Półwysep Formentor: dzikie północne krańce Majorki

Czym właściwie jest półwysep Formentor

Península de Formentor to wąski wapiennny grzbiet wcinający się na północ w Morze Śródziemne od pasma górskiego Serra de Tramuntana. Liczy sobie około 20 kilometrów długości i od 3 do 12 kilometrów szerokości, a jego najwyższy punkt – Puig Fumat – sięga 384 metrów nad poziomem morza. Droga kończy się przy Cap de Formentor, gdzie na klifie 219 metrów nad morzem stoi latarnia wybudowana w 1863 roku. To najbardziej wysunięty na północ punkt Majorki.

Półwysep nie bez powodu bywa nazywany „miejscem spotkania wiatrów". W spokojniejsze dni woda wzdłuż wybrzeża zmienia barwy od jasnego turkusu przy brzegu po głęboki kobalt na otwartym morzu. W bardziej wietrzne popołudnia klify wzmacniają podmuchy, a fale pokrywają się białymi grzywami. Obie wersje są warte zobaczenia – tylko z różnych powodów.

Żeby lepiej zrozumieć, jak ten obszar wpisuje się w geografię wyspy, zajrzyj do przewodnika po regionie Serra de Tramuntana – górskim grzbiecie, który bezpośrednio łączy się z półwyspem.

Droga dojazdowa: Ma-2210 i czego się spodziewać

Droga Ma-2210 z Port de Pollença to jedyne połączenie z półwyspem w obu kierunkach. Od Port de Pollença do Playa de Formentor jest około 13 km, a stamtąd kolejny odcinek prowadzi do latarni w Cap de Formentor. Droga jest wąska, miejscami jednopasmowa, wykuta w klifach niemal bez żadnych barier między asfaltem a pionową przepaścią. Pewni siebie kierowcy z doświadczeniem na górskich trasach dadzą sobie radę, ale połączenie ostrych zakrętów, nadjeżdżających autokarów i turystów zatrzymujących się co chwilę, żeby zrobić zdjęcie, potrafi sporo kosztować nerwów.

Poza godzinami ograniczeń – lub jeśli odwiedzasz półwysep przed czerwcem albo po październiku – prywatne samochody mogą swobodnie korzystać z drogi. Parking przy Playa de Formentor jest ograniczony i błyskawicznie się zapełnia. Jeśli przyjedziesz przed 09:00 latem, zazwyczaj uda ci się znaleźć miejsce. Później licz się z koniecznością stania w kolejce lub zawracania.

Jeśli planujesz bazować w północnej części wyspy, przewodnik po Alcúdii i Port d'Alcúdia zawiera informacje o noclegach i przystankach autobusów wahadłowych oddalonych od przylądka o około 50 minut drogi.

Mirador des Colomer: punkt widokowy, dla którego warto tu jechać

Około 5 kilometrów od Port de Pollença drogą Ma-2210 oznakowany zjazd prowadzi do Mirador del Mal Pas (zwanego też Mirador d'es Colomer). To najczęściej fotografowany punkt widokowy na półwyspie i jego sława jest w pełni zasłużona. Krótki spacer z parkingu prowadzi na wyposażoną w barierkę platformę nad pionowym klifem, skąd roztacza się panorama – z jednej strony Zatoka Pollença, z drugiej otwarte Morze Śródziemne. Mała skalista wysepka poniżej, Es Colomer, jest rezerwatem przyrody.

Najlepsze warunki do fotografowania panują tu wczesnym rankiem. Światło pada pod niskim kątem, cienie są długie, a morze zazwyczaj spokojniejsze. W południe blask odbitego od wapienia i wody wszystko spłaszcza. Jeśli specjalnie tu przyjeżdżasz po zdjęcia klifów, warto być przy miradorze już o 08:00, nawet kosztem wczesnej pobudki.

Lęk wysokości to tutaj realne zagadnienie. Barierka owszem jest, ale poczucie ekspozycji jest intensywne, szczególnie przy wietrze. Osoby wrażliwe na wysokość czasem odbierają to miejsce bardziej stresująco niż przyjemnie. Jeśli to twój przypadek, punkt widokowy przy drodze do latarni, nieco dalej, jest mniej wyzywający i nadal oferuje efektowne widoki morza.

Playa de Formentor: plaża w cieniu sosen

Platja de Formentor (pisana też jako Playa de Formentor) to kilometrowy pas drobnego białego piasku osłonięty dojrzałymi sosnami aleppo. Woda jest tu płytka i spokojna, chroniona przez ukształtowanie zatoki – co czyni tę plażę jedną z lepszych opcji dla rodzin z małymi dziećmi w północnej Majorce. Sosnowy baldachim daje prawdziwy cień w najgorętszej porze dnia, czego większość majorkańskich plaż po prostu nie oferuje.

Na plaży można wypożyczyć leżaki, działa bar plażowy i podstawowe zaplecze. W lipcu i sierpniu jest bardzo tłoczno już od 11:00. Autobusy wahadłowe z Port de Pollença i Port d'Alcúdia wysadzają tu większość odwiedzających, a kolejki do powrotnych kursów późnym popołudniem potrafią być długie. Przyjeżdżając wcześnie rano lub zostając po 18:00, gdy wycieczkowicze się rozjeżdżają, poczujesz wyraźną różnicę.

Przy drodze dojazdowej do plaży stoi Hotel Formentor, otwarty pierwotnie w 1922 roku i jeden z najstarszych luksusowych hoteli na Majorce. Jego prywatne molo i ogrody ciągną się wzdłuż zatoki. Żeby docenić historyczny budynek, wystarczy przejść drogą – tarasy i bar są jednak zarezerwowane dla gości hotelowych i restauracyjnych.

Jeśli Playa de Formentor okaże się zbyt zatłoczona, przewodnik po najlepszych plażach Majorki podpowiada spokojniejsze alternatywy na północy i wschodzie wyspy.

Latarnia morska Cap de Formentor: koniec drogi

Za plażą droga zwęża się jeszcze bardziej i wspina ku Cap de Formentor. Sama latarnia, zbudowana w 1863 roku, jest czynną pomocą nawigacyjną i nie jest udostępniona zwiedzającym. Wartość tej trasy tkwi w samej podróży i w końcowym punkcie widokowym: stojąc przy przylądku, patrzysz na otwarte morze z trzech stron, a na wschodzie rozciąga się Kanał Menorekański. W pogodne dni na horyzoncie widać zarys Minorki.

Parking przy latarni jest mały. Działa tu kiosk ze słodyczami i napojami – mile widziany po jeździe w upale. Wiatr przy przylądku bywa na tyle silny, że utrudnia stanie, a temperatury są tu wyraźnie niższe niż na plaży poniżej. Weź ze sobą jakiś dodatkowy ocieplacz nawet latem.

Krawędzie klifów w pobliżu latarni w niektórych miejscach są nieogrodzone. Zachowaj ostrożność, szczególnie z dziećmi, i nie podchodź do krawędzi po zdjęcia. Powierzchnia skalna jest nierówna i może być śliska po deszczu.

Piesze wędrówki po półwyspie: poza drogą

Przez półwysep biegną oznakowane szlaki piesze prowadzące w miejsca niedostępne drogą: Cala Murta i Cala Pi de la Posada to małe zatoczki, do których można dotrzeć wyłącznie pieszo, z krystaliczną wodą i niemal zerowym ruchem poza szczytem sezonu. Szlaki różnią się trudnością – część tras wiąże się ze znacznym przewyższeniem na ścieżkach z luźnymi kamieniami. Odpowiednie obuwie to absolutna konieczność; sandały zdecydowanie nie wystarczą.

Wiosną zbocza półwyspu pokrywają kwitnące rozmaryny, cistus i dziki szparag. Zapach w ciepły poranek, szczególnie w kwietniu i maju, to jeden z tych zmysłowych detali, który nie wychodzi na zdjęciach, a nadaje wędrówce wyraźnie majorkański charakter. Wiosna to też czas przelotów ptaków, więc przylądek jest interesującym miejscem dla miłośników obserwacji awifauny.

Półwysep można połączyć z szerszą trasą po północnej Majorce. Stare Miasto w Pollençy jest oddalone o 20 minut jazdy i warto tam zajrzeć przed lub po wizycie na półwyspie.

Kiedy jechać i kto powinien przemyśleć tę decyzję

Maj, czerwiec (zanim kolejki przy autobusach wahadłowych zrobią się uciążliwe), wrzesień i październik to najlepsze miesiące na wizytę. Droga jest przejezdna, upał znośny, a plaża nie jest jeszcze zapakowana po brzegi. Lipiec i sierpień oferują najcieplejszą wodę i najdłuższe dni, ale też największy tłok. Autobusy wahadłowe działają sprawnie, jednak ogólna atmosfera w środku lata jest dość duszna.

Od listopada do kwietnia półwysep jest spokojniejszy i chłodniejszy. Plaża świeci pustkami, punkt widokowy przy latarni bywa spowity mgłą lub nisko zalegającymi chmurami, co nadaje mu całkiem inny, dramatyczny charakter, a szlaki piesze są o tej porze najpiękniejsze. Minusem jest to, że bar plażowy i wypożyczalnia leżaków będą zamknięte, a w niektóre dni wiatr sprawi, że dłuższy pobyt przy przylądku nie będzie zbyt przyjemny.

Szczegółowy przegląd poszczególnych miesięcy dla całej wyspy znajdziesz w przewodniku kiedy najlepiej odwiedzić Majorkę z praktycznymi wskazówkami na każdy miesiąc.

Osoby, które nie przepadają za kręcącymi się górskimi drogami z przepaścią po boku, powinny odpuścić sobie samodzielną jazdę i skorzystać z autobusu wahadłowego – jedzie tą samą trasą, ale prowadzi go zawodowy kierowca. Ci, którzy szukają typowego dnia plażowego z pełną obsługą, kawiarniami i spokojną wodą, znajdą tu co trzeba, choć półwysep nie zachwyci ich tak bardzo jak plaże na południu wyspy. Dla osób na wózkach inwalidzkich teren jest w dużej mierze niedostępny – sama droga jest w porządku, ale punkty widokowe, szlaki i dojście do plaży wszędzie wymagają poruszania się po nierównym terenie.

Jeśli planujesz sesje fotograficzne na całej wyspie, przewodnik fotograficzny po Majorce zawiera wskazówki dotyczące optymalnego czasu fotografowania na półwyspie i innych najlepszych punktach widokowych.