Wieża DNA w Kings Park: spiralne schody z widokiem na Perth

Czym właściwie jest Wieża DNA

Wieża DNA to wolnostojąca klatka schodowa w kształcie podwójnej helisy, wznosząca się 15 metrów ponad wyżynny płaskowyż Kings Park and Botanic Garden. Wzniesiona w 1966 roku, ma 101 stopni ułożonych w dwa przeplatające się spiralne biegi, wzorowane bezpośrednio na słynnych schodach w zamku Château de Blois we francuskiej Dolinie Loary. Plac wokół wieży wyłożony jest kamieniami pochodzącymi z 11 miast i 80 okręgów Australii Zachodniej, co nadaje jej cichą, geograficzną symbolikę, którą większość odwiedzających po prostu mija.

Pod względem architektonicznym jest skromna w skali, ale precyzyjna w formie. Stalowo-betonowa konstrukcja nie stara się imponować rozmachem — oferuje za to czysty, niezakłócony punkt obserwacyjny z widokiem na jedną z bardziej fotogenicznych panoram miejskich w Australii. Z górnej platformy widać centrum Perth, rzekę Swan, a przy dobrej pogodzie także delikatny niebieski zarys pasma Darling Range.

Widok: co zobaczysz i kiedy jest najpiękniej

Na szczycie 101 stopni, otoczona barierkami platforma oferuje nieprzerwany widok od południowego zachodu po północny wschód. Na zachodzie i południu rzeka Swan wije się u stóp krawędzi parkowego zbocza, a wieżowce centrum Perth stoją wystarczająco blisko, żeby dostrzec szczegóły. Most Narrows i nabrzeże śródmieścia są doskonale widoczne. Na północy zewnętrzne przedmieścia roztapiają się w nisko położonej, płaskiej równinie.

Poranne światło jest najlepsze do fotografii. Przed 9:00 w tygodniu platforma jest w zasadzie pusta, a miasto skierowane na wschód-południowy wschód — budynki łapią wtedy piękne poranne słońce, podczas gdy rzeka poniżej pozostaje miękka i spokojna. Późnym rankiem w weekendy ruch robi się spory: rodziny i turyści ustawiają się w kolejce już na dolnych stopniach.

Wizyty o zachodzie słońca są popularne, ale mają swoją cenę: zachodnie niebo za wieżą płonie barwami, natomiast samo miasto leży po przeciwnej stronie i wpada w cień. Jeśli zależy ci na dramatycznym niebie — zachód słońca jest strzałem w dziesiątkę. Jeśli chcesz mieć szczegóły panoramy miejskiej — postaw na ranek. Unikaj południa latem: metalowe poręcze parząco się nagrzewają, a mgła nad Oceanem Indyjskim znacznie rozmywa horyzont.

Jak dotrzeć do wieży

Kings Park leży na grzbiecie wzniesienia bezpośrednio na zachód od centrum Perth. Bezpłatny autobus 935 kursuje z St Georges Terrace w centrum prosto do parku. Od głównego wejścia przy Fraser Avenue Broadwalk Vista prowadzi na południe w stronę wieży — podążaj za znakami na Forrest Drive. Jeśli planujesz spędzić w Perth cały dzień, park można łatwo połączyć z wizytą w centrum Perth lub spacerem wzdłuż nadrzecznego nabrzeża.

W parku jest parking, ale w weekendy i podczas Festiwalu Dzikich Kwiatów we wrześniu zapełnia się bardzo szybko. W ruchliwe dni autobus lub aplikacja do zamawiania przejazdów to zdecydowanie lepszy wybór. Spacer z May Drive Parkland do wieży Kings Park określa jako łatwy — trasa liczy około 1,5 km po utwardzonej nawierzchni.

Dla tych, którzy planują spędzić w parku całe przedpołudnie: spacer aleją Fraser Avenue wśród eukaliptusów cytrynowych oraz Ogród Botaniczny Kings Park są w zasięgu krótkiego spaceru i tak samo bezpłatne.

Wspinaczka na wieżę: jak to wygląda w praktyce

101 stopni podzielone jest na dwa osobne spiralne biegi, z wejściami na poziomie gruntu. Klatka schodowa jest otwarta i przestronna — nie zamknięta; podczas wchodzenia miasto stopniowo pojawia się w przerwach konstrukcji. Każdy stopień jest umiarkowanie stromy, a poręcz jest niezbędna w górnej części, gdzie może wiać wiatr. Większość sprawnych fizycznie dorosłych wchodzi w mniej niż pięć minut.

Wieża nie jest dostępna dla osób na wózkach inwalidzkich. Oficjalne informacje o atrakcji nie wspominają o windzie ani alternatywnym punkcie widokowym w tym samym miejscu. Kings Park ogólnie oferuje dostęp dla wózków i dedykowane miejsca parkingowe w innych częściach parku, ale sama wieża wymaga sprawności ruchowej. Osoby z ograniczoną mobilnością mogą skorzystać z tarasu widokowego Synergy Parkland na krawędzi skarpy — to bardziej dostępna alternatywa z widokiem na miasto.

Dzieci są naprawdę zafascynowane spiralną konstrukcją, a stosunkowo krótka wspinaczka jest łatwiejsza do opanowania niż otwarte zbocze. Wczesny ranek, kiedy jest jeszcze mały ruch, to najwygodniejsza pora dla małych dzieci — zanim wąska klatka zapełni się ruchem w obu kierunkach.

Historia i kontekst kulturowy

Wieżę wybudowano w 1966 roku, w czasie gdy Kings Park przechodził intensywny rozwój i formalizację jako ogólnodostępna przestrzeń publiczna. Forma podwójnej helisy to bezpośrednie architektoniczne nawiązanie do schodów Franciszka I w zamku Château de Blois — jednym z najbardziej rozpoznawalnych renesansowych zabytków Francji. Wybór projektu nie był przypadkowy: przeplatające się spirale umożliwiają jednoczesny ruch w obu kierunkach bez krzyżowania się, co jest eleganckim rozwiązaniem praktycznym — równie dobrze sprawdzającym się na zboczu w Perth, jak w XVI-wiecznym francuskim zamku.

Brukowane otoczenie niesie ze sobą ciche znaczenie wspólnotowe. Podczas budowy w nawierzchnię i otaczający mur wmurowano kamienie z 80 okręgów i 11 miast Australii Zachodniej, tworząc z konstrukcji swoisty fizyczny katalog geografii stanu. Niewielu odwiedzających czyta te inskrypcje uważnie, ale każdy, kto się zatrzyma i spojrzy, znajdzie coś wartego uwagi.

Sam Kings Park leży na ziemiach ludu Noongar i ma głębokie znaczenie dla rdzennych mieszkańców Australii Zachodniej. Szerszy kontekst historyczny i kulturowy parku znajdziesz w przewodniku po atrakcjach Perth, który opisuje też miejsce parku w życiu publicznym miasta.

Wskazówki fotograficzne

Wieża oferuje dwie odrębne możliwości fotograficzne: samą konstrukcję i widok z góry. Dla zdjęć samej wieży najciekawsze ujęcia to spojrzenie z poziomu gruntu w górę przez helisę lub lekko z dystansu, z spiralą na tle otwartego nieba. Otwarta stalowa konstrukcja tworzy wyraziste geometryczne wzory cieni w porannym świetle, które całkowicie zanikają w południe.

Z góry szerokokątny obiektyw obejmuje całą panoramę od miasta po rzekę. Teleobiektyw spłaszcza panoramę i zestawia ją ze wzgórzami w tle — szczególnie efektownie wygląda to przy lekkim zamgleniu. Barierka platformy jest wystarczająco niska, żeby nie blokować obiektywu, ale wystarczająco wysoka, żeby wpaść w kadr przy szerokim kącie, jeśli nie uważasz na kompozycję.