Calle de Ponzano: ulubiona ulica barów Madrytu w dzielnicy Chamberí

Czym właściwie jest Calle de Ponzano

Calle de Ponzano to publiczna ulica biegnąca z południa na północ przez dzielnicę Chamberí, na odcinku nieco ponad jednego kilometra między Calle de Santa Engracia a Calle de Raimundo Fernández Villaverde. Według spisu z 2019 roku przy ulicy działało około 71 barów, co daje wyjątkowo wysoką koncentrację lokali gastronomicznych na metr kwadratowy jak na warunki madryckie. To nie jest dzielnica rozrywki stworzona na zamówienie. Przez organiczne nawarstwianie się dobrych barów na przestrzeni kilku dekad z tradycyjnej ulicy mieszkalnej i handlowej przekształciła się w korytarz gastronomiczny.

To, co odróżnia ją od bardziej efektownych alternatyw, jak okolice Plaza de Santa Ana, to mieszanka społeczna. Chamberí to dzielnica starej, cicho pewnej siebie klasy średniej wyższej, a tłum na Ponzano to odzwierciedla. W dowolny czwartek lub piątkowy wieczór znajdziesz tu grupki miejscowych przyjaciół po trzydziestce i czterdziestce zajmujące tarasy obok starszych sąsiadów, którzy wpadają na kieliszek vermutu. Plecakowiczów jest tu jak na lekarstwo, a grupowe wycieczki z bar crawlem praktycznie nie istnieją.

Ulica o różnych porach dnia

Rano Ponzano jest zwyczajne: mieszkalna ulica z piekarniami, jedną czy dwiema aptekami i tu i ówdzie kawiarnią. O dziewiątej rano nie zdradza, że jest jakimkolwiek celem podróży. Około południa kilka bardziej tradycyjnych barów otwiera się na lunch i zaczyna się unosić zapach smażonego czosnku i oliwy z oliwek. To wtedy pojawiają się starsi stałi bywalcy, jedzący pełne obiady z trzech dań – menús del día – za około 12–14 €.

Prawdziwa metamorfoza następuje między 19:00 a 21:00. Grupy tworzą się przy wejściach do barów i wylewają na wąskie tarasy. Charakterystyczny dźwięk Ponzano w godzinach szczytu to specyficzny madrycki hałas: głośne rozmowy zagłuszające piłkę nożną w telewizorach, brzęk małych kieliszków na cynkowych blatach i od czasu do czasu okrzyk kelnera przekrzykującego tłum. Jeśli nie znosisz stłoczonych miejsc, gdzie trzeba stać, albo wolisz spokojniejsze kolacje, Ponzano w piątkowy wieczór nie jest dla ciebie. Przychodź o 19:00, zanim zrobi się gwar, albo odwiedź ulicę w popołudnie w dzień roboczy.

W niedzielne ranki część barów otwiera się wcześnie na vermouth – tradycję głęboko zakorzenioną w madryckiej kulturze towarzyskiej. To jeden z najbardziej relaksujących momentów na tej ulicy: kieliszek domowego vermutu z kilkoma oliwkami, gazety rozłożone na barze i tempo bez pośpiechu.

Historia i nazwa

Ulica nosi imię Ponciana Ponzana – hiszpańskiego rzeźbiarza urodzonego w Saragossie w 1813 roku, znanego z prac przy budynku Kongresu Deputowanych w Madrycie. Po jego śmierci w 1877 roku Królewska Akademia Sztuk Pięknych San Fernando zaproponowała przemianowanie ulicy na jego cześć, a zmiana została sformalizowana w 1878 roku. W tamtym czasie północna część ulicy nadal leżała poza miejską granicą Madrytu – przypomnienie o tym, jak niedawno ta część miasta została wchłonięta przez metropolię.

Sam Chamberí to jedna z najbardziej architektonicznie spójnych XIX-wiecznych dzielnic Madrytu, charakteryzująca się szerokimi alejami z kamienicami i gęstą siatką ulic mieszkalnych. Ponzano idealnie wpisuje się w ten schemat: ulicę flankują solidne sześciopiętrowe budynki z kutymi balkonami i wyłożonymi kaflami halami wejściowymi. Aby lepiej poznać ten rodzaj tkanki miejskiej, zajrzyj do przewodnika po dzielnicy Chamberí, który szczegółowo omawia historię dzielnicy i jej najciekawsze ulice.

Jak podejść do bar crawlu

Nie ma jednej słusznej trasy. Większość ludzi zaczyna od południowego końca, przy wyjściach z metra Iglesia lub Ríos Rosas, i idzie na północ, zatrzymując się co dwa lub trzy lokale. Format jest zazwyczaj taki: pintxo lub małe tapas do każdego drinka, a gdy skończyłeś – idziesz dalej, zamiast rozsiadać się przy stoliku na cały wieczór.

Wśród barów znajdziesz wszystko: od staromodnych madryckich tabern z wiszącymi nogami jamón i ceramicznymi kaflami po nowoczesne wine bary z naturalnymi winami i małymi daniami z Kraju Basków. Na całej ulicy szeroko dostępne są pintxos – kanapeczki typowe dla tradycji baskijskiej, ułożone na okrągłych kromkach chleba. Zazwyczaj zobaczysz je wystawione na ladzie barowej pod szklanymi kloszami. Wskazujesz, jesz. Ceny są podane zazwyczaj za sztukę.

Jeśli Ponzano rozbudzi w tobie apetyt na dłuższy posiłek przy stole, kompleksowy przewodnik po tapas w Madrycie obejmuje całe miasto z rekomendacjami dzielnica po dzielnicy.

Jak dojechać i jak się poruszać

Do ulicy można dojść z kilku stacji metra bez długiego spaceru. Ríos Rosas na linii 1 wysadza cię przy południowym wejściu, a Alonso Cano na linii 7 stawia mniej więcej w połowie ulicy. Iglesia, również na linii 1, to kolejna wygodna opcja. Jeśli jedziesz z centrum Madrytu, linie 1 i 7 kursują często, a podróż z Sol lub Gran Vía zajmuje około 15–20 minut z przesiadką.

W pobliżu zatrzymuje się też kilka linii autobusowych: trasy 3, 5, 12, 37 i 45. Sama ulica jest przyjazna pieszym, choć nie jest w pełni zdeptonizowana – przejeżdżają nią samochody i skutery, więc uważaj na przejściach, szczególnie późnym wieczorem. Chodniki mają standardową miejską szerokość i są w zasadzie płaskie, choć wnętrza poszczególnych barów różnią się pod względem dostępności. Osoby poruszające się na wózku powinny sprawdzić każdy lokal z osobna przed przybyciem, gdyż dostęp bez stopni nie jest gwarantowany na całej ulicy.

Kto powinien się zastanowić

Ponzano jest często opisywane w madryckich mediach jako najważniejszy korytarz tapas w mieście, co zawyżyło oczekiwania niektórych odwiedzających. Jeśli przyjedziesz z nadzieją na wyselekcjonowane lub historyczne doświadczenie kulinarne, to nie to miejsce. Ulica to żywa, niepretensjonalna scena barowa – nie kulinarna destynacja z wielkiej litery. Jakość znacznie różni się między lokalami. Kilka miejsc żyje reputacją ulicy i serwuje przeciętne jedzenie w przyzwoitych cenach. Inne są naprawdę świetne.

Warto też powiedzieć wprost o hałasie i tłoku. W piątkowe i sobotnie wieczory w godzinach szczytu robi się na tyle ciasno, że część osób czuje się nieswojo zamiast czerpać z tego atmosferę. Jeśli odwiedzasz Madryt latem, dochodzi jeszcze upał: zewnętrzne tarasy mogą być duszące między 21:00 a północą w lipcu i sierpniu, a wnętrza małych barów robią się bardzo gorące. Wiosna i jesień to zdecydowanie najwygodniejsze pory na długi wieczór na Ponzano.

Podróżnicy szukający madryckiej sceny kulinarnej w spokojniejszym wydaniu mogą wolić Mercado de la Paz w Salamance albo mniejsze, lokalne bary w okolicach Plaza de la Paja w La Latinie.