โรงละครรอยัลอเล็กซานดรา: เวทีใหญ่ใจกลางโตรอนโตตั้งแต่ปี 1907

โรงละครรอยัลอเล็กซานดรามีอะไร

โรงละครรอยัลอเล็กซานดรา คือโรงละครที่เปิดการแสดงติดต่อกันยาวนานที่สุดในอเมริกาเหนือ ก่อตั้งในปี 1907 ไม่เคยปิดยาวแม้ซักปีเดียวตั้งแต่วันเปิด สวนกระแสสงครามโลก เศรษฐกิจตกต่ำ และการเปลี่ยนแปลงของวงการบันเทิงทุกรูปแบบที่เคยคิดจะแทนละครเวที นี่ไม่ใช่วาจาโฆษณาแต่เป็นข้อเท็จจริงบนหน้าประวัติศาสตร์

โรงละครตั้งอยู่เลขที่ 260 King Street West ใจกลางย่านบันเทิงโตรอนโต กึ่งกลางระหว่างสถานีรถไฟฟ้า St. Andrew กับสนามกีฬา Rogers Centre ด้านหน้าเผยโฉมด้วยแนวบูอาร์ตส์ หินปูนและอิฐสุดคลาสสิก ตั้งถอยจากถนน King Street เล็กน้อย ใครได้เดินผ่านคงต้องชะงักมองเมื่อเห็นลวดลายหินแกะสลักเก่าแก่ท่ามกลางตึกสมัยใหม่ และจะยิ่งตราตรึงหากเลือกเดินเท้ามาจากทางฝั่งตะวันออก

โรงละครรอยัลอเล็กซานดราตั้งอยู่ไม่ไกลจาก TIFF Bell Lightbox และอ่านคู่มือเจาะลึกย่านบันเทิงทั้งหมดได้ที่ ย่านบันเทิงของโตรอนโต.

สถาปัตยกรรมและภายใน: สิ่งที่ควรชมก่อนไฟเปิดเวที

โรงละครหลังนี้ออกแบบโดย John M. Lyle นักธุรกิจ Cawthra Mulock เป็นผู้อยู่เบื้องหลัง เป็นโรงละครแรกๆ ในทวีปที่ใช้โครงเหล็กยกอาคาร สมัยนั้นโฆษณาว่าปลอดไฟและแอร์เย็นสุดๆ ถือเป็นไม้เด็ดในปี 1907 โรงละครได้รับพระบรมราชานุญาตจาก King Edward VII ให้ติดคำว่า 'Royal' เพื่อเป็นเกียรติแด่ Queen Alexandra คู่สมรสของพระองค์ จึงถือเป็นโรงละคร 'Royal' แห่งแรกของอเมริกาเหนือโดยชอบธรรม

เข้ามาด้านในก่อนเริ่มการแสดง บรรยากาศหรูหราไม่แพ้ภายนอก เพดานชั้นวงออร์เคสตร้าทาสีเขียวเข้มแซมทองกับลวดลายปูนปั้นงดงาม ระเบียงรูปเกือกม้าช่วยบีบมุมมองให้ถึงเวทีแม้อยู่ชั้นบน ความจุโดยทั่วไปประมาณ 1,244 ที่นั่งกระจาย 3 ชั้น อ้างอิงแหล่งข้อมูลองค์กร Mirvish และ Wikipedia รูปแบบเวทีเป็น Proscenium Stage แบบคลาสสิก ทุกที่นั่งหันหน้าสู่ฉากเดียว เหมาะกับรายการที่ต้องใช้มิติความลึกเต็มที่

โรงละครนี้ได้รับการบูรณะเต็มรูปแบบในปี 1963 หลัง Ed Mirvish ทุ่มเงินประมาณ $215,000 เพื่อกันไว้จากการรื้อถอน เรื่องราวนี้กลายเป็นตำนานวงการศิลปะเมืองโตรอนโต เขาปรับปรุงตกแต่งใหม่หมด และโปรแกรมโรงละครด้วยโชว์ใหญ่ระดับทัวร์และงานศิลปินแคนาดาเอง Mirvish Productions ยังคงดูแลโรงละครนี้จนปัจจุบัน

ประสบการณ์ดูการแสดงช่วงค่ำ

King Street West ช่วงสองชั่วโมงก่อนเวลาการแสดงจะคึกคักเป็นพิเศษ รถรางสายหลักบนถนนยังวิ่งปกติ มีเสียงผู้คนย้ายจากร้านอาหารละแวกนั้นมายังโรงละครทั้งแถบระหว่าง University Avenue กับ Spadina ผู้ชมที่นี่มักเป็นผู้ใหญ่ตอนปลาย 30–60 แต่งตัวพอประมาณ (แจ็กเก็ต เดรส และรองเท้าบู๊ตสะอาด ไม่ต้องเนี๊ยบแบบ Black Tie)

ด้านในเสียงรบกวนจากถนนจะหายไป กลายเป็นเสียงสนทนาเบาๆ เสียงแก้วขณะสั่งเครื่องดื่มล่วงหน้า และเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเป็นพักๆตามสไตล์ตึกเก่า กลิ่นอบอุ่นปนดอกไม้จางๆ ทั้งจากอาคารที่ดูแลมาอย่างดีและน้ำหอมของผู้ชมเต็มห้องที่นั่ง

ห้องแสดงไม่ใหญ่เกินไป แม้แถว K บน Dress Circle ก็ยังไม่ไกลเวที มุมจากระเบียงด้านข้างอาจเจอฉากบังบ้าง ขึ้นอยู่กับดีไซน์โชว์ ถ้าต้องเลือกที่นั่งแนะนำ Orchestra ตรงกลางหรือแถวล่างเห็นชัดสุด เสียงในห้องจะออกอุ่นทุ้ม เหมาะกับมิวสิคัลหรือดราม่าที่ขยายเสียงมากกว่าละครพูดแนวโบราณ

รายการที่เล่นบนเวทีนี้ส่วนใหญ่เป็นแบบไหน

โรงละครแห่งนี้ต้อนรับโชว์หลากหลายตั้งแต่อดีต ทั้งคณะละครยุคต้นศตวรรษที่ 20 งานบรอดเวย์ หรือเปิดตัวโลก ไปจนถึงงานศิลปินแคนาดา ผลงานดังๆยุค Mirvish เช่น Les Misérables, The Lion King, Come From Away ส่วนใหญ่เป็นมิวสิคัลฟอร์มใหญ่ หรือดรามาเรื่องสำคัญ มากกว่างานทดลองหรือเวทีขนาดเล็ก

ถ้าชั่งใจระหว่างโรงละครรอยัลอเล็กซานดรากับ Princess of Wales Theatre ที่อยู่ไม่กี่บล็อกทางทิศตะวันตก Royal Alex จะเก่าแก่และงดงามกว่า ส่วน Princess of Wales สร้างใหม่เพื่อรองรับโชว์ใหญ่ขึ้นในปี 1993 จะเลือกโรงไหนก็แล้วแต่โปรแกรมช่วงที่คุณมาเยือนจริงๆ ไม่ใช่เรื่องคุณภาพอะไรต่างกัน

วงการละครเวทีโตรอนโตไม่ได้มีแค่สองโรงนี้ ยังมีอีกหลายแห่งที่น่าสนใจ ถ้าอยากเห็นโลกศิลปะการแสดงและวัฒนธรรมเมืองเต็มๆ ลองอ่าน คู่มือสิ่งที่ควรทำในโตรอนโต มีให้ทุกงบ ทุกแนว

การเดินทางและข้อมูลที่ควรรู้

สะดวกที่สุดคือรถไฟฟ้า TTC Line 1 ลงสถานี St. Andrew เดินต่อฝั่ง King Street West ประมาณ 3 นาที แถวนี้ช่วงเย็นเปิดไฟสว่าง เดินได้สบาย หรือเดินจากสถานี Osgoode ก็ประมาณ 6 นาที

บริเวณนี้มีที่จอดรถแต่ King Street West มักรถติดหนักช่วงค่ำ ถ้าขับมาเองควรเผื่อเวลาหาที่จอดรถ ระบบ King Street Transit Priority Corridor ของเมืองจำกัดรถยนต์ช่วงเวลาเร่งด่วน แนะนำเช็คประกาศจราจรล่าสุดก่อนขับรถเข้ามา

หากมาจากต่างเขตหรือเชื่อมกับ Union Station สามารถต่อรถไฟใต้ดินหรือรถรางไม่นานถึงโรงละคร บริเวณนี้ยังเชื่อมต่อกับ GO Transit สำหรับคนที่มาจากชานเมืองอีกด้วยUnion Station

ถ่ายภาพและเยี่ยมชมในมุมมองสถาปัตยกรรม

แม้ไม่ได้เข้าชมการแสดง ที่นี่เหมาะจะแวะถ่ายรูปด้านนอกในเส้นทางเดินชมอาคารเก่าในดาวน์ทาวน์โตรอนโต วิวกลางวันมองเห็นรายละเอียดหินสลักชัดเจนที่สุด แนะนำช่วงเช้าวันทำงานที่คนยังไม่เยอะ ข้ามมายืนฝั่งตรงข้ามถนนจะเห็นฟาซาดเต็มๆ ไม่โดนบังด้วยฝูงชน

ถ่ายภาพกลางคืนจุดเด่นคือแสงจากป้ายโรงละครที่สาดส่องเต็มหน้าตึกและถนนรอบๆ ตั้งแต่พลบค่ำถึงจบโชว์ ความยากคือความต่างของป้ายแสงสว่างกับหินด้านบนที่มืดกว่ามาก ถ้าจะเก็บรายละเอียดต้องใช้เวลาชัตเตอร์นานหรือถ่าย RAW เพื่อนำไปปรับแสงภายหลัง

ย่าน Entertainment District ในดาวน์ทาวน์โตรอนโตยังมีสถาปัตยกรรมโดดเด่นใกล้เคียงอีกหลายแห่ง ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ คู่มือสถาปัตยกรรมโตรอนโต รวมตึกบูอาร์ตส์และอาคารต้นศตวรรษที่กระจายรอบย่านนี้

ใครบ้างที่ควรข้ามโรงละครนี้ไป

โรงละครรอยัลอเล็กซานดราเป็นโรงละครที่ใช้งานจริง ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์หรือจุดท่องเที่ยวเปิดเสรี หากไม่มีการแสดงจะไม่สามารถเดินเข้าชมหรือสำรวจได้ ด้านนอกเปิดให้ชมได้ตลอด แต่การเข้าชมภายในสงวนให้เฉพาะผู้มีตั๋วหรือร่วมงานพิเศษเท่านั้น

นักเดินทางที่อยากชมละครแนวทดลอง Fringe หรือ Avant-garde อาจจะรู้สึกว่าโปรแกรมที่นี่กระแสหลักไปหน่อย ตอบโจทย์คนที่ชอบมิวสิคัลใหญ่หรือดราม่าคลาสสิกมากกว่า ใครที่งบจำกัดต้องทราบว่าโชว์ใหญ่ๆที่นี่ราคาสูง ไม่มีตั๋วลดราคาแบบนักศึกษาทุกงาน และตั๋วว่างนาทีสุดท้ายสำหรับโชว์ดังอาจไม่เหลือ