Historyczny Szlak Kolejowy: Wędrówka przez tunele, które zbudowały Zaporę Hoovera

Czym właściwie jest Historyczny Szlak Kolejowy

Historyczny Szlak Kolejowy to trasa o długości 5,9 km w jedną stronę (12 km tam i z powrotem), biegnąca wzdłuż oryginalnej trasy kolei normalnotorowej używanej podczas budowy Zapory Hoovera w latach 30. XX wieku. Koleją tą przewożono robotników, beton i sprzęt przez wulkaniczne wzgórza nad obszarem, który dziś zajmuje Lake Mead. Po ukończeniu tamy, gdy kolej stała się zbędna, tory zostały rozebrane — ale nasyp, wykopy w skale, a przede wszystkim pięć tuneli wydrążonych bezpośrednio w bazaltowym grzbiecie górskim pozostały w niemal nienaruszonym stanie. To właśnie te tunele przyciągają tu większość wędrowców.

Szlak w całości przebiega przez Lake Mead National Recreation Area i łączy Centrum Odwiedzających Alan Bible w pobliżu Boulder City z garażem parkingowym Zapory Hoovera po stronie Nevady. W 1992 roku trasa została wpisana na listę Krajowych Szlaków Rekreacyjnych, a pełne połączenie z Zaporą Hoovera otwarto dla piechurów około 2007 roku. Biegnie ze wschodu na zachód wzdłuż zboczy powyżej jeziora, a widoki nieustannie się zmieniają w miarę jak przechodzisz między odsłoniętymi grzbietami a chłodną ciemnością tuneli.

Pięć tuneli: czego się spodziewać w środku

Tunele to najważniejszy element tej wędrówki i oferują coś, czego nie znajdziesz nigdzie indziej w okolicach Las Vegas. Każdy z nich jest na tyle przestronny, żeby przejść przez niego wygodnie — szerokie, kwadratowe otwory wydrążone w ciemnym bazalcie wulkanicznym — i na tyle długi, że w środkowej części chwilowo tracisz całe otaczające cię światło. Najdłuższe tunele ciągną się przez kilkaset metrów przez litą skałę. Wewnątrz temperatura wyraźnie spada w porównaniu z powietrzem na zewnątrz, co latem ma ogromne znaczenie.

Podłoga tuneli jest miejscami nierówna, a wewnętrzne ściany szorstko ciosane i w niektórych miejscach wilgotne — zabierz latarkę lub użyj latarki w telefonie. Kontrast między ciemnym wnętrzem a jasnym pustynnym otworem na każdym końcu daje jedne z najlepszych możliwości fotograficznych na całym szlaku. Poranne światło wpadające ukosem przez wyjście z tunelu tworzy niemal idealną geometryczną ramę nad leżącym w dole Lake Mead. Jeśli chcesz uchwycić to ujęcie, zacznij wędrówkę od strony Centrum Odwiedzających Alan Bible, tak żeby wschodnie poranne światło działało na twoją korzyść.

Historia kolei i dlaczego ma znaczenie

Budowa Zapory Hoovera ruszyła w 1931 roku, a rząd federalny potrzebował niezawodnego sposobu na transport tysięcy ton materiałów — stali, cementu, maszyn — przez teren, z którym drogi ledwo sobie radziły. Rozwiązaniem była dedykowana bocznica kolejowa biegnąca od głównej linii Union Pacific w Boulder City, przez wzgórza, aż do miejsca budowy tamy nad rzeką Kolorado. U szczytu działalności kolej pracowała bez przerwy, przepuszczając przez te właśnie tunele wiele pociągów dziennie.

Tamę ukończono w 1935 roku, przed terminem. Kolej zlikwidowano i rozbrano tory, ale tunele okazały się zbyt masywne, żeby je zasypać. Przez dziesięciolecia nasyp był po prostu częścią krajobrazu, aż Służba Parków Narodowych oficjalnie przekształciła go w szlak. Idąc tędy dzisiaj, pokonujesz dokładnie ten sam teren co robotnicy zarabiający 4 dolary dziennie przy budowie największej w owym czasie tamy na świecie. Pełna historia budowy zapory jest szczegółowo przedstawiona na Zaporze Hoovera, która wyznacza południowy kraniec tego szlaku.

Widoki: Lake Mead i pustynny krajobraz

Między tunelami szlak biegnie odsłoniętymi zboczami, skąd roztaczają się widoki na Lake Mead, które rozszerzają się i zawężają przy każdym zakręcie. Kolor jeziora zmienia się wraz z porą roku i poziomem wody — głęboka niebieskozielona barwa zimą i wiosną, bledszy turkus latem, gdy woda jest niżej. Wyraźnie widoczna na ścianach kanionu biała mineralna smuga — ślad po dawniejszym poziomie wody — dokumentuje wieloletnie skutki suszy. Trudno jej nie zauważyć. Dodaje nieoczekiwaną warstwę ekologicznego kontekstu do tego, co mogłoby być czysto historyczną wędrówką.

Wulkaniczne formacje skalne powyżej szlaku mają rdzawo-czerwoną i czarną barwę, a w szczelinach rosną krzewinki kreozotowe i żółtokwitnące encelia. W spokojne poranki usłyszysz najpewniej świergot drozdów kanionu i zobaczysz jaszczurki przemykające przez ścieżkę. Na grzbiecie powyżej od czasu do czasu pojawiają się pustynne owce grubookie, szczególnie w chłodniejszych miesiącach. Jeśli chcesz kontynuować poznawanie tego krajobrazu, rozległy obszar Lake Mead National Recreation Area oferuje dostęp do jeziora łodzią, kajakarstwo i dodatkowe szlaki piesze wzdłuż brzegu.

Kiedy jechać i jak zmieniają się warunki

Szlak jest najpiękniejszy od października do kwietnia. W tych miesiącach temperatury wahają się od ok. 10 do 25°C, światło jest łagodniejsze, a pustynia pachnie kurzem i szałwią zamiast prażącą suchością środka lata. Wiosną na zboczach pojawiają się miejscami kwitnące rośliny. W grudniu i styczniu warto zabrać lekką kurtkę na odcinki w tunelach, gdzie temperatura wyraźnie spada.

Wędrówka w lecie jest możliwa, ale niekomfortowa i potencjalnie niebezpieczna. W lipcu i sierpniu temperatury w ciągu dnia regularnie przekraczają 38°C, między tunelami praktycznie nie ma cienia, a odsłonięte odcinki grzbietu promieniują żarem odbitym od ciemnej wulkanicznej skały pod stopami. Jeśli odwiedzasz szlak latem, wyruszaj przed 7:00, zabierz co najmniej dwa litry wody na osobę i planuj powrót do punktu startowego przed 10:00. Nie próbuj wychodzić po południu w szczycie lata. Wnętrza tuneli dadzą trochę wytchnienia, ale nie zniwelują ogólnego obciążenia termicznego.

Jeśli chcesz lepiej zaplanować termin wizyty w regionie Las Vegas, przewodnik o najlepszym czasie na wizytę w Las Vegas omawia warunki sezonowe w całym regionie — te same wzorce upałów i klimatu, które dotyczą Strip, tutaj na otwartej pustyni dają się we znaki jeszcze bardziej.

Dojazd, parkowanie i wybór trasy

Szlak ma dwa punkty dostępu, a wybór między nimi wpływa na charakter całej wyprawy. Zachodnie wejście na szlak znajduje się przy Centrum Odwiedzających Alan Bible (601 Nevada Way, Boulder City, NV 89005), gdzie można odebrać mapę szlaku i skorzystać z toalet przed wyruszeniem. Parking jest tutaj bezpłatny i zazwyczaj nie ma problemu z miejscem, poza szczytem weekendowych poranków. Wschodnie wejście prowadzi przez garaż parkingowy Zapory Hoovera po stronie Nevady, gdzie za parking płaci się oddzielnie.

Większość wędrowców zaczyna od strony Alan Bible i idzie w kierunku Zapory Hoovera, traktując trasę jako wycieczkę tam i z powrotem lub organizując transport wahadłowy, żeby przejść w jedną stronę i zwiedzić tamę. Jeśli łączysz szlak z wizytą przy zaporze, wahadłowiec ma logistyczny sens: zostaw samochód przy tamie, dojedź taksówką lub z towarzyszem podróży do centrum odwiedzających, przejdź szlak i dotrzeć do zapory gotowy na zwiedzanie. Jazda ze Strip w Las Vegas do Centrum Odwiedzających Alan Bible zajmuje około 35–45 minut drogą US-93 South przez Henderson.

Do punktu startowego szlaku nie dojeżdża żaden środek komunikacji publicznej. Jedyną realną opcją z Las Vegas jest wynajem samochodu lub uber/taxi do Boulder City. Kierowcy aplikacji zazwyczaj podwiozą pod centrum odwiedzających, ale przed wyjazdem sprawdź dostępność odbioru przy tamie — szczególnie w dni powszednie, gdy popyt jest niższy.

Nawierzchnia, trudność i dla kogo jest ten szlak

Szlak biegnie po dawnym nasypie kolejowym, co oznacza łagodne i równomierne nachylenie — koleje nie znoszą stromych podjazdów, więc trasa była zaprojektowana z myślą o płynnym, stopniowym wznoszeniu. Nawierzchnia to ubity żwir i zbita ziemia, a Służba Parków Narodowych sukcesywnie ją ulepsza pod kątem odwodnienia i żwirowania. Dla sprawnej osoby dorosłej pełna pętla o długości 12 km to co najwyżej umiarkowany wysiłek. Rodziny z dziećmi, które poradzą sobie z pięcioma lub sześcioma kilometrami na płaskim terenie, nie powinny mieć żadnego problemu. To nie jest szlak techniczny i nie potrzeba żadnego specjalistycznego sprzętu.

Osoby szukające bardziej wymagającej wędrówki w okolicach Las Vegas powinny poszukać czegoś innego. Ten szlak nagradza ciekawość historyczną i inżynierską bardziej niż wystawia na próbę twój układ sercowo-naczyniowy. Jeśli priorytetem jest fizyczne wyzwanie, przewodnik po wędrówkach w pobliżu Las Vegas omawia opcje od łatwych spacerów po wymagające trasy kanionu.

Osoby oczekujące panoramicznych widoków ze szczytu, dramatycznych przewyższeń czy bujnej zieleni będą rozczarowane. To płaski pustynny szlak przez wulkaniczny teren. Dramatyzm pochodzi z tuneli i historii, nie z topografii. Każdy, kto nie przepada za chodzeniem po żwirze, nie jest w stanie pokonać 5–11 km pieszo lub nie toleruje bezpośredniego słońca bez odpowiedniego przygotowania, powinien przemyśleć swoje plany albo zaplanować bardzo krótką wycieczkę tam i z powrotem tylko do pierwszego tunelu, który leży około 800 metrów od zachodniego wejścia na szlak.