พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ: สมบัติล้ำค่าที่สุดของไทเป

พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติคืออะไร

พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ (國立故宮博物院, Guólì Gùgōng Bówùyuàn) ตั้งอยู่ในย่าน Waishuangxi เขตซื่อหลิน ท่ามกลางเนินเขา ที่หลังคากระเบื้องเคลือบเฉดฟ้าอมเขียวตัดกับต้นไม้สีเขียวรอบข้าง คอลเล็กชันมีวัตถุโบราณราว 700,000 ชิ้นที่รวบรวมโดยบรรดาจักรพรรดิราชวงศ์จีนหลายยุค ตั้งแต่ภาชนะสำริดยุคซาง เครื่องเคลือบดินเผาสมัยซ่งกับหมิง ประติมากรรมหยกอิมพีเรียล ไปจนถึงเอกสารจิตรกรรมและพู่กันชั้นเยี่ยมของจีน จัดแสดงหมุนเวียนอยู่เสมอเพราะจำนวนมหาศาล

จุดที่น่าสนใจคือ ทำไมคลังสมบัติประวัติศาสตร์นี้ถึงมาอยู่ที่ไทเปแทนที่จะเป็นปักกิ่ง สมัยปลายยุค 1940 เมื่อสงครามกลางเมืองระหว่างรัฐบาลก๊กมินตั๋งกับคอมมิวนิสต์ปะทุขึ้น รัฐบาลสาธารณรัฐจีนจึงลำเลียงวัตถุโบราณจำนวนมากจากพิพิธภัณฑ์พระราชวังในปักกิ่งมาทางไต้หวัน อาคารปัจจุบันในไทเปเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการปี 1965 เบื้องหลังนี้เองที่เสริมชั้นเชิงทางภูมิรัฐศาสตร์และวัฒนธรรมให้พิพิธภัณฑ์กลายเป็นประสบการณ์ที่มีมิติอย่างมากสำหรับใครได้มาเยือน

คอลเล็กชันเด่น: ไปดูอะไรได้บ้าง

เกือบทุกคนที่มา มักอยากชมสองชิ้นนี้ก่อนคือ ผักกาดหยก (翠玉白菜) กับหมูสามชั้นหยก (肉形石) ทั้งสองชิ้นเล็กจนน่าประหลาดใจหากคิดว่าคงใหญ่โตเหมือนชื่อ ผักกาดหยกแกะสลักจากหยกสีเขียวขาวชิ้นเดียว บนใบยังมีแมลงเกาะ ตั้งอยู่ในตู้ไฟสลัวพร้อมไฟส่องจุดเดียว ฝูงชนรอบ ๆ ปกติแน่นสุด ๆ ตลอดวัน หมูสามชั้นหยก คือหินแจสเปอร์เลเยอร์ที่แกะเหมือนหมูสามชั้นเป๊ะ ๆ เห็นถึงรูพรุนที่หนัง ได้รับความสนใจระดับเดียวกัน ถ้าอยากดูใกล้แนะนำมาแต่เช้า คนยังไม่เยอะ

นอกจากชิ้นยอดฮิต คอลเล็กชันลึก ๆ ที่คนน้อยเดินจะอยู่ห้องทองสำริด ยุคราชวงศ์โจว เป็นภาชนะใหญ่โบราณหนัก ๆ ลายเรขาคณิตและอักษรโบราณแกะสลักอายุกว่า 3,000 ปี ห้องพู่กันมีผลงานจิตรกรยุคจักรพรรดิที่ลายมือคือศิลปะระดับสูงอย่างแท้จริง ส่วนแกลเลอรีเครื่องเคลือบจะเล่าเส้นทางเครื่องปั้นดินเผาจีน ตั้งแต่ดินหยาบยุคฮั่นจนถึงของพอร์ซเลนลายคราม–เคลือบสีชมพูยุคราชวงศ์ชิง แต่ละห้องใหญ่พอให้คุณเพลินได้เป็นชั่วโมง

ที่นี่ยังมีหนังสือโบราณและบันทึกหายากเยอะมาก ใครสนใจวรรณกรรมจีน หนังสือศาสนา หรือเอกสารราชสำนักจะเจอของที่มีเฉพาะที่นี่ สำหรับคนอยากดูมุมพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เทียบกับวัฒนธรรมทั่วไทเป ลองอ่าน คู่มือพิพิธภัณฑ์ในไทเป จะช่วยให้เห็นภาพว่าที่นี่แตกต่างจากพิพิธภัณฑ์อื่น ๆ ในเมืองอย่างไร

ช่วงเวลาไหน ประสบการณ์ดีที่สุด

พิพิธภัณฑ์เปิด 09:00 และชั่วโมงแรกจะเงียบสุด ๆ กรุ๊ปทัวร์จากจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะเริ่มเข้าหลัง 10:00 เมื่อบัสมาถึงจากโรงแรมใจกลางเมือง ถ้ามาวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดราชการ มาแต่เช้าจะช่วยให้ดูห้องดัง ๆ สบายกว่ามาก

ช่วงบ่ายต้น ๆ โถงรอบผักกาดหยกจะเริ่มแน่น คนเดินเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ พร้อมเสียงไกด์กับออดิโอในพื้นหลัง ชั้นบน ๆ และห้องพู่กันมีคนน้อยกว่าตลอดวัน เหมาะหนีความแออัดชั้นล่าง ช่วงหลัง 15:30 นักทัวร์จะเริ่มทยอยกลับ บรรยากาศก่อนปิดราว 17:00 จะสงบ โดยเฉพาะแกลเลอรีหลัก

การเดินทางจากใจกลางไทเป

พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในเขตซื่อหลิน เดินทางจากใจกลางไทเป 20–30 นาที ใช้ MRT สายสีแดง (ตั้นสุ่ย–ซิ่นอี้) ลงสถานี Shilin แล้วต่อรถเมล์สาย R30, 255, 304, 300, 815, S19, S18 และ M1 จอดถึงหน้าพิพิธภัณฑ์ เวลานั่งรถเมล์จากสถานี Shilin ถึงพิพิธภัณฑ์ประมาณ 15 นาที

กลุ่มใหญ่หรือคนมีของเดินทางเยอะ เรียกแท็กซี่หรือใช้ Uber ก็คุ้ม ที่อยู่สำหรับป้อน GPS: เลขที่ 221 ถนนจื้อซาน ตอน 2 เขตซื่อหลิน สำหรับคนที่อยากรวมเที่ยวสถานที่ดังแถวนั้น เช่น ตลาดกลางคืนซื่อหลิน ก็จัดแพลนเที่ยวครึ่งวันหรือเดินคืนเดียวกันได้เลย ไม่เหนื่อย

เดินยังไงในอาคาร

อาคารหลักมีหลายชั้นในโซนแสดงนิทรรศการที่ 1 (Exhibition Area I) ส่วนสาขาใหม่ทางใต้ (Chiayi) ไว้รับนิทรรศการจริงจังหรือนิทรรศการพิเศษ ในไทเป ชั้นล่าง (1F) คือจุดซื้อตั๋ว ฝากของ และแกลเลอรี่แนะนำ ชั้นบน ๆ วางคอลเล็กชันถาวรทั่วอาคาร มีป้ายบอกทั้งจีน อังกฤษ และญี่ปุ่น ออดิโอไกด์เช่าได้ที่โต๊ะข้อมูลหน้าเข้าเหมาะกับใครชอบฟังการบรรยายเดินตามเองได้สบาย

ตัวอาคารออกแบบทรงพระราชวังจีน ด้านหน้าเป็นลานและคอร์ตอย่างเป็นทางการ มองไกล ๆ จะโดดเด่นตัดกับต้นไม้เขา ด้านในห้องแสดงเย็นและแสงพอดีเพื่อรักษาวัตถุ บรรยากาศเลยเป็นแนวเงียบ ๆ ไม่ได้หวือหวา แนะนำใส่เสื้อคลุมบาง ๆ มาด้วย ไม่ว่าข้างนอกจะร้อนหรือหนาว เพราะห้องแสดงปรับอากาศเย็นคงที่ตลอด

ทางเข้าออกสำหรับผู้พิการดูแลดี มีรถเข็นให้ฟรีที่ชั้น 1F โซน Exhibition Area I ลิฟต์และห้องน้ำสำหรับผู้พิการมีทุกปีกอาคารหลัก บริเวณ 1F และ B1 ใครกังวลเรื่องการเข้าถึงแนะนำติดต่อพิพิธภัณฑ์ล่วงหน้าเพื่อข้อมูลอัปเดต

ข้อมูลสำคัญ: ถ่ายภาพ อาหาร และสิ่งที่ควรคาดหวัง

สามารถถ่ายภาพในห้องจัดแสดงถาวรส่วนใหญ่ได้ถ้าไม่ใช้แฟลช ห้ามใช้ขาตั้งกล้องเป็นหลัก ชิ้นงานยอดฮิตอย่างผักกาดหยกมักอยู่ในตู้แก้วที่สะท้อนแสง ถ้าอยากได้ภาพดีต้องหามุมดี ๆ สำหรับงานสำริดหรือเซรามิกชิ้นใหญ่ที่จัดไว้กลางห้องหรือมีไฟส่อง ผลลัพธ์จะดีกว่างานชิ้นเล็ก ๆ มาก

ร้านอาหารและคาเฟ่ภายในพิพิธภัณฑ์ถือว่าใช้ได้ ไม่โดดเด่นแต่ตอบโจทย์หิว ร้านอาหารใหญ่มีเมนูแนวอาหารจีนโบราณบ้าง ช่วงเที่ยงอาจต้องรอคิวหน่อย ร้านขายของที่ระลึกที่ทางออกน่าช็อปกว่าหลายที่ มีทั้งของทำซ้ำ หนังสือ ของแต่งบ้านแนวดีไซน์ ของลายผักกาดหยกฮิตตั้งแต่พวงกุญแจ ถุงผ้า ไปจนถึงหนังสือศิลปะ รูปจำลองเซรามิก เหมาะหิ้วฝาก

ถ้าใครอยากเที่ยวเต็มวันแนะนำว่า วัด Taipei Confucius และ วัด Dalongdong Baoan ก็เดินถึงกันในเขตซื่อหลินกับต้าถง เป็นสายวัฒนธรรมอีกบรรยากาศที่แตกต่างแต่ไปได้ในวันเดียว

คุ้มเวลาหรือเปล่า?

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่ใช่ที่แวะเล่น ๆ คอลเล็กชันใหญ่มาก ถ้าไม่มีข้อมูลหรือทิศทาง อาจเดินข้ามห้องไปเร็ว ๆ โดยไม่รู้ว่าดูอะไรเลย จะได้ความคุ้มค่าจริง ๆ ต่อเมื่อเตรียมตัวมาเล็กน้อย อ่านเรื่องราวของชิ้นเด่น ที่มาของสมบัติ หรือประวัติศิลปะจีนแต่ละยุค แล้วประสบการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ถ้าคุณมีเวลาจำกัด แนะนำสายตัดตรง 90 นาที เลือกดูผักกาดหยก หมูสามชั้นหยก สมบัติสำริด แล้วอีกห้องที่สนใจดีกว่าอยู่ 3 ชั่วโมงแบบไร้แผน แต่ถ้าอยากได้วันเข้มข้นเรื่องประวัติศาสตร์–ศิลปะ ไทเปก็มีไกด์จัดเส้นทางที่รวมพิพิธภัณฑ์นี้ในวันเดียว เช่น แผนการเดินทางไทเป 3 วัน หรือ คู่มือสิ่งที่ต้องทำในไทเป จะจับเส้นทางจริงจังเหมาะกับสายจัดทริป

ใครที่ไม่ควรมา: คนที่ไม่สนใจศิลปะจีนหรือประวัติศาสตร์ราชวงศ์เลยอาจรู้สึกว่ายาวและดูเหมือนกันไปหมด เด็กเล็กอายุต่ำกว่า 8 ปีไม่แนะนำ เพราะต้องใช้สมาธิสูงและวัตถุส่วนมากอยู่ในตู้กระจก เหมาะกับผู้ใหญ่มากกว่า แถมการเดินทางจากย่านกลางเมืองหลายแห่งต้องเผื่อเวลาสักหน่อย ต้องตั้งใจจัดเวลาเอง