Muzeum Narodowe Danii (Nationalmuseet): Kompletny przewodnik

Czym właściwie jest Muzeum Narodowe Danii

Muzeum Narodowe Danii, po duńsku Nationalmuseet, to największe muzeum historii kultury w kraju. Jego kolekcja obejmuje około 9 000 lat ludzkiej działalności na ziemiach duńskich i nie tylko – prehistorię, epokę wikingów, średniowiecze, duńską kulturę ludową oraz cywilizacje spoza Europy. To nie jest muzeum sztuk pięknych ani historii naturalnej. To muzeum poświęcone temu, jak ludzie żyli, handlowali, wierzyli, walczyli i umierali przez tysiąclecia.

Główna kolekcja mieści się w Prinsens Palæ, czyli Pałacu Księcia – dawnej królewskiej rezydencji w sercu kopenhagskiej dzielnicy Indre By. Pałac pochodzi z początku XVIII wieku i od XIX wieku jest stałą siedzibą zbiorów narodowych. Przechodząc przez jego korytarze, przemierzasz bogate historyczne wnętrza i nowoczesne szklane gabloty – ta kombinacja sprawia, że sam budynek staje się częścią doświadczenia.

Muzeum leży kilka minut spacerem od Strøget i Placu Ratuszowego, dzięki czemu naturalnie wpisuje się w pełny dzień zwiedzania centrum miasta bez konieczności robienia specjalnego objazdu.

Kolekcje: co tak naprawdę zobaczysz

Sekcja duńskiej prehistorii to najbardziej ceniona część muzeum – i słusznie. Zawiera oryginalne artefakty z duńskiej epoki brązu i żelaza, które należą do najważniejszych w północnej Europie. Rydwan Słońca z Trundholm, odlany z brązu około 1400 roku p.n.e., to jeden z ikonicznych obiektów skandynawskiej archeologii. Stoi w specjalnie oświetlonej gablocie i zatrzymuje przy sobie nawet tych zwiedzających, którzy nie mają żadnego wcześniejszego zainteresowania prehistorią. Złocony dysk, brązowy koń, precyzja odlewu jak na tamte czasy – to robi naprawdę duże wrażenie na żywo.

Galerie poświęcone epoce wikingów następują po niej chronologicznie i obejmują broń, biżuterię, narzędzia i runy. To autentyczne przedmioty, nie reprodukcje – a to ma większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać. Są też skarby srebrne zakopane niegdyś w ziemi i odkryte wieki później – zgromadzony dobytek rodzin w czasach, gdy banki jeszcze nie istniały.

Sekcja średniowiecza i renesansu obejmuje sztukę kościelną, przedmioty religijne zagrabione lub zebrane podczas reformacji oraz materialne ślady codziennego życia średniowiecznych Duńczyków. Kolekcja ołtarzy i złoconych relikwiarzy z rozwiązanych klasztorów to jedna z bardziej skłaniających do refleksji części muzeum – przypomnienie, jak gwałtownie reformacja przekształciła kulturę skandynawską w XVI wieku.

Poza historią Danii muzeum posiada rozbudowane kolekcje ze starożytnego basenu Morza Śródziemnego, Egiptu i Bliskiego Wschodu, a także zbiory etnograficzne z kultur tubylczych obu Ameryk, Afryki i Azji. To starsze nabytki, niektóre z zawiłą kolonialną proweniencją typową dla europejskich muzeów tej epoki – muzeum zaznacza ten kontekst w części swojej ekspozycji.

Budynek i jego atmosfera

Prinsens Palæ to okazała budowla o barokowych wpływach, z centralnym dziedzińcem i ciągiem połączonych skrzydeł. Przychodząc od strony Ny Vestergade, wchodzisz przez bramę na dziedziniec, który jest spokojny nawet gdy w środku panuje ruch. Kamienna nawierzchnia, jasna fasada, fontanna pośrodku – to jedno z tych miejskich przestrzeni, które czuć odgrodzone od ulicznego zgiełku.

Wewnątrz skala budynku nagradza tych, którzy poruszają się powoli. Sufity w niektórych starszych salach są wysokie i bogato zdobione. Kamienne klatki schodowe mają ten rodzaj wytartości, której żaden remont nie jest w stanie do końca odtworzyć. Kontrast między historycznymi wnętrzami a nowoczesną infrastrukturą wystawienniczą – dobre oświetlenie, czytelne opisy po duńsku i angielsku, współczesne gabloty – jest przemyślanie wyważony. Nie masz wrażenia, że jesteś w rozpadającym się domu udającym muzeum. Ale czujesz ciężar wieku tego budynku.

Poranne światło wpada do niektórych galerii na wyższych piętrach przez okna skierowane na północ, tworząc chłodne, równomierne oświetlenie, które szczególnie dobrze współgra z kolekcjami metalu i kamienia. Po południu parter potrafi być bardziej zatłoczony, zwłaszcza w pobliżu sekcji prehistorii i wikingów, które przyciągają największy ruch.

Kiedy odwiedzić i ile czasu zaplanować

Muzeum jest zazwyczaj otwarte codziennie od 10:00 do 17:00, z możliwymi wyjątkami w niektóre dni świąteczne. Przyjście przy otwarciu daje Ci najlepsze warunki do zwiedzania najpopularniejszych galerii, zanim pojawią się grupy szkolne i zorganizowane wycieczki – zazwyczaj między 10:30 a 11:30. Jeśli ranek w tygodniu nie wchodzi w grę, późne popołudnie we wtorek lub środę jest wyraźnie spokojniejsze niż weekendowe popołudnia.

Dwie godziny to minimum na sensowną wizytę obejmującą kolekcje duńskiej prehistorii i epoki wikingów. Trzy do czterech godzin pozwalają też przejść przez sekcję średniowieczną, część kolekcji etnograficznej oraz Muzeum Dziecięce, jeśli masz ze sobą młodszych zwiedzających. Próba zobaczenia wszystkiego podczas jednej wizyty jest nierealna: kolekcja jest zbyt obszerna, a zmęczenie długotrwałym zwiedzaniem – jak najbardziej realne.

Jeśli planujesz szerszy muzealny dzień w Kopenhadze, Muzeum Narodowe dobrze łączy się z Ny Carlsberg Glyptotek, które leży dziesięć minut spacerem na południe i szerzej prezentuje starożytne cywilizacje śródziemnomorskie. Razem tworzą pełny i treściwy dzień dla każdego, kto poważnie interesuje się historią i kulturą materialną.

Dojazd i praktyczne informacje

Adres muzeum to Ny Vestergade 10. Z metra stacja Gammel Strand na linii M3 Cityringen to około pięciu minut spaceru. Rådhuspladsen jest nieco dalej, ale wciąż w zasięgu nóg. Wiele linii autobusowych obsługuje okolice ratusza, a muzeum jest dobrze oznakowane na głównych szlakach turystycznych.

Jeśli zatrzymujesz się w pobliżu Indre By lub Nyhavn, do muzeum można dojść pieszo w mniej niż kwadrans z większości centralnie położonych hoteli. Rower to też wygodna opcja – przed muzeum jest parking rowerowy.

Bilet kosztuje 150 DKK dla dorosłych lub 135 DKK przy zakupie online z wyprzedzeniem. Osoby poniżej 18 lat wchodzą bezpłatnie, bez konieczności rezerwacji. Grupy liczące dziesięć lub więcej osób płacą tę samą obniżoną stawkę 135 DKK co bilet online. Copenhagen Card, który obejmuje transport publiczny i wstęp do wielu muzeów, uwzględnia również wejście do Muzeum Narodowego. Jeśli planujesz odwiedzić kilka instytucji przez dwa lub trzy dni, karta może być naprawdę opłacalna.

Szczegółowe informacje na temat Copenhagen Card i tego, czy pasuje do Twojego planu podróży, znajdziesz w naszym przewodniku po Copenhagen Card.

Muzeum posiada szatnię na duże bagaże, sklep przy wejściu i kawiarnię na miejscu. Można przynosić własne jedzenie – to praktyczne rozwiązanie dla rodzin lub osób z ograniczonym budżetem. Informacje o dostępności dla osób z niepełnosprawnościami, w tym szczegóły dotyczące wind i udogodnień w historycznym budynku, są dostępne na oficjalnej stronie muzeum.

Fotografowanie i dla kogo muzeum może być rozczarowaniem

Fotografowanie bez lampy błyskowej jest na ogół dozwolone w całej stałej kolekcji. Oświetlenie w galeriach prehistorycznych jest dramatyczne i miejscami stonowane – świetnie sprawdza się do zbliżeń metalowych przedmiotów. Gabloty z biżuterią wikingów są dobrze oświetlone i fotografują się czysto. W niektórych salach etnograficznych i wystawach czasowych mogą obowiązywać ograniczenia, więc warto sprawdzać oznaczenia przy wejściu do każdej sali.

Muzeum nie jest dla każdego. Osoby zainteresowane przede wszystkim sztuką współczesną, duńskim designem lub architekturą mogą znaleźć kolekcje mniej angażującymi. Ekspozycja ma naukowy charakter – jest tu naprawdę duża głębia, a opisy po angielsku są dobre, ale poza sekcją Muzeum Dziecięcego nie jest to lekkie ani szczególnie rozrywkowe doświadczenie. Jeśli podróżujesz z dorosłymi, którzy mają niską tolerancję na długie wizyty muzealne, lepiej podejść selektywnie niż próbować obejść całość.

Osobom bardziej zainteresowanym sztuką nowoczesną i współczesną lepiej odpowiadają SMK – Narodowa Galeria Sztuki Danii i Designmuseum Danmark – oba oferują zupełnie inny rodzaj doświadczenia kulturalnego i mogą być lepszym wyborem.