Shanghai Tower: czego się spodziewać na najwyższym tarasie widokowym w Chinach

Czym właściwie jest Shanghai Tower

Shanghai Tower, po chińsku 上海中心大厦, wznosi się 632 metry nad dzielnicą finansową Lujiazui w Pudong — jest to najwyższy budynek w Chinach i trzeci co do wysokości na świecie w chwili pisania tego tekstu. 128 nadziemnych pięter owinięte jest spiralną szklaną fasadą, która skręca się o 120 stopni od podstawy aż po szczyt. Taka forma pozwala zredukować obciążenie wiatrem o około 24 procent w porównaniu z konwencjonalną prostopadłościenną wieżą. Budowę rozpoczęto w 2008 roku, główna konstrukcja osiągnęła szczyt w 2013, a taras widokowy Top of Shanghai Observatory otwarto dla zwiedzających w 2016 roku.

Budynek to nie tylko punkt widokowy z holem przy wejściu. Funkcjonuje jako miasto w pionie: biura, piętra luksusowego hotelu, sklepy, sale konferencyjne i dziewięć ogrodów w chmurach — wszystko to ułożone warstwami w całej konstrukcji. Wejście na taras widokowy zwykle prowadzi przez północno-zachodni narożnik podstawy wieży, na poziomie ulicy, w pobliżu skrzyżowania Huayuanshiqiao Road i Yincheng Middle Road — tam znajdziesz kasę biletową i oznakowanie „Top of Shanghai”. Warto wiedzieć o tym z góry, żeby nie błąkać się dookoła wieży w poszukiwaniu wejścia.

Widok: co zobaczysz i jak się zmienia

Z 118. piętra miasto rozpościera się we wszystkich kierunkach bez żadnych przeszkód. Patrząc na zachód, ponad rzeką Huangpu, rząd neoklasycznych fasad Bundu widnieje w średniej odległości — z tej wysokości zaskakująco zwarty. Na południe i północ rozciąga się tkanka mieszkaniowa i komercyjna Szanghaju, niskopiętrowa szara siatka przerywana co jakiś czas nowszymi skupiskami wieżowców. W pogodny dzień widać ujście rzeki Jangcy na północnym wschodzie. Szklane tafle od podłogi do sufitu są lekko odchylone na zewnątrz przy podstawie, co wywołuje delikatne uczucie ekspozycji — niektórzy goście uważają to za bardziej ekscytujące niż stanie na zwykłym płaskim tarasie.

Tuż pod wieżą i obok niej stoją Jin Mao Tower oraz Shanghai World Financial Center — tak blisko, że spojrzenie w dół na ich dachy jest dezorientujące. Z poziomu ulicy to ogromne budowle; z tarasu Shanghai Tower ich dachy wydają się niepozornie blisko. Ten pionowy układ przestrzenny to jedno z naprawdę niezwykłych doznań zmysłowych, jakie oferuje ta wieża — i coś, czego zdjęcia rzadko kiedy oddają skutecznie.

Pogoda decyduje o jakości wizyty bardziej niż jakikolwiek inny czynnik. Szanghaj leży nisko nad poziomem morza w wilgotnym klimacie subtropikalnym i regularnie boryka się z mgłą, zwłaszcza latem i zimą. W pochmurne lub smogowe dni widoczność może spaść do mniej niż pięciu kilometrów, a miasto ginie w szarej mgle. Jesień — szczególnie październik i listopad — przynosi zazwyczaj najczystsze powietrze i łagodne temperatury, co czyni ją najlepszą porą roku na panoramiczne widoki. Wiosenne dni w kwietniu i maju też bywają klarowne, choć miejska wilgotność narasta szybko. Przed rezerwacją sprawdź indeks jakości powietrza.

Rano, po południu czy o zmierzchu: jak wybrać porę

Taras widokowy otwiera się codziennie o 8:30, a osoby przychodzące wcześnie w tygodniu trafią na najkrótsze kolejki i najlepsze światło do fotografii. Skyline Pudong skierowany jest na zachód, co oznacza, że poranne słońce oświetla od frontu stronę Bundu, podczas gdy wieżowce Lujiazui leżą w częściowym cieniu. Jeśli zależy ci na zdjęciach Bundu z góry, rano fasady po drugiej stronie rzeki będą dobrze doświetlone.

Godzina wokół zachodu słońca to zdecydowanie najpopularniejsza pora na wizytę — i nie bez powodu. W miarę jak niebo ciemnieje i zapalają się miejskie światła, kontrast między ciepłą linią horyzontu a wyłaniającą się siatką LED poniżej tworzy naprawdę spektakularny widok. Jin Mao Tower i Oriental Pearl Tower rozświetlają się jednocześnie, a rzeka Huangpu odbija wstęgi neonów z przemykających po niej statków wycieczkowych. W tym oknie czasowym spodziewaj się sporych tłumów, zwłaszcza w weekendy. Kolejki do wind mogą sięgać 30–45 minut w szczycie wieczornym.

Taras zamykany jest o 22:00, ostatnie wejście o 21:30. Wizyta około 20:00 w tygodniu to rozsądny kompromis: miasto jest już w pełni rozświetlone, tłumy są mniejsze niż podczas szczytu o zachodzie słońca, a ty masz czas, żeby pobyć dłużej, zamiast być przepychany przez tłum innych gości. Pamiętaj, że w oficjalne święta — w tym Golden Week na początku października i Chiński Nowy Rok — liczba odwiedzających jest znacznie wyższa, a ceny biletów mogą wzrosnąć do około 199 CNY.

Dojazd

Shanghai Tower stoi w dzielnicy finansowej Lujiazui w Nowej Dzielnicy Pudong — bezpośrednio dostępna ze stacji Lujiazui na linii metra 2. Spacer od wyjścia ze stacji do wejścia B1 wieży zajmuje około pięciu do ośmiu minut. Linia 2 łączy Lujiazui z People's Square w niecałe dziesięć minut, a z Jing'an Temple w około 20 minut, co sprawia, że wieżę łatwo połączyć z porannym lub popołudniowym zwiedzaniem po stronie Puxi.

Z lotniska Pudong International Airport metro linią 2 dojedzie się do Lujiazui w około 55–70 minut za mniej więcej 7–8 CNY. Jeśli masz bagaż, pociąg maglev pokonuje trasę z lotniska do stacji Longyang Road w około 8 minut, skąd przesiadasz się na linię 2 w kierunku centrum. Taksówka z lotniska do Lujiazui kosztuje zazwyczaj 150–250 CNY w zależności od ruchu. Sprawdź aktualne stawki przed podróżą.

Ze strony Bundu możesz dostać się przez Bund Sightseeing Tunnel, taksówką albo po prostu pieszo przeprawą promową — tania alternatywa oferująca widoki obu brzegów z poziomu rzeki. Promenada nadrzeczna w Lujiazui jest kilka kroków od wieży i świetnie sprawdza się jako rozgrzewka przed wizytą na tarasie lub sposób na wyciszenie się po niej.

Winda i fizyczne doznanie wjazdu na 632 metry

Szybkie windy łączące poziom B1 z tarasem na 118. piętrze poruszają się z prędkością około 18 metrów na sekundę i docierają na górę w około 55 sekund. Kabiny wind mają szklane panele sufitowe, na których wyświetlana jest animacja świetlna zsynchronizowana z wjazdem — teatralny dodatek, który sprawia, że przejazd wydaje się szybszy i bardziej efektowny niż w zwykłej metalowej klatce. Poczujesz zmianę ciśnienia w uszach, podobnie jak podczas krótkiego lądowania samolotem — choć mija szybko.

Taras widokowy jest zamknięty, co oznacza brak ekspozycji na wiatr i brak platformy na zewnątrz. Szyby są grube i lekko przyciemnione. Część gości uważa zamknięty format za mniej ekscytujący niż otwarte tarasy spotykane w innych wieżach na świecie, ale klimatyzowane wnętrze zapewnia komfort niezależnie od pory roku. Na 118. piętrze znajduje się mała kawiarnia i stoisko z pamiątkami. Kolejny taras na 119. piętrze oferuje nieco inny kąt widzenia i warto wspiąć się te kilka kroków wyżej.

Shanghai Tower a jej sąsiedzi — porównanie

W promieniu kilkuset metrów w Lujiazui skupiają się trzy główne tarasy widokowe. Shanghai World Financial Center (492 m) ma otwarty na szczyt otwór, który wielu fotografów woli za możliwość robienia nieskrępowanych ujęć samej Shanghai Tower. Jin Mao Tower (421 m) oferuje węższy, ale bardziej kameralny pierścień widokowy i zazwyczaj jest mniej zatłoczona. Szklana kula Oriental Pearl Tower jest ikoniczna w retro stylu, bardziej kojarzona z erą szanghajskiego skyline z lat 90. niż ze współczesnymi ambicjami architektonicznymi.

Shanghai Tower jest najwyższa z trójki i oferuje najszerszą panoramę, ale jest też najdroższa i przyciąga największe tłumy. Jeśli twoim priorytetem jest fotografowanie wieży w kadrze, a nie widok z jej wnętrza, taras World Financial Center może lepiej spełnić twoje oczekiwania. Jeśli liczy się budżet, taras widokowy Jin Mao kosztuje znacznie mniej. Nie ma tu jednej właściwej odpowiedzi — wybór zależy od tego, jakiego rodzaju przeżycia szukasz.

Praktyczne informacje: bilety, dostępność i fotografowanie

Standardowy bilet dla dorosłych kosztuje 180 CNY. Studenci i seniorzy z ważnym dokumentem płacą 120 CNY. Dzieci o wzroście od 1,0 do 1,4 metra płacą 90–95 CNY, a dzieci poniżej 1,0 metra wchodzą bezpłatnie — maksymalnie dwie osoby na jednego płacącego dorosłego. W szczycie świąt publicznych cena biletu dla dorosłych może wzrosnąć do około 190–199 CNY. Bilety można kupić przy wejściu B1 lub wcześniej przez internetowe platformy biletowe, co warto zrobić podczas Golden Week i innych dużych świąt, żeby uniknąć długiego czekania.

Wieża jest w pełni dostępna — windy i rampy prowadzą od wejścia B1 aż do głównych poziomów tarasu widokowego. Dla osób z ograniczoną mobilnością dostępna jest pomoc personelu. Wózki dziecięce i wózki inwalidzkie mieszczą się w windach. To jedno z bardziej dostępnych dla wszystkich doświadczeń widokowych w Szanghaju.

Do fotografii standardowy obiektyw szerokokątny lub tryb szeroki w aparacie telefonu swobodnie obejmie całą panoramę. Szyba odbija minimalnie, jeśli przyłożysz obiektyw blisko powierzchni i zasłonisz tylne światło dłonią lub osłoną przeciwsłoneczną. Na tarasie widokowym nie wolno używać statywów. Jeśli chodzi o najlepsze miejsca do fotografowania w Szanghaju, widok stąd o zmierzchu należy do najbardziej efektownych ujęć w całym mieście — choć zdobycie idealnego kadru wymaga cierpliwości w tłumnych godzinach.