Pałac Bhuphing: Królewska zimowa rezydencja w Chiang Mai

Czym właściwie jest pałac Bhuphing

Pałac Bhuphing to nie jest miejsce, które zwiedzasz od środka. To ważna informacja, zanim zdecydujesz się na wyjazd na Doi Suthep. Główne budynki rezydencji są na stałe zamknięte dla publiczności, a atrakcją są tu okoliczne formalne ogrody, kilka pawilonów i sama górska sceneria. Osoby spodziewające się okazałych komnat zwykle wychodzą zdezorientowane. Ci, którzy przyjeżdżają z nastawieniem na jeden z najpiękniejszych ogrodów w Tajlandii, wracają bardzo zadowoleni.

Pałac został wybudowany w 1961 roku jako oficjalna królewska zimowa rezydencja w północnej Tajlandii, dająca rodzinie królewskiej bazę do odwiedzania społeczności górskich i nadzorowania projektów rozwoju rolnictwa w całym regionie. Teren jest rozległy i utrzymywany na bardzo wysokim poziomie przez Biuro Gospodarcze Dworu Królewskiego. Ogrody łączą tajskie i europejskie tradycje ogrodnictwa formalnego — są tu starannie przystrzyżone żywopłoty, tarasy różane i kwitnące rabaty, które wyglądają na prawdziwie zadbane, nie zaś odrapane czy nastawione wyłącznie na turystów.

Ogrody: co tak naprawdę zobaczysz

Trasa przez ogrody pałacu Bhuphing prowadzi luźną pętlą przez kilka różnych stref roślinnych. Najbardziej fotografowaną częścią są ogrody różane — dziesiątki odmian kwitnie w formalnych rabatach otoczonych niskimi żywopłotami. W szczycie kwitnienia, zwykle między listopadem a lutym, róże tworzą gęste plamy koloru na tle sosen i eukaliptusów. Poza tym okresem rabaty są nadal zadbane, ale efekt wizualny jest wyraźnie słabszy.

Poza różami na terenie ogrodu znajdziesz paprocie groty wkomponowane w naturalne skalne formacje, ozdobne stawy z lotosami i liliami wodnymi oraz długie zacienione aleje pod wysokimi tropikalnymi sosnami. W kilku otwartych pawilonach-salach można usiąść i podziwiać widok na dolinę. W pogodne poranki widać stamtąd całą kotlinę Chiang Mai — miasto majaczy gdzieś daleko w dole jako blado-szara siatka ulic. Około południa zamglenie zazwyczaj wyraźnie ogranicza widoczność.

W jednej części ogrodu urządzono kolekcję kaktusów i sukulentów, co na tej szerokości geograficznej trochę zaskakuje, ale ma sens biorąc pod uwagę suchą porę roku na tej wysokości. Sama sztuka ogrodnicza jest warta uwagi: pracownicy wyraźnie wkładają sporo wysiłku w prowadzenie roślin po ścianach i kratownicach w sposób, którego rzadko się widuje w tajskich ogrodach publicznych.

Jak tu dotrzeć: droga na Doi Suthep

Pałac Bhuphing leży około 4 kilometry za Wat Phra That Doi Suthep na tej samej górskiej drodze, na większej wysokości. Większość turystów łączy oba miejsca w jeden wypad przedpołudniowy — najpierw świątynia, a potem droga w górę do pałacu. Droga wyraźnie się zwęża na wyższym odcinku, a motocykliści muszą uważać na zakrętach. Sam przejazd przez gęsty las parku narodowego jest częścią atrakcji.

Czerwone songthaew odjeżdżają spod zoo w Chiang Mai na dolnych stokach i można je wynająć na kurs w obie strony obejmujący oba miejsca. Cenę ustal przed wyjazdem. Z centrum miasta cała podróż trwa zazwyczaj około 45–60 minut. Jeśli planujesz szerszy wypad w okolice, przewodnik po jednodniowej wycieczce na Doi Inthanon daje dobry obraz tego, jak logistycznie działają górskie świątynie i atrakcje przyrodnicze w regionie Chiang Mai.

Przy wejściu jest parking dla pojazdów prywatnych. Motocykl to popularna opcja wśród niezależnych podróżników, ale górna droga do pałacu ma ostre serpentyny i może być śliska po deszczu. Tylko dla pewnych siebie kierowców.

Dress code: tu naprawdę egzekwowany

Zasady dotyczące stroju w pałacu Bhuphing są przestrzegane surowiej niż w większości tajskich świątyń. To własność królewska, więc strażnicy przy wejściu odwrócą osoby w szortach, bez rękawów lub ubrane zbyt niedbale. Ramiona i kolana muszą być zakryte — zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Najlepszym rozwiązaniem są długie spodnie i koszula z rękawami. Przy wejściu dostępne są do wypożyczenia sarony i okrycia, ale wybór jest ograniczony, a czas oczekiwania w godzinach szczytu bywa frustrujący.

Zasady dotyczące obuwia są tu mniej rygorystyczne niż w świątyniach, bo większość wizyty spędza się w otwartych ogrodach, a nie w sakralnych wnętrzach. Na nierównych ścieżkach i schodkach rozsianych po całym terenie wygodniejsze będą buty do chodzenia niż sandały.

Pora dnia i sezonowość

Pałac Bhuphing jest otwarty dla zwiedzających codziennie od 8:30 do 16:30, gdy rodzina królewska nie przebywa na miejscu — choć niektóre źródła podają godziny otwarcia tylko do 15:30. Godziny mogą się zmieniać, więc warto je sprawdzić przed wizytą. Ogrody wyglądają najpiękniej w chłodnej porze roku, mniej więcej od października do lutego, gdy temperatura na tej górskiej wysokości może być naprawdę niska jak na tajskie warunki — w pogodne poranki niekiedy spada do 10–15 stopni Celsjusza. Zabierz lekką kurtkę; górskie powietrze to zupełnie inny świat niż upał w Starym Mieście w dolinie.

W gorącej porze roku, od marca do maja, ogrody tracą część swojej kwitnącej intensywności, a jakość powietrza w całym regionie może być zaburzona przez rolnicze wypalanie pól. przewodnik po sezonie dymnym szczegółowo wyjaśnia sytuację ze smogiem i warto go przeczytać, jeśli planujesz wizytę między lutym a kwietniem. W dni z gęstym dymem widoki z ogrodowych pawilonów na dolinę całkowicie znikają.

Pora deszczowa, od czerwca do września, przywraca ogrodom pełną, bujną zieleń, a las na drodze dojazdowej wygląda wtedy spektakularnie. Ogrody różane są jednak wtedy mniej efektowne, a górska droga może być śliska. Poranne wizyty w pogodne dni pory deszczowej oferują inną, ale równie wartościową perspektywę — mgła snuje się między sosnami.

Fotografia i zasady zachowania

Fotografowanie obszarów ogrodowych jest dozwolone i jak najbardziej mile widziane. Formalna geometria ogrodu, elementy wodne i górskie światło czynią z tego miejsca jedno z lepszych do fotografii w rejonie Doi Suthep — niezależnie od bardziej znanych kadrów ze świątyni poniżej. przewodnik fotograficzny po Chiang Mai opisuje szersze możliwości fotografowania krajobrazów i architektury w całym mieście, jeśli budujesz plan podróży wokół fotografii.

Fotografowanie samych budynków pałacowych jest zabronione. Wyraźne oznaczenia wskazują strefy, gdzie aparaty nie są dozwolone, i zasady te są egzekwowane. Fotografowanie pracowników i ochrony bez ich zgody również jest niewskazane. Ogrody, pawilony i punkty widokowe są natomiast w pełni dostępne dla fotografów.

Poziom hałasu jest tu zazwyczaj niższy niż przy świątyni poniżej, a odwiedzający mają tendencję do spokojniejszego, bardziej refleksyjnego zachowania. To miejsce nagradza powolny spacer, a nie szybkie obejście w kółko. Weź ze sobą wodę — możliwości kupienia czegoś do picia na terenie ogrodu są bardzo ograniczone.

Pałac Bhuphing i inne atrakcje Doi Suthep

Najpopularniejsze połączenie to Wat Phra That Doi Suthep i pałac Bhuphing w jednym przedpołudniu. Zacznij od świątyni zaraz po otwarciu, obejrzyj ją spokojnie, a potem jedź dalej w górę drogi do pałacu. W ten sposób dobrze wykorzystasz chłodne godziny poranne i wrócisz do miasta przed popołudniowym upałem i korkowym szczytem.

Mniej znana opcja w tej samej okolicy to Wat Pha Lat — leśna świątynia usytuowana na szlaku pielgrzymkowym poniżej Doi Suthep, odwiedzana przez znacznie mniej turystów, oferująca spokojniejszą, bardziej medytacyjną atmosferę. Odwiedzenie wszystkich trzech miejsc w jednym dniu jest ambitne, ale możliwe dla rannych ptaszków.

W szerszym obszarze okolic Doi Suthep znajduje się też wioska Hmongów Doi Pui, kawałek dalej w górę drogi, którą część turystów dołącza do trasy — choć sama wioska funkcjonuje głównie jako targ turystyczny.