกินข้าว+หาอะไรบันเทิงต่อ ที่เปิดดึกกว่าละแวกอื่น

ร้านไหนกินอะไรดี

หมูกระทะเกาหลีคือแม่เหล็กของถนนนี้ หลายร้านให้ย่างหมู กาลบี้ หมูสามชั้น หมักซีอิ๊วหรือเครื่องเทศ ย่างเองที่โต๊ะบนเตาถ่านหรือแก๊ส พร้อมบันชานสารพัดอย่าง บรรยากาศชวนให้มากินแบบกลุ่มยาว ๆ แชร์จานหลายคน ที่จริงคนมาคนเดียวก็ไม่แปลกนะ

นอกจากหมูกระทะ ยังมีไก่ทอดเกาหลี (กรอบเน้น ๆ ทอดสองรอบ ราดซอสเผ็ดหวานหรือซอสถั่วเหลืองกระเทียม), อาหารลูกครึ่งจีน-เกาหลีอย่างจาจังมยอนและจัมปง กับเมนูซุปเด่น เช่น ซุนดูบูจิเก หรือเต้าเจี้ยวจิเก เบเกอรี่เกาหลีเน้นขนมปังนมสไตล์ญี่ปุ่น ขนมปังไส้ครีม ขนมปังไส้ไส้กรอก ราคาย่อมเยา ถือเดินกินเล่นก็สะดวก

ซูเปอร์เกาหลีตามถนนนี้น่าแวะถึงไม่ได้ตั้งใจปรุงอาหารเอง เพราะมีของแปลกที่ซูเปอร์ปกติไม่ขาย เช่น โคชูจัง เต้าเจี้ยวเกาหลี ราเมนรุ่นลิมิเต็ด ปลาแห้ง มุมแช่แข็งของเกี๊ยวเกาหลีและต๊อกบกกี เอาไปทำกินเองเหมาะสำหรับคนจัดทริปขอทำอาหารเองหรือใครที่อยากส่องวัตถุดิบตาม คู่มืออาหารโตรอนโต ก็ต้องแวะร้านของชำเหล่านี้

คู่มือเดินจริง: ไปยังไง เดินยังไง

สถานีรถไฟใต้ดินทั้งสองฝั่งของโคเรียนทาวน์อยู่แนบถนน Bloor West เลย Bathurst (ฟากตะวันออก) กับ Christie (ฟากตะวันตก) เป็นสถานีสาย TTC Line 2, Bloor-Danforth เดินจากปลายหนึ่งไปอีกปลายตามถนนใช้เวลาประมาณ 12-15 นาที เดินชิลล์ดูร้านรวงเพลิน ๆ ไม่ต้องต่อรถเพิ่ม

ย่านนี้กะทัดรัด เดินง่าย ทางเท้าบลัวร์ฝั่งนี้กว้าง สภาพดี รถเข็นเด็กหรือวีลแชร์ก็ไหว (แต่แต่ละร้านอาจเข้าถึงยากหรือมีขั้นบันได) ที่จอดรถต้องหาตามถนนซอย ซึ่งจะยุ่งยากกว่าขึ้นรถไฟ อยากเดินเที่ยวควบกับ Kensington Market ก็เดินหรือนั่งรถไฟใต้ดินแค่แป๊บเดียวจาก Bathurst

อากาศสำคัญกว่าที่คิด เพราะถนนเป็นโอเพ่นแอร์หมด ไม่มีศูนย์การค้าหรือทางเชื่อมในร่ม ฤดูหนาว (ม.ค.-ก.พ.) ต้องใส่ชุดกันหนาวจริงจัง คนมักเดินเร็วกว่าปกติระหว่างร้านอุ่น ๆ แต่ช่วงหน้าใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน—โดยเฉพาะตอนเย็นถนนจะเต็มไปด้วยคน ร้านเปิดเต็ม กินลมชมวิวบนฟุตบาทสนุกที่สุด กลางกันยายนถึงตุลาคมอากาศกำลังดี คิวน้อย เพราะฤดูท่องเที่ยวน้อยลง

เหมาะกับใคร และใครอาจผิดหวัง

โคเรียนทาวน์เหมาะกับคนที่มาแบบเปิดใจ ไม่ได้ล็อกโปรแกรมแน่น มีความพร้อมจะเดินดูร้านใหม่ ๆ ใจกลางย่านนี้ไม่มีป้ายภาษาอังกฤษอธิบาย “ความหมายวัฒนธรรม” ของแต่ละเมนู ไม่มีกิจกรรมไกด์ทัวร์หรือพิพิธภัณฑ์ให้ถ่ายรูป คือถนนที่คนใช้ชีวิตจริง กิน ดื่ม ซื้อของ ความจริงจังไม่เสแสร้งของที่นี่คือเสน่ห์ นักเดินทางที่ชอบ ย่านพหุวัฒนธรรมของโตรอนโต ในแบบที่เป็นชุมชนอยู่จริง ไม่สร้างภาพ จะรู้สึกสนุกและอิน

นักท่องเที่ยวที่ต้องการเข้าร้านที่รองรับวีลแชร์หรือรถเข็นเด็กควรเช็กข้อมูลล่วงหน้า เพราะทางขึ้นร้านแต่ละแห่งอาจมีขั้นบันได สูงต่ำไม่เท่ากัน บางร้านหมูกระทะดัง ๆ อยู่ชั้นสอง ไม่มีลิฟต์ แนะนำโทรสอบถามหรือใช้ Google Maps เช็กการเข้าถึงก่อนไป

นักเดินทางเดี่ยวเหมาะกับช่วงกลางวันหรือเย็นต้น ๆ มากกว่าช่วงดึก กลุ่มใหญ่ ๆ จะได้ประสบการณ์ปิ้งย่างและคาราโอเกะที่มันส์ขึ้น ครอบครัวพาเด็กมาได้แต่กลางวัน ถนนไม่แน่น แต่หลังสามทุ่มจะเสียงดังและคึกคักมากขึ้น อาจไม่เหมาะกับเด็กเล็ก