Wschodnie Molo w Dún Laoghaire: widoki na Zatokę Dublińską, historia i praktyczne informacje

Czym właściwie jest Wschodnie Molo

Wschodnie Molo w Dún Laoghaire to granitowa budowla o długości około 1,3 kilometra, wychodząca w Zatokę Dublińską z miasta Dún Laoghaire, leżącego około 12 kilometrów na południe od centrum Dublina. Spacer tam i z powrotem to niespełna 2,6 kilometra po płaskiej, szerokiej, brukowanej ścieżce. Bez opłat, bez biletów, bez godzin otwarcia. Po prostu jeden z najpiękniejszych bezpłatnych spacerów nadmorskich w okolicach Dublina.

Na końcu mola stoi żeliwna latarnia morska, pomalowana na biało i czerwono – wyznacza kres molo i punkt zawracania dla większości spacerowiczów. W miarę jak posuwasz się naprzód, molo nieznacznie się zwęża, a kamienna balustrada ustępuje miejsca otwartej przestrzeni z nieprzerwanym widokiem na zatokę – na północy widać Howth Head, a na południu Góry Wicklow.

Krótka historia, którą warto znać

Budowę Wschodniego Mola rozpoczęto w maju 1817 roku, na mocy aktu parlamentarnego z 1815 roku, który zatwierdził rozbudowę portu w Dún Laoghaire – zwanym wówczas Dunleary. Impulsem do budowy była potrzeba stworzenia bezpiecznej przystani na otwartym wybrzeżu Morza Irlandzkiego, gdzie statki często rozbijały się podczas sztormów. Już w 1821 roku molo było w zasadzie gotowe – zbudowane z granitu wydobytego z pobliskiego Dalkey Hill.

Skali tej budowli trudno docenić z fotografii. Spacer po molo, gdy czujesz pod stopami granitowe bloki, a po prawej stronie rozciąga się otwarte morze, daje znacznie lepsze wyobrażenie o tym, jak ambitnym przedsięwzięciem była ta konstrukcja na początku XIX wieku. W latach Wielkiego Głodu port stał się ważnym miejscem odprawy emigrantów, a regularne połączenie statkami pocztowymi łączyło go z Holyhead w Walii. Później molo służyło jako port wyjściowy dla Royal Mail Steam Packet Company.

Samo miasto, początkowo Dunleary, przemianowano w 1821 roku na Kingstown po wizycie króla Jerzego IV, a następnie w 1920 roku, po uzyskaniu przez Irlandię niepodległości, przywrócono mu irlandzką nazwę Dún Laoghaire. Znajomość tego kontekstu sprawia, że port przestaje być zwykłą scenografią, a staje się miejscem z prawdziwą historią. Dla podróżnych zainteresowanych tym nadmorskim zakątkiem Dublina okoliczne okolice Dún Laoghaire kryją kilka miejsc wartych połączenia ze spacerem po molo.

Jak molo wygląda o różnych porach dnia

Wczesny ranek na Wschodnim Molo to zupełnie inne doświadczenie niż południe. Do 7 rano molo należy do stałych bywalców: pływaków zdążających do kąpieliska Forty Foot w Sandycove lub wracających z niego, starszych mieszkańców w przeciwdeszczowych kurtkach, energicznie spacerujących z psami, i sporadycznych biegaczy. Światło nad zatoką o tej porze, zwłaszcza latem, jest blade i rozległe. W powietrzu czuć sól morską i od czasu do czasu zapach diesla z przejeżdżającego promu. Słychać głównie wiatr, własne kroki na granicie i monotonne brzęczenie olinowania na zacumowanych jachtach.

W weekendowe przedpołudnia nastrój się zmienia. Pojawiają się rodziny. Dzieci biegną przodem w stronę latarni. Pary z kawą na wynos z pobliskich kawiarni zajmują kamienne ławki. W szczytowych weekendowych godzinach latem molo bywa na tyle zatłoczone, że trzeba się kluczyć między innymi spacerowiczami, zwłaszcza w środkowej części. Nigdy nie robi się tu tak tłoczno jak w niejednej miejskiej atrakcji, ale nazywanie tego miejsca spokojną oazą o 11 rano w sobotę w lipcu byłoby sporą przesadą.

Późne popołudnia jesienią i zimą oferują jedne z najbardziej nastrojowych widoków na molo. Morze przybiera szarozielony odcień, fale uderzają w zewnętrzną ścianę i co jakiś czas zalewają ścieżkę, a światła promów przy terminalu Stena Line po drugiej stronie portu nadają scenerii melancholijnego, portowego charakteru. Ubierz się na wiatr. Nawet łagodny październikowy dzień w Dublinie może oznaczać podmuchy 20–25 węzłów przy głowicy mola.

Sam spacer: co mijasz i gdzie warto spojrzeć

Wejście na molo znajduje się blisko głównego nabrzeża Dún Laoghaire, przy Royal St. George Yacht Club. Ścieżka zaczyna się szeroko i stopniowo zwęża się, gdy oddalasz się od brzegu. Przez pierwsze kilkaset metrów po lewej stronie masz wewnętrzny basen portowy, zwykle usiane jachtami i małymi jednostkami. Po prawej otwiera się zewnętrzna zatoka, wiodąca ku Morzu Irlandzkiemu.

Mniej więcej w połowie drogi stoi altana koncertowa – wiktoriańska budowla, która latem gości jeszcze od czasu do czasu występy, a nawet pusta stanowi świetny motyw fotograficzny. Ławki po wewnętrznej stronie mola wychodzą na basen jachtowy i miasto – to tam większość ludzi zatrzymuje się, żeby odpocząć. Zewnętrzna kamienna ściana osłania od wiatru, przez co jest tu wyraźnie cieplej niż na otwartej głowicy mola.

Ostatni odcinek do latarni jest najbardziej wystawiony na żywioły. Granit jest tu ciemniejszy od nieustannego oprysku solą morską. Latarnia przy głowicy mola nie jest udostępniona zwiedzającym, ale dojście do jej podstawy i spojrzenie z powrotem w stronę miasta daje pełną perspektywę: Dún Laoghaire rozłożone za plecami, Góry Dublińskie widoczne na południowym zachodzie w pogodne dni, a łuk Zatoki Dublińskiej prowadzący wzrok na północ ku Howth. Podobno w wyjątkowo przejrzyste dni z tego punktu widać wybrzeże Walii, choć jest to bardzo zależne od warunków atmosferycznych i nie ma na to co liczyć.

Jeśli chcesz przedłużyć wycieczkę, Ścieżka klifowa w Howth jest dostępna DART-em i oferuje bardziej wymagający spacer po klifach po drugiej stronie Zatoki Dublińskiej – idealna opcja na pełnodniową nadmorską trasę zaczynającą się od mola.

Dojazd i informacje praktyczne

Przejazd DART-em z centrum Dublina do stacji Dún Laoghaire zajmuje około 25 minut i wysadza cię kilka minut płaskiego spaceru od wejścia na molo. To najprostszy sposób dotarcia z miasta, dzięki któremu całą wycieczkę można zorganizować bez samochodu. W okolicę dojeżdżają również autobusy linii 7, 7a, 8, 45a, 46a, 59, 75 i 111. Przed wyjazdem sprawdź aktualne taryfy i rozkłady jazdy na stronie Transport for Ireland, bo mogą ulec zmianie.

Powierzchnia mola jest płaska, szeroka i wybrukowana na całej długości, co czyni je dostępnym dla wózków dziecięcych i na ogół do pokonania dla osób z ograniczeniami ruchowymi. Na głównej ścieżce do latarni nie ma schodków. Jednak przy głowicy mola niektóre fragmenty mają nierówne kamienie, a nawierzchnia może być śliska przy mokrej pogodzie. Osoby z konkretnymi potrzebami w zakresie dostępności powinny mieć na uwadze, że w chwili pisania tego tekstu nie był dostępny żaden formalny audyt dostępności mola.

Na samym molo nie ma kawiarni ani zaplecza sanitarnego. Toalety i możliwości gastronomiczne znajdziesz na nabrzeżu przy wejściu na molo, w tym kilka kawiarni wzdłuż głównego frontu portowego. Pobliski budynek biblioteki Lexicon to dobry punkt orientacyjny, dysponuje też publicznymi toaletami.

Fotografowanie na Wschodnim Molo

Wschodnie Molo nagradza fotografów o każdej porze dnia – zarówno o świcie, jak i o zmierzchu. Przy wschodzie słońca światło pada ze wschodu wprost nad Morzem Irlandzkim, oświetlając latarnię i zewnętrzną ścianę mola w ciepłych tonach. Poranna mgła nad wodą dodaje głębi każdemu ujęciu w stronę miasta. O zachodzie słońca światło kładzie się na granicie mola i kadłubach zacumowanych jachtów w wewnętrznym basenie portowym.

Jeśli fotografujesz smartfonem, altana koncertowa w połowie mola stanowi wyrazisty punkt kompozycyjny z panoramą miasta w tle. Szerokokątne ujęcie od podstawy latarni wzdłuż całej długości mola oddaje zarówno skalę, jak i kontekst. Pochmurne dni, na które w Dublinie nie trzeba długo czekać, często dają lepsze warunki do fotografii portowej niż ostre słońce – dzięki ograniczeniu odblasków od wody.

Molo wpisuje się naturalnie w każdą piesząwycieczkę po Dublinie prowadzoną na południe od miasta. W połączeniu ze spacerem po miasteczku i kawą przy nabrzeżu tworzy półdniową wycieczkę, która nie wymaga praktycznie żadnego planowania.

Kto polubi ten spacer, a kto niekoniecznie

Wschodnie Molo sprawdza się świetnie dla podróżnych, którym po gęstości centrum Dublina potrzeba morskiego powietrza, otwartej przestrzeni i szerszej perspektywy. Szczególnie dobrze nadaje się dla rodzin z małymi dziećmi i właścicieli psów – płaska, szeroka ścieżka nie sprawia żadnych trudności ani jednym, ani drugim. Pasuje też do osób preferujących spokojniejsze tempo – takich, które chcą usiąść na ławce, popatrzeć na promy i po prostu odpocząć.

Ci, którzy oczekują dramatycznych krajobrazów na miarę klifowych szlaków czy górskich wędrówek, mogą poczuć niedosyt. Molo jest płaskie i miejskie w charakterze, usytuowane przy czynnym porcie, a nie dzikim wybrzeżu. Jeśli szukasz takiego terenu, zajrzyj do Parku Killiney Hill niedaleko wzdłuż wybrzeża lub zaplanuj wycieczkę w Góry Wicklow. Molo oferuje też ograniczoną ochronę przed naprawdę złą pogodą, więc sprawdzenie prognozy to nie fanaberia, lecz konieczność.

Wschodnie Molo najlepiej traktować jako część szerszej wycieczki po Dún Laoghaire, a nie jako samodzielny cel wymagający długiej podróży. Jeśli budujesz wokół niego cały dzień, połącz go z Wieżą Jamesa Joyce'a w Sandycove – kilka minut spacerem lub autobusem – dla bardziej kompletnego popołudnia. Ta kombinacja łączy nadmorskie widoki, literacką historię i jedną z najbardziej charakterystycznych kultur kąpielowych w całej Irlandii.