Hellfire Club, Montpelier Hill: Najbardziej Klimatyczna Ruina Dublina

Czym właściwie jest Hellfire Club

Hellfire Club na Montpelier Hill to nie działający budynek, muzeum ani płatna atrakcja. To ruina na wolnym powietrzu – kamienna skorupa bez dachu, leżąca na wysokości około 383 metrów n.p.m. w Górach Dublińskich, jakieś 10–11 kilometrów na południe od centrum miasta. Przyciąga tu połączenie prawdziwego trekkingu, autentycznie osobliwej historii z XVIII wieku oraz jednego z najrozleglejszych widoków na Dublin, Zatokę i – w pogodne dni – Góry Wicklow w tle.

Budowla, którą dziś można zobaczyć, powstała około 1725 roku z inicjatywy Williama Conolly'ego, ówczesnego Spikera irlandzkiej Izby Gmin i jednego z najbogatszych ludzi w Irlandii.[9] Miała służyć jako myśliwska chata. Wybrane przez niego miejsce nie było jednak wolne – na szczycie wzgórza znajdował się już neolityczny kurhan i korytarzowy grobowiec, a według przekazów budowniczowie Conolly'ego wykorzystali kamienie z tego prehistorycznego monumentu przy wznoszeniu chaty.[9] Wkrótce po ukończeniu budowla straciła dach – podobno w wyniku burzy. I tak już zostało, czy to przez legendy, czy przez rzeczywiste konsekwencje tej decyzji.

Irlandzka nazwa tego miejsca, sporadycznie notowana w źródłach, brzmi Club Thine Ifreann i jest dosłownym tłumaczeniem angielskiej nazwy.[9] Budynek stał się z czasem miejscem spotkań luźnego grona dublińskiej elity z XVIII wieku, która zbierała się tu na pijatyki i podobno na różnego rodzaju ekscesy. Z biegiem czasu do miejsca przylgnęły opowieści o kulcie diabła, czarnych kotach i grze w karty z Szatanem. Historycy podchodzą do tych doniesień z odpowiednim sceptycyzmem, ale to właśnie one zapewniły ruinie jej trwałą sławę.

Podejście na szczyt – czego się spodziewać na szlaku

Wejście z parkingu na szczyt zajmuje w umiarkowanym tempie około 30–45 minut. Ścieżka jest dobrze wydeptana, ale może być śliska po deszczu, a ta część Gór Dublińskich regularnie pada i zasnutą mgłą. Szlak wspina się przez zarządzany las iglasty, po czym wychodzi na otwarte wrzosowisko blisko szczytu, gdzie po obu stronach ścieżki rosną kolczasty żarnowiec i wrzos, a wiatr robi się wyraźnie silniejszy.

Koniecznie załóż porządne buty. Połączenie wystających korzeni w dolnej części trasy z błotnistym, otwartym terenem przy wierzchołku sprawia, że zwykłe trampki to naprawdę zły pomysł – szczególnie od października do kwietnia. Warstwowe ubranie to dobry wybór niezależnie od pory roku: temperatura na górze może być kilka stopni niższa niż w mieście, a chmury potrafią nadciągnąć od zachodu zaskakująco szybko.

Szlak nie jest technicznie trudny, ale nachylenie jest na tyle stałe, że podejście czuje się jak prawdziwe wejście, nie zwykły spacer. Dzieci, które dobrze radzą sobie na nierównym terenie, dadzą sobie radę; wózki i wózki inwalidzkie nie przejadą. Na szczyt nie prowadzi żadna trasa dostępna dla osób z ograniczeniami ruchowymi.

Na szczycie – widoki, ruiny i prehistoryczna warstwa pod spodem

Kiedy chmury wiszą nisko, docierasz do ruin i nie widzisz prawie nic poza kamiennymi ścianami. Kiedy niebo się rozjaśnia, nagroda jest natychmiastowa: Dublin rozkłada się poniżej szerokim łukiem, zatoka połyskuje na wschodzie, a płaska linia brzegowa ustępuje miejsca gęstej siatce miejskich ulic. W najklarowniejsze dni podobno widać wybrzeże Walii, choć wymaga to wyjątkowo sprzyjających warunków.

Sama ruina jest niewielka. Ściany myśliwskiej chaty zachowały się do przyzwoitej wysokości i można przejść przez wnętrze budowli, gdzie dla bezpieczeństwa zamontowano betonowe schody i metalowe poręcze przy górnych otworach okiennych.[4][9] Wewnątrz nie ma żadnych tablic informacyjnych. Kiedy przyjrzysz się uważniej, dostrzeżesz starszą warstwę pod spodem: naruszone relikty neolitycznego grobowca korytarzowego i kurhanu, na których częściowo wzniesiono chatę.[9] Fakt, że prehistoryczna obecność poprzedza osiemnastowieczną fanaberię Conolly'ego o kilka tysięcy lat, nadaje temu miejscu zupełnie innego ciężaru.

Dla szerszego kontekstu historycznego warto wiedzieć, że Hellfire Club leży na skraju krajobrazu, który ciągnie się ku Parkowi Narodowemu Gór Wicklow na południu. Długodystansowy szlak Dublin Mountains Way przebiega przez ten rejon, a Montpelier Hill można włączyć w dłuższe trasy górskie.

Jak zmienia się to miejsce w zależności od pory dnia i roku

Poranne wizyty latem zapewniają najlepsze światło do fotografii i najmniej innych ludzi na szlaku. Miasto spoczywa poniżej w delikatnej mgiełce, a ścieżka przez górne wrzosowisko pachnie mokrą ziemią i kwiatami żarnowca. Przybycie przed 9:00 w tygodniu w czerwcu lub lipcu oznacza, że najprawdopodobniej będziesz mieć szczyt prawie dla siebie.

W weekendowe przedpołudnia parking zapełnia się błyskawicznie. Rodziny, biegacze trailowi, spacerowicze z psami i grupy nastolatków przyciągniętych folklorystyczną sławą miejsca – wszyscy zlatują się na tę samą ścieżkę. Atmosfera przy ruinach robi się wtedy bardziej towarzyska niż kontemplacyjna. To niekoniecznie wada, ale warto o tym wiedzieć.

Zimą miejsce nabiera zupełnie innego charakteru. Drzewa są nagie, światło płaskie i niskie, a okoliczne wrzosowisko zmienia barwę z zielonej na brązowofioletową. Mgła często zalega na szczycie godzinami. Jeśli jesteś na to przygotowany, atmosfera jest naprawdę niezwykła i doskonale pasuje do reputacji tego miejsca. Jeśli liczysz na panoramiczne widoki, zima to loteria.

Przed wizytą warto zorientować się w sezonowych warunkach pogodowych w Górach Dublińskich. Przewodnik kiedy najlepiej odwiedzić Dublin omawia ogólne wzorce pogodowe w mieście i okolicach, które bezpośrednio przydają się przy planowaniu wyjścia na Montpelier Hill.

Fotografowanie w Hellfire Club

Ruina prezentuje się świetnie zarówno od wewnątrz, jak i z zewnątrz. Najciekawsze ujęcia to te, w których postrzępiona kamienna sylweta zarysowuje się na tle otwartego nieba, albo te, gdzie drzwi lub okna służą jako naturalna rama dla widoku na miasto. Obiektywy szerokokątne sprawdzają się tu szczególnie dobrze, biorąc pod uwagę niewielką powierzchnię budowli.

Złota godzina wieczorem, gdy słońce chyli się ku zachodnim wzgórzom i rzuca długie cienie na wrzosowisko, daje najcieplejsze odcienie. Sprawdza się to wiosną i jesienią, kiedy słońce przez dłuższą część wieczoru pozostaje nisko nad horyzontem. Jeśli zależy Ci na takich ujęciach, sprawdź godzinę zachodu słońca przed wyjściem i zostaw sobie wystarczająco dużo czasu na bezpieczne zejście po zmroku. Ścieżka nie jest oświetlona.

Dojazd i praktyczne informacje

Szczerość przede wszystkim: do Hellfire Club najwygodniej dojechać samochodem. Parking przy wejściu na szlak leży przy drodze R115 i mieści około 70 pojazdów; dostępny jest też stojak na rowery.[2][4] W ruchliwe letnie weekendy parking zapełnia się przed południem. Przyjazd przed 9:00 lub po 16:00 pozwala uniknąć największego tłoku.

Bezpośredniego codziennego połączenia autobusowego do punktu startowego nie ma, ale sobotnią linią Local Link Kildare South Dublin (trasa SD4 Tibradden Wood–Tallaght) można dojechać do przystanku Hell Fire Club/Massy's Estate oraz Cruagh Wood.[2] Niektórzy odwiedzający docierają w okolice regularnym autobusem do Rathfarnham lub Tallaght, a resztę drogi pokonują pieszo lub rowerem – ale to oznacza sporo dodatkowego czasu i konieczność planowania trasy.

Jeśli planujesz dzień łączący Hellfire Club z innymi atrakcjami, przewodnik trekking w okolicach Dublina opisuje kilka innych punktów startowych i tras w Górach Dublińskich, które świetnie łączą się z wizytą na Montpelier Hill.

Dla kogo ta atrakcja jest, a dla kogo nie

Hellfire Club jest dla tych, którzy chcą prawdziwego doświadczenia na świeżym powietrzu połączonego z historią i widokami. To szczególnie dobry wybór w pogodny dzień, gdy masz dwie do trzech wolnych godzin i szukasz czegoś, co wyraźnie różni się od miejskich atrakcji w zamkniętych przestrzeniach.

To nie jest miejsce dla tych, którzy nie mogą pokonać 30–45-minutowego podejścia po nierównym terenie, ani dla tych, którzy oczekują zadbanych atrakcji z tablicami informacyjnymi, przewodnikami i zapleczem turystycznym. Na miejscu nie ma toalet, kawiarni ani schronienia poza otwartymi ruinami. Jeśli cenisz komfort i wygodę, spokojnie możesz to pominąć.

Jeśli szukasz dostępnych terenów zielonych bliżej centrum, St Stephen's Green oraz Narodowy Ogród Botaniczny oferują zadbane parki bez żadnego trekkingu. Jeśli interesuje Cię bardziej ustrukturyzowane dziedzictwo poza miastem, Zamek Malahide to lepiej wyposażona alternatywa.