Montmartre

Orientacja w terenie

Montmartre leży w 18. dzielnicy na północnym Prawym Brzegu Paryża i stromo wznosi się od wielkich bulwarów aż po szczyt zwieńczony białą kopułą Sacré-Cœur. Dzielnica obejmuje około 60 hektarów i tworzy przybliżony trójkąt: podstawa biegnie wzdłuż Boulevard de Clichy i Boulevard de Rochechouart na południu, wschodnia krawędź podąża za Rue de Clignancourt, a północną granicę wyznaczają Rue Caulaincourt i Rue Custine.

Wzgórze dzieli Montmartre na dwie zupełnie różne strefy. Dolne zbocza i południowe obrzeża, w okolicach stacji metra Blanche i Pigalle, należą do pasa kabaretów, sex shopów i turystycznych barów, które mają swoją surową energię – szczególnie po zmroku. Dziesięć minut marszu pod górę i ulice się zwężają, tłumy rzedną, a atmosfera zmienia się diametralnie: to górna wioska z kręconymi uliczkami, miejscowymi boulangeries i widokiem na całe miasto.

Montmartre graniczy z Pigalle i Barbès-Rochechouart na południu, które łączą się z 9. dzielnicą i rejonem Opery. Na wschodzie wzgórze opada w kierunku dzielnicy La Chapelle. Idąc piechotą na południe od Sacré-Cœur, można dotrzeć w okolice Kanału Saint-Martin w około 30 minut, przechodząc po drodze przez jedne z najbardziej autentycznie zróżnicowanych ulic w całym mieście.

Charakter i atmosfera

Wczesny ranek to czas, kiedy Montmartre zasługuje na swoją reputację. Przed godziną 9 Rue Lepic wypełnia się dźwiękiem krzeseł kawiarnianych szurających po kamieniu i zapachem świeżego chleba z miejscowych piekarni. Mieszkańcy wyprowadzają psy wzdłuż Rue Caulaincourt. Winnica przy Rue des Saules – Clos Montmartre – stoi nieruchomo, pokryta rosą w niskim jesiennym świetle. Gołębi jest pięćdziesiąt razy więcej niż turystów.

W okolicach południa proporcje się odwracają. Schody pod Sacré-Cœur stopniowo się zapełniają; Place du Tertre – plac, gdzie portreciści ustawiają sztalugi – staje się korytarzem płócien i negocjacji cenowych. Światło tutaj po południu, szczególnie wiosną i wczesną jesienią, jest złociste i rozproszone – odbija się od jasnych kamiennych fasad, nadając całemu szczytowi niemal teatralną poświatę.

Po zmroku dzielnica znów się rozdziela. Szczyt i otaczające go ulice szybko cichną; restauracje na Rue Lepic i Rue des Abbesses wypełniają się luźną mieszanką miejscowych i turystów. Na dole, na Boulevard de Clichy, Moulin Rouge rozbłyska neonami i pojawiają się autokary z turystami. Pas Pigalle ma własną kulturę późnej nocy – kluby, bary i sporadyczne utarczki z natrętami. Wiedząc, którego Montmartre szukasz, masz już połowę planowania za sobą.

Bohemijska reputacja ma głębokie korzenie w rzeczywistości. Pablo Picasso, Henri Matisse i Amedeo Modigliani mieszkali i pracowali tutaj na początku XX wieku, przyciągnięci niskim czynszem i wiejską atmosferą. Auguste Renoir malował w ogrodzie Moulin de la Galette; Vincent van Gogh mieszkał na Rue Lepic ze swoim bratem Theo. Tamta epoka minęła, ale mit, który po sobie zostawiła, wciąż kształtuje to, jak Montmartre prezentuje się dziś.

Co zobaczyć i co robić

Oczywistym punktem odniesienia jest Bazylika Sacré-Cœur. Ta romańsko-bizantyjska świątynia, wzniesiona w latach 1875–1914 jako pomnik narodowej pokuty po wojnie francusko-pruskiej, stoi w jednym z najwyższych naturalnych punktów Paryża – około 130 metrów. Wstęp do bazyliki jest bezpłatny. Prawdziwą atrakcją dla większości odwiedzających jest panorama z zewnętrznego placu: przy dobrej pogodzie widać 50 kilometrów w każdym kierunku. Przyjedź przed godziną 10 lub po 18, żeby uniknąć największego tłoku.

Place du Tertre, rzut kamieniem od bazyliki, jest jednocześnie najbardziej fotogenicznym placem Montmartre i jego najbardziej cyniczną pułapką turystyczną. Portreciści, którzy tu pracują, to zawodowi artyści; ceny są do negocjacji, a jakość bywa różna. Warto przejść się przez plac dla atmosfery, ale opieraj się namowom do siedzenia, dopóki nie ustalisz ceny z góry.

Cimetière de Montmartre na zachodnim zboczu, niedaleko Place de Clichy, rozciąga się na 11 hektarach i nagradza za spokojny spacer. Émile Zola był tu pierwotnie pochowany, zanim przeniesiono jego szczątki do Panteonu; Edgar Degas spoczywa tu na stałe. Dla szerszego przeglądu paryskich instytucji kulturalnych przewodnik po najlepszych muzeach Paryża omawia kluczowe miejsca uzupełniające artystyczną historię, którą napotkasz na wzgórzu.

• Le Clos Montmartre: ostatnia czynna winnica w Paryżu przy Rue des Saules, zbiory odbywają się co roku w październiku podczas festiwalu Fête des Vendanges
• Kabaret Lapin Agile: historyczne miejsce przy Rue des Saules, gdzie Picasso niegdyś regulował rachunki obrazami – spektakle odbywają się tu niemal każdego wieczoru
• Saint-Pierre de Montmartre: jeden z najstarszych kościołów w Paryżu, powstały w 1147 roku, stojący w cieniu Sacré-Cœur i zazwyczaj pozbawiony tłumów
• Rue Lepic: główna ulica targowa, najżywsza w weekend, gdy po obu stronach ustawiają się stragany z owocami i warzywami

Jedzenie i picie

Gastronomiczny krajobraz Montmartre wyraźnie dzieli się według lokalizacji. W promieniu 200 metrów od Place du Tertre i schodów przy Sacré-Cœur większość restauracji jest nastawiona na turystów: zawyżone ceny, przeciętna jakość, menu w sześciu językach i kelner stojący na zewnątrz. Zejdź pięć minut w dół w kierunku Rue des Abbesses lub wzdłuż Rue Lepic – i obraz zmienia się diametralnie.

Rue des Abbesses i jej boczne uliczki tworzą najlepszy gastronomiczny korytarz w dzielnicy: autentyczne francuskie bistro, bary winne i starannie wyselekcjonowana oferta międzynarodowa. Rue Lepic uzupełnia to o sklepy z wędlinami, serowarnie i bary winne, które w weekendowe wieczory stają się lokalnymi punktami spotkań.

Kultura kawowa znacznie się poprawiła w ostatniej dekadzie. W okolicach Abbesses otworzyło się kilka kawiarni ze specjalnością, a obok nich nadal działają tradycyjne café-tabacs, gdzie za mniej niż pięć euro dostaniesz porządne crème i tartine. Szerszy obraz paryskiej sceny kulinarnej daje przewodnik po restauracjach i jedzeniu w Paryżu, który wyjaśnia, czego się spodziewać w różnych dzielnicach i przedziałach cenowych.

• Crêperie: niedrogie i dostępne niemal wszędzie na górnym wzgórzu; jakość bywa różna, ale najlepsze są warte krótkiego czekania w kolejce
• Bary z naturalnymi winami: mała skupina w okolicach Abbesses przyciąga lokalną publiczność, zwłaszcza od czwartku do soboty wieczorem
• Piknik z targu: kupowanie sera, chleba i wędlin na Rue Lepic i piknikowanie na schodach przed Sacré-Cœur wychodzi taniej i jest bardziej klimatyczne niż większość pobliskich restauracji

Jak dotrzeć i jak się poruszać

Najwygodniejszy dojazd metrem do górnego Montmartre to stacja Abbesses na linii 12 – jedna z najgłębszych stacji w paryskiej sieci, położona 36 metrów pod ziemią. Winda jest niezbędna, jeśli chcesz uniknąć spiralnych schodów. Z Abbesses to pięć minut spaceru pod górę do Place du Tertre. Stacja Anvers na linii 2 wysadza cię u podnóża schodów prowadzących do Sacré-Cœur, które możesz pokonać pieszo (około 220 stopni) lub wjechać kolejką linową. Funicular liczy się jako jeden standardowy przejazd metrem i akceptuje bilet T+, kartę Navigo lub dzienny bilet komunikacyjny. Szczegóły dotyczące opłat i stref znajdziesz w przewodniku po transporcie w Paryżu.

Stacja Blanche na linii 2 to najlepszy punkt wejścia, jeśli zaczynasz od strony Moulin Rouge lub przyjeżdżasz z rejonu Opery. Lamarck-Caulaincourt, również na linii 12, to najspokojniejszy i najbardziej lokalny punkt dostępu: wysadza cię na północnych, rezydencjalnych ulicach w pobliżu Rue Caulaincourt, skąd możesz przejść na południe przez winnicę i dotrzeć do centrum wioski. To podejście sprawia, że czujesz się najmniej jak przybyły do atrakcji turystycznej.

Taksówki i aplikacje do zamawiania przejazdów (Uber i Bolt działają w Paryżu) mogą podwieźć cię pod sam dół wzgórza, na Rue Lepic lub Rue Caulaincourt; żaden pojazd nie wjedzie w wąskie górne uliczki. Na wzgórzu wszystko pokonuje się piechotą. Teren jest naprawdę stromy w niektórych miejscach – szczególnie schody od południa prowadzące do bazyliki. Wygodne buty to tu nie opcja, lecz konieczność.

Dojście pieszo do Montmartre jest możliwe i przyjemne przy dobrej pogodzie. Z rejonu Opery zajmuje to około 20 minut marszu na północ ulicą Rue des Martyrs. Z okolic Kanału Saint-Martin zaplanuj 25–30 minut marszu na zachód i pod górę. Podróżnicy planujący pełny program zwiedzania Paryża znajdą w planie zwiedzania Paryża na 3 dni logiczne połączenie Montmartre z innymi dzielnicami Prawego Brzegu.

Gdzie spać

Nocleg w Montmartre ma największy sens dla podróżnych, którzy chcą spokojnej, rezydencjalnej bazy z dobrym połączeniem komunikacyjnym z centrum Paryża. Dzielnica sprawdza się dla niezależnych podróżników i par planujących dłuższy pobyt, którzy chcą poczuć się częścią prawdziwej dzielnicy. Osoby odwiedzające Paryż po raz pierwszy mogą uznać ją za nieco niedogodną, chyba że planują spędzić dużo czasu na północy miasta. przewodnik po noclegach w dzielnicach Paryża klarownie przedstawia kompromisy we wszystkich głównych rejonach.

Najlepsza oferta noclegowa w Montmartre skupia się wokół Abbesses i na środkowych zboczach między Rue Lepic a Rue Caulaincourt. Hotele w tej okolicy to głównie kameralne i niezależne obiekty; duże sieci hotelowe należą tu do rzadkości. Okolice Abbesses oferują najlepszą równowagę: wystarczająco ciche nocą, żeby dobrze spać, blisko szczytu dla porannego światła i w zasięgu krótkiego spaceru do metra.

Unikaj rezerwowania noclegu bezpośrednio przy Boulevard de Clichy i Boulevard de Rochechouart, jeśli masz lekki sen. Pas Pigalle działa do późna, a otoczenie jest zdecydowanie mniej urokliwe niż wioskowe uliczki 400 metrów wyżej. Podróżnicy z ograniczonym budżetem znajdą w Montmartre nieco szerszą ofertę przystępnych cenowo hoteli niż w Le Marais czy Saint-Germain-des-Prés.

Bezpieczeństwo i praktyczne wskazówki

Kieszonkowcy to stały problem w Montmartre, szczególnie na schodach prowadzących do Sacré-Cœur oraz na stacjach metra Anvers i Abbesses. Na schodach przy Sacré-Cœur działają zorganizowane grupy, które stosują techniki odwracania uwagi i podchodzą do turystów z petycjami. Trzymaj torbę z przodu i nie angażuj się w rozmowę z nikim, kto podchodzi do ciebie z kartką do podpisania lub opaską na rękę.

Okolica Barbès-Rochechouart, bezpośrednio na wschód od południowej granicy dzielnicy, ma surowszą atmosferę – szczególnie wieczorami. To nie jest strefa zakazana, ale wyraźnie różni się od wioskowych uliczek na górze i nie jest miejscem do beztroskiego spacerowania po zmroku. Pas Boulevard de Clichy ma własne napięcia nocne, związane głównie z natrętami i zawyżonymi cenami w lokalach.

Górne Montmartre – ulice wokół Abbesses, Rue Lepic i winnicy – jest bezpieczne o każdej porze i naprawdę przypomina prawdziwą dzielnicę, a nie strefę turystyczną. Kontrast między tymi dwiema atmosferami, oddzielonymi zaledwie kilkuset metrami wzniesienia, to jedna z najbardziej charakterystycznych cech Montmartre.