Kolonia Głuptaków na Muriwai: Tysiące ptaków na dzikim zachodnim wybrzeżu Auckland

Czym jest kolonia głuptaków na Muriwai?

Kolonia głuptaków na Muriwai, położona na przylądku Ōtakamiro Point przy południowym krańcu plaży Muriwai, to jedno z trzech lądowych miejsc lęgowych głuptaków australazjatyckich (Morus serrator) w Nowej Zelandii. Większość kolonii tych ptaków znajduje się na wyspach przybrzeżnych, co sprawia, że Muriwai jest wyjątkowo dostępnym miejscem: gdy szlak jest otwarty, można obserwować dużą kolonię ptaków morskich bez łodzi i bez opłaty wstępu.

Ptaki przylatują około sierpnia, dobierają się w pary w efektownych popisach – z zadartymi dziobami i dotykaniem się dziobami – składają jaja i wychowują pisklęta mniej więcej do marca. Młode opuszczają kolonię i migrują na wody australijskie, wracając po kilku latach, by samemu przystąpić do lęgów. W szczycie sezonu na klifach i półkach skalnych gnieździ się kilka tysięcy ptaków. Zapach guana i nieustanny gwar wołających dorosłych osobników docierają do uszu i nosa jeszcze przed dotarciem na platformy widokowe.

Co tak naprawdę zobaczysz i usłyszysz?

Z platform widokowych nad Ōtakamiro Point kolonia ukazuje się warstwami. Najbliższy skalny ostaniec jest na tyle blisko, że można wypatrzyć pojedyncze miseczki gniazd, policzyć pstrokate brązowe młode wśród olśniewająco białych dorosłych i śledzić precyzyjne, niemal choreograficzne rytuały powitalne wiążących się w pary ptaków. Głuptaki to duże ptaki o rozpiętości skrzydeł sięgającej 1,7–2 metrów, ze złocistożółtymi głowami i przenikliwymi bladoniebieskimi oczami w czarnej obwódce. Nie są płochliwe.

Pierwsza rzecz, którą zauważa większość odwiedzających, to hałas. Kolonia wydaje nieustanny, niskoczęstotliwościowy ryk wołań – bardziej przypominający fabrykę niż muzykę – przepleciony hukiem fal Morza Tasmańskiego rozbijających się o bazalt poniżej. Zapach jest ostry i natychmiastowy. Żadne z tych doznań nie jest nieprzyjemne w sposób, jakiego można by się spodziewać – po prostu sygnalizuje, że jest się w obecności czegoś naprawdę dzikiego.

Nad gniazdującymi skałami ptaki krążą nieustannie, unoszone przez nadmorskie prądy wznoszące. Gdy warunki na to pozwalają, głuptaki składają skrzydła i nurkują z wysokości nawet 30 metrów, wchodząc w wodę niemal bez plusk. Obserwowanie tego z platform na szczycie klifu – z czarnymi Górami Waitākere za plecami i otwartym oceanem przed oczami – to jedno z najbardziej niezwykłych bezpłatnych przeżyć dostępnych w godzinę jazdy od centrum Auckland.

Kiedy przyjeżdżać: sezon, pora dnia i pogoda

Kolonia jest aktywna od mniej więcej sierpnia do marca, przy czym najbardziej ruchliwy i wizualnie efektowny okres przypada między październikiem a lutym. Na początku sezonu widać gody i budowanie gniazd; w grudniu platformy wypełniają siedzące dorosłe i wykluwające się pisklęta; pod koniec stycznia i w lutym dominują wielkie, czekoladowobrązowe młode, ćwiczące skrzydła przed odlotem.

Pora dnia ma większe znaczenie, niż sugeruje większość przewodników. Poranne wizyty – zwłaszcza w ciągu dwóch godzin po wschodzie słońca – oferują najlepsze światło do fotografii: słońce jest za tobą, gdy patrzysz na skały, a ptaki są najaktywniejsze podczas lotów żerowych i popisów godowych. Południe latem przynosi ostre, górne światło, które spłaszcza szczegóły na białym upierzeniu. Późne popołudnie może być piękne w inny sposób: ciepłe, złote światło i lepsza atmosfera, choć w weekendy platformy są wtedy bardziej zatłoczone.

Muriwai leży na zachodnim wybrzeżu i przyjmuje pełną siłę pogody nadciągającej znad Morza Tasmańskiego. Wiatr niemal zawsze wieje; przy silnych wiatrach zachodnich lub południowo-zachodnich prądy wznoszące nad klifami są imponujące, a ptaki zawisają niemal nieruchomo na wysokości oczu obserwatora. Wietrzny, pochmurny dzień to nie powód, by rezygnować z wyprawy. Deszcz z kolei ogranicza widoczność i może sprawić, że fragmenty szlaku z kładkami zrobią się śliskie – sprawdź prognozę i ubierz odpowiednie buty niezależnie od sezonu.

Dojazd i poruszanie się po miejscu

Kolonia leży około 40 minut jazdy samochodem od centrum Auckland – przez State Highway 16 na północny zachód przez Kumeu, a następnie w Muriwai Road. Powszechnie podawany adres to 458 Motutara Road, Muriwai. W pobliżu wejścia na plażę jest parking, a szlak Maukatia Gannet Track zaczyna się przy 1 Waitea Road, skąd prowadzi bezpośrednie dojście do kolonii. Portal AucklandNZ określa to miejsce jako najłatwiej dostępne samochodem – i słusznie: komunikacja publiczna do Muriwai jest bardzo ograniczona.

Od strony Waitea Road trasa do kolonii prowadzi przez schody i odcinki z kładkami, a na końcu dochodzi się do płaskiego tarasu widokowego na północnym krańcu klifu. Teren jest miejscami nierówny. Osoby z ograniczoną mobilnością powinny wiedzieć, że dostępność bez barier nie została potwierdzona w dostępnych źródłach – warto wcześniej skontaktować się z Auckland Council Regional Parks. Warto połączyć wizytę w kolonii z szerszą ofertą plaży Muriwai – długiej plaży z ciemnym piaskiem i własnym, surowym charakterem – a masz gotowy cel na pół dnia, który w pełni uzasadnia dojazd z miasta.

Jeśli planujesz szerszy wypad na zachodnie wybrzeże, Park Regionalny Gór Waitākere leży między Muriwai a Auckland i oferuje dziesiątki szlaków przez rodzimą roślinność, w tym dojście do efektownych Wodospadów Kitekite. Połączenie tego wszystkiego w jeden dzień jest proste, jeśli masz samochód.

Kontekst ekologiczny i kulturowy

Głuptaki australazjatyckie są jedynym gatunkiem głuptaka rodzimym dla Nowej Zelandii i Australii. Żyją długo i wracają do kolonii lęgowych po latach spędzonych na morzu, co sprawia, że lądowe kolonie takie jak ta w Muriwai można obserwować w perspektywie długoterminowej. Kolonia na Ōtakamiro Point zarządzana jest w ramach systemu parków regionalnych Auckland Council i stanowi jedno z najważniejszych przyrodniczych zasobów tego regionu.

Szerszy obszar Muriwai wpisuje się w kontekst Gór Waitākere i wybrzeża Tasmańskiego, które mają głębokie znaczenie dla miejscowych Māorysów. Wulkaniczne i nadmorskie krajobrazy regionu są częścią szerszej historii Auckland, którą szczegółowo przybliża przewodnik po kulturze Māorysów w Auckland. Zachodnie plaże, w tym Muriwai, omawia też przewodnik po plażach zachodniego wybrzeża Auckland – jeśli chcesz poznać pełen charakter tego fragmentu wybrzeża.

Praktyczne wskazówki fotograficzne

Kolonia jest wyjątkowo wdzięcznym miejscem do fotografowania: ptaki są duże, tła dramatyczne, a odległość z platform widokowych do najbliższego gniazdującego ostańca wystarczająco mała, by nawet aparat w telefonie z przyzwoitym zoomem pozwolił uchwycić wyraźne obrazy pojedynczych ptaków. Jeśli jednak zależy ci na szczegółowych portretach zwierząt, obiektyw o ekwiwalencie 200–400 mm robi naprawdę dużą różnicę.

Głównym wyzwaniem fotograficznym jest ekspozycja: ptaki mają olśniewająco białe ciała i ciemne końcówki skrzydeł, ostańce są z czarnego bazaltu, a morze w tle może być srebrzystoszare lub głęboko niebieskie w zależności od warunków. Poranne światło od wschodu najskuteczniej radzi sobie z tym kontrastem. Do ujęć nurkowania z klifu potrzebujesz krótkiego czasu naświetlania (1/2000 s lub krócej) i odrobiny cierpliwości. Ptaki wielokrotnie zataczają kręgi, zanim zdecydują się na skok, więc masz wiele okazji, by śledzić i wybrać odpowiedni moment.

Dla kogo ta atrakcja może nie być odpowiednia

Wizyta w kolonii nie jest najlepszym wyborem dla osób potrzebujących w pełni dostępnego terenu – przynajmniej do czasu potwierdzenia warunków dostępu. Wymaga też samochodu i około 40 minut jazdy w każdą stronę, co czyni ją słabym pomysłem dla gości z napiętym planem dnia w centrum i bez własnego auta. Poza sezonem od sierpnia do marca skały są w dużej mierze puste i trudno uzasadnić tę podróż wyłącznie dla kolonii, choć sama plaża i park pozostają warte odwiedzenia.

Podróżnicy preferujący kompaktowe miejskie doznania lub ci, którzy mają już w planach wyspiarskie destynacje takie jak Wyspa Waiheke, mogą uznać, że dojazd na zachodnie wybrzeże za bardzo wydłuża jeden dzień. Bądź szczery wobec swojego planu podróży przed podjęciem decyzji: kolonia nagradza tych, którzy traktują ją jako świadomy cel, a nie dodatek doklejony do popołudnia w mieście.