Cooper Hewitt, Smithsonian Tasarım Müzesi: Eksiksiz Ziyaretçi Rehberi

Cooper Hewitt Gerçekte Ne? (Ve Neden Farklı?)

Cooper Hewitt, Smithsonian Tasarım Müzesi, ABD'de tasarımın tüm biçimlerine — ürün tasarımı, grafik tasarım, moda, kentsel planlama, dijital arayüzler, duvar kaplamaları ve 300 yılı aşkın bir tarihe yayılan mobilya — adanmış tek müzedir. Bu kapsam kulağa soyut gelir; ama galerilerde yürüyüp iki oda içinde 18. yüzyıl Fransız duvar kağıdı panelinden konsept bir elektrikli araç iç tasarımına geçtiğinde anlam kazanır.

Müzenin koleksiyonu 215.000'den fazla nesne barındırıyor; ancak bunların büyük bölümünü aynı anda görmek mümkün değil. Dönen sergiler bu arşivden belirli iplikler seçip onları merkezi bir tasarım sorusu ya da dönem etrafında çerçeveliyor. Bu sayede tekrar ziyaretler gerçekten farklı hissettiriyor; üstelik müze, ansiklopedik koleksiyonların kaçınılmaz tuzağı olan — miktarın dikkati bastırdığı — baskınlık hissinden de korunuyor.

Müzenin Museum Mile üzerinde Metropolitan Sanat Müzesi ve Guggenheim Müzesi gibi kurumlarla yan yana olması, onu Upper East Side'da kültür dolu bir günün doğal bir parçası yapıyor; ancak daha sakin ritmi sayesinde Met maratonunun sonuna tıkmak yerine başlı başına ziyaret etmeye değer.

Bina: Carnegie Malikanesi'nin Galeri Olarak Yeniden Doğuşu

Müze, 1901'de tamamlanan ve New York'ta inşa edilmiş en görkemli Beaux-Arts konutlarından biri sayılan Andrew Carnegie Malikanesi'nde yer alıyor. Carnegie, dönemine göre devrimci nitelikteki modern konforları — merkezi ısıtma, yolcu asansörü ve Carnegie'nin çelik imparatorluğunun ticari yapılara uyarladığı çelik çerçeve inşaat tekniği — barındıracak bir ev tasarlamaları için Babb, Cook & Willard mimarlarını görevlendirdi. Bina, tarihi malikanenin içinde dört katlık kamuya açık galeri alanı sunuyor.

Ana hole girdiğinde, onlarca yıllık kurumsal kullanıma karşın özel bir evin oranları hâlâ okunabilir. Resmi odaların tavanları yüksek ama katedral ölçeğinde değil. Zemin katta koyu meşeden ahşap işçiliği göze çarpıyor. Şömineler orijinal. Diller Scofidio + Renfro'nun 2014 yenileme projesinin başardığı şey şu: çağdaş sergi altyapısını — gömme ray aydınlatma, zarif vitrinler ve Immersion Room ile genişletilmiş galeri alanını barındıran sorunsuz bir arka ek — binanın konut karakterini bozmadan odalara işlemek.

Malikanenin arkasındaki duvarlarla çevrili bahçe çoğunlukla gözden kaçıyor. Ilık aylarda olgun ağaçların gölgesi altında, Beşinci Cadde'nin gürültüsünün neredeyse tamamen yok olduğu sakin bir açık alan hâline geliyor. Gün içinde Upper East Side'da bulmak gerçekten güç olan dingin dış mekânlardan biri.

İnteraktif Kalem: Cooper Hewitt'in En Özgün Özelliği

Ziyaretçilerin büyük çoğunluğu girişte dijital bir stilüs alıyor. Bu kalem bir şov değil. Kişisel ziyaret profiline bağlanıyor; müzenin büyük dokunmatik masa ekranlarıyla etkileşime girmen, etiketlere dokunarak koleksiyondan nesne toplaman ve Immersion Room'da kendi tasarımlarını çizmen için kullanıyorsun — karartılmış bir galeride zemini ve duvarları kaplayan projeksiyonlara yansıtılıyor. Ziyaretin sonunda cooperhewitt.org'a giriş yaparak topladığın her nesneyi ve çizdiğin tasarımları geri alabiliyorsun.

Bu sistem galerilerde ilerleme biçimini değiştiriyor. Her şeyi telefonla fotoğraflayıp sonradan unutmak yerine, kalem seni bilinçli seçimler yapmaya yönlendiriyor. Bir nesnenin önünde duruyor, bağlamını okuyorsun ve onu kişisel koleksiyonuna ekleyip eklememeye karar veriyorsun. Kulağa basit geliyor; ama deneyimi anlamlı biçimde yavaşlatıyor ve koleksiyonu bunaltıcı yerine gezinebilir kılıyor.

Koleksiyondan alınan yansıtılmış duvar kağıdı desenlerinin tüm mekânı kapladığı Immersion Room, okul grupları ve hafta sonu öğleden sonralarında kalabalık çekiyor. Odayı birkaç dakikadan fazla kendin için kullanmak istiyorsan hafta içi sabahı açılışın ilk saatinde git.

Günün Saatine Göre Deneyim Nasıl Değişiyor?

Müze genellikle sabah 10:00'da kapılarını açıyor. Salı-Cuma sabahları en sakin dilim: dört kattaki galerilerde belki yirmi küsur ziyaretçi bulunuyor ve herhangi bir sosyal baskı hissetmeden istediğin kadar bir nesnenin önünde durabiliyorsun. Güney yönünde bahçeye bakan odalarda malikanenin özgün pencerelerinden süzülen ışık, özellikle kuşluk vakti en güzel halini alıyor.

Hafta sonları öğlen ile 15:00 arasındaki dilim, özellikle okul tatilleri ve yeni sergi açılışlarında en kalabalık oluyor. Dokunmatik masalar ve Immersion Room çevresinde ziyaretçi kümeleri oluşuyor; malikanenin bazı odalarını birbirine bağlayan dar koridorlar da tıkanık hissebildirebiliyor. Açık bahçeyse yoğun günlerde bile görece sakin kalıyor.

Hafta içi öğleden sonralarında okul grupları genellikle çıkmış oluyor ve müze en dengeli ritmine kavuşuyor. İyi seçilmiş tasarım kitapları, baskılar ve nesneler barındıran hediyelik eşya dükkanı da o saatlerde daha az kalabalık, istersen rahatça bakınabilirsin.

Koleksiyon ve Sergiler: Ne Beklemeli?

Kalıcı koleksiyon; 1600'lerden günümüze tekstil, mobilya, maden işçiliği, grafik tasarım, çizimler ve dijital medyayı kapsıyor. Amerikan ve Avrupa tasarımı iyi temsil ediliyor; özellikle dekoratif sanatlar, ürün tasarımı ve basılı materyaller alanlarında derinlik dikkat çekici. Koleksiyonun kökleri 1897'ye, Cooper Union Dekorasyon Sanatları Müzesi'nin kuruluşuna uzanıyor; bu da onu ülkedeki en eski tasarım odaklı kurumlardan biri yapıyor.

Dönen özel sergiler genellikle programın en entelektüel açıdan iddialı bölümünü oluşturuyor. Geçmiş sergiler; protesto grafiklerinin tasarımı, sürdürülebilir malzeme yenilikleri ve üretilmiş nesnelerde renk tarihi gibi konuları ele aldı. Bunlar ünlü tasarımcıların kariyer retrospektifleri olmaktan çok, tasarımın gündelik yaşamı nasıl şekillendirdiğine dair tezler; bu da müzeyi salt zanaat tarihi müzesine kıyasla genel ziyaretçiler için çok daha çekici kılıyor.

Daha kapsamlı bir kültürel güzergah oluşturanlar için müze, birkaç blok kuzeydeki Neue Galerie ile doğal bir ikili oluşturuyor ve Beşinci Cadde boyunca birçok büyük kuruma yürüme mesafesinde. Museum Mile'ın bu bölümünü keşfetmek için yarım günlük bir plan, New York City'nin en iyi müzeleri rehberi'nde daha ayrıntılı ele alınıyor.

Pratik Bilgiler: Ulaşım, Giriş ve İç Mekânda Dolaşım

En pratik metro seçeneği 4, 5 veya 6 treniyle 86. Cadde durağında inip Beşinci Cadde üzerinden yaklaşık 10 dakika kuzeye yürümek. Güzergah Metropolitan Sanat Müzesi'nin önünden geçiyor; oradan geliyorsan zaten doğru yöndesin. Alternatif olarak 6 veya Q ile 96. Cadde'den de yaklaşık 10 dakikada ulaşabilirsin. MTA otobüs hatları M1, M2, M3 ve M4 Beşinci Cadde'de müzeye bir blok mesafede duruyor.

East 91st Street'teki giriş, Beşinci Cadde'den hafifçe içeride kalıyor. Dışarıda uzun bekleme kuyruğu altyapısı yok — bu da müzenin komşularına kıyasla ne kadar küçük ölçekli ve samimi olduğunu yansıtıyor. Bilet kapıda veya çevrimiçi olarak önceden alınabiliyor. 18 yaş altı ziyaret ücretsiz; bu da Museum Mile'daki kurumlar arasında aileler için en erişilebilir seçeneklerden biri yapıyor.

İçeride dört katlık galeri alanı asansörle ulaşılabilir durumda ve 2014 yenilemesi binanın modern erişilebilirlik standartlarını karşılamasını sağladı. Hareket kısıtlılığı varsa, tarihi binanın özgün kısmıyla yeni bölümler arasındaki geçiş mekânları nedeniyle ziyaretten önce müzeyle doğrudan iletişime geçip erişilebilirlik ayrıntılarını teyit etmeni öneririm.

Daha geniş bir Upper East Side öğleden sonrası planlıyorsan, New York City mimari rehberi Beşinci Cadde'nin bu bölümünün mimari bağlamını daha ayrıntılı ele alıyor.

Dürüst Değerlendirme: Zamanına Değer mi?

Cooper Hewitt, nesnelerin nasıl tasarlandığına ve nedenine dair bir merakla gelen ziyaretçileri ödüllendiriyor. Asıl ilgin güzel sanatlarsa koleksiyon yabancı gelebilir: kanonik sanatçıların tabloları yok, geleneksel anlamda heykel yok, antik nesne yok. Müze gerçekten bir disiplin ve pratik olarak tasarımla ilgili; bunu da zaten benimsediğini varsaymak yerine sergiler aracılığıyla savunuyor.

Standart New York müze deneyiminden gerçekten farklı bir şey arayan ziyaretçiler için bu müze tam da aradıklarını sunuyor. Bina, kalem teknolojisi, odaklanmış koleksiyon ve görece yönetilebilir ölçek bir araya geldiğinde yorucu değil, düşünülmüş bir deneyim ortaya çıkıyor. İki saat burada zaman geçirmek, çoğu ziyaretçiyi tüketmek yerine doyurarak bırakıyor.

Kimi atlayabilir: çok sıkışık programı olanlar ve yalnızca bir Upper East Side müzesine sığabilecek durumdakiler büyük ihtimalle Met'i önceliklendirecek. Çok küçük çocuklarıyla gelenler, interaktif teknolojinin ufak eller için kafa karıştırıcı olduğunu ve içeriğin fazla soyut kaçtığını görebilir. 18 dolarlık yetişkin girişi göz ardı edilecek bir rakam değil; değerini de büyük ölçüde ziyaret sırasında açık olan sergilere olan ilgin belirliyor. Bu yüzden bilet almadan önce cooperhewitt.org'dan güncel programa göz atmak mantıklı.

Bütçeni zorlamak istemeyenler için New York City'de ücretsiz yapılacaklar rehberi alternatifler için faydalı olabilir; bir de şunu belirtmek gerekiyor: Smithsonian'ın Washington DC müzeleri ücretsiz olduğundan, NYC'deki Smithsonian kurumundan giriş ücreti beklemeyen ziyaretçiler bu durumu sürpriz bulabiliyor.